Η Χριστίνα Ματθαίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1993 και σπούδασε στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών με θέμα διπλωματικής εργασίας: «Θάνατος και Τελετουργία – Η θεατρικότητα των επιθανάτιων τελετών». Τα τελευταία χρόνια έχει εργαστεί ως βοηθός σκηνοθέτη σε παραστάσεις που άφησαν στίγμα, όπως το «Ζ» της Κατερίνας Ευαγγελάτου, «Το τρίτο στεφάνι», του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, «Ο γυάλινος κόσμος», του Γιώργου Νανούρη, ανάμεσα σε άλλες. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια υποκριτικής, σκηνοθεσίας, σκηνογραφίας και κουκλοθεάτρου, ενώ επίσης έχει διδάξει μαθήματα θεατρικής αγωγής και θεατρικού παιχνιδιού σε ερασιτεχνικές ομάδες παιδιών, εφήβων και ενηλίκων.
Η ΑστΕΡΩΣκονη, που έγραψε και σκηνοθέτησε, είναι η αγαπημένη μου παράσταση του κόσμου και όλων των εποχών, πράγμα που θα απέκλειε το ενδεχόμενο να μην στείλω στην Χριστίνα το κάτωθι ερωτηματολόγιο.
Ο λόγος σε εκείνη:
Ποια είναι η μεγαλύτερη αλλαγή που έκανες στη ζωή σου και σου βγήκε σε καλό;
Θέλω να σπιστεύω ότι όλες οι αλλαγές είναι για καλό, ακόμα και αυτές που στην αρχή φαίνονται το αντίθετο. Αν και παρθένος, που σημαίνει ότι ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ, προσπαθώ τα τελευταία χρόνια να σκέφτομαι ότι όλα έρχονται ή τα προσκαλούμε να έρθουν στη ζωή μας, για να μας μάθουν κάτι. Και όσο δεν παίρνουμε το μάθημα θα μας έρχονται ξανά και ξανά. Αν δηλαδή γύριζα το χρόνο πίσω δεν νομίζω ότι θα άλλαζα κάποια από τις μεγάλες αλλαγές που αποφάσισα να κάνω. Γιατί ακόμα και όταν διάλεξα θεωρητικά “λάθος” έμαθα πολλά περισσότερα από όσα θα μάθαινα με την “σωστή” επιλογή.
Ποια είναι η πιο “unpopular opinion” που έχεις;
Είναι οκ να μην πας σε εκείνο το πάρτυ που σε κάλεσαν επειδή βαριέσαι. Και δεν χρειάζεται να πεις ότι είσαι άρρωστη! Πες βαριέμαι. Και είναι πιο οκ να ακυρώσεις βραδινή έξοδο, γιατί αποφάσισες να κάτσεις με την κουβέρτα σου στον καναπέ και να δεις ταινία. Και μετά είναι ακόμα πιο οκ να γκρινιάζεις που δεν έχεις σχέση και να λες ότι φταίνε οι φίλες σου που ζευγάρωσαν και δεν βγαίνετε!
Bonus απάντηση unpopular opinion: Δεν βγήκα κλαίγοντας από το σινεμά βλέποντας το “Hamnet”. Δεν κύλησε ούτε δάκρυ. Δεν είναι μέτρο για το αν σου αρέσει μια ταινία πόσους κουβάδες δάκρυ έριξες.
Ποιο είναι το πιο “γυναικείο” χαρακτηριστικό σου που αγαπάς περισσότερο;
(Είναι αστείο η απάντηση αυτή να βρίσκεται κάτω από την προηγούμενη.) Αν θεωρήσουμε γυναικείο χαρακτηριστικό το κλάμα – γιατί ως γνωστόν οι άντρες δεν κλαίνε, τουλάχιστον στην Ελλάδα, δεν έχω εικόνα για το τι συμβαίνει στο εξωτερικό – νομίζω αυτό αγαπώ περισσότερο.
Κλαίω πολύ! Και το θεωρώ δύναμη.
Συγκινούμαι πολύ εύκολα και μου αρέσει. Είναι ένα σημάδι ότι κάτι μέσα μου λειτουργεί, δεν έχει μουδιάσει.
Ότι μπορεί ακόμα να με αγγίξει η ομορφιά, να με διαλύσει μια απώλεια, να με συνεπάρει μια στιγμή. Αν αυτό είναι “γυναικείο”, τότε ναι, το κρατάω.
Ποια είναι η δική σου καθημερινή ιεροτελεστία περιποίησης; Με ποιους τρόπους φροντίζεις τον εαυτό σου;
Πρακτικά δυστυχώς ξεχνάω πολλές φορές να τον φροντίσω, και βλέπω ότι μετά τα 30 δεν μου το συγχωρεί. Στις περιόδους προβών ειδικά ξεχνάω να φάω, να κοιμηθώ, να ξεβαφτώ, να… τέλος πάντων!
Αν όμως σκεφτώ τι κάνω σταθερά, κάθε μέρα, κάτι που λειτουργεί σαν φροντίδα, έστω ψυχική, είναι οι φίλοι και η οικογένειά μου. Θα στείλω έστω ένα – δυο μηνύματα. Θα μιλήσουμε στο τηλέφωνο σε μια κουβέντα που θα ξεκινήσει για δύο λεπτά και θα κρατήσει δύο ώρες. Σίγουρα θα ακούσω μουσική. Και θα διαβάσω έστω δύο – τρεις σελίδες από κάποιο από τα βιβλία που βρίσκονται μόνιμα στο τραπέζι του σαλονιού μου.
Τι θεωρείς αληθινή ομορφιά;
Τα μάτια. Τα καθαρά μάτια. Το πώς γράφει στα μάτια ο έρωτας, η θλίψη, ο θυμός, η κάβλα, η απόγνωση.
Τους ανθρώπους που μεγαλώνουν όμορφα και ακομπλεξάριστα. Τα απογεύματα στην βεράντα μου στην Κεφαλλονιά. Τη μυρωδιά από φρέζες. Τη γεύση από δακρυσμένα φιλιά.
Υπάρχει φιλία ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα;
Φυσικά και υπάρχει. Αν όμως μιλάμε για το αν μπορεί να υπάρχει χωρίς ίχνος ερωτισμού, εκεί τα πράγματα γίνονται πιο σύνθετα. Όχι απαραίτητα σαρκικού ερωτισμού, αλλά μια μορφή έλξης. Προσωπικά πιστεύω πως σε όλες τις σχέσεις που επιλέγουμε στη ζωή μας υπάρχει ένα είδος έρωτα. Όχι ρομαντικού απαραίτητα. Είναι ένας πλατωνικός έρωτας, ένας θαυμασμός που σε κάνει να θες να υπάρχεις με τον άλλο άνθρωπο.
Ποιο είναι ένα στερεότυπο που θέλεις να δεις να καταρρίπτεται;
Να αρχίσει να δίνεται ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ χώρος σε όλα τα σώματα να υπάρξουν στην τηλεόραση και το θέατρο. Υπάρχει ακραία χοντροφοβία κυρίως για τις γυναίκες. Δεν υπάρχει, ούτε έχει υπάρξει ποτέ ρόλος στην ελληνική τηλεόραση που ερμηνεύεται από χοντρή γυναίκα και δεν είναι κωμμίκα ή καρικατούρα, που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι πώς θα φάει. Αν μια χοντρή γυναίκα εμφανιστεί σε σειρά, σχεδόν πάντα θα είναι το comic relief. Λες και οι γυναίκες με κιλά δεν ερωτεύονται, δεν δουλεύουν, δεν χωρίζουν, δεν κάνουν σεξ, γενικά δεν.
Δεν είναι statement να δείξεις ένα διαφορετικό σώμα. Είναι ρεαλισμός.
Υπήρξε γυναίκα που σε ενέπνευσε να πιστέψεις περισσότερο στον εαυτό σου;
Η μαμά μου. Όχι δεν είναι η μαμά που έχει κάνει ψυχανάλυση, και με λυμένα τα θέματά της λέει αξίζω, αξίζω, αξίζω! Είναι η κλασική μαμά του “τι έχεις; – τίποτα” και μετά ανοίγει ο ασκός του Αιόλου.
Και ίσως τις περισσότερες φορές με κάνει να αμφιβάλλω για τον εαυτό μου παρά να πιστεύω αλλά, επειδή αμφιβάλλω, τελικά πιστεύω. Είναι ένας γνήσια καλός και δοτικός άνθρωπος, που έχει κάνει restart στη ζωή του πολλές φορές και δεν το βάζει κάτω, που καταφέρνει να την ξέρουν όλοι με το μικρό της και να έχουν να πουν κάτι καλό, όχι από ευγένεια, από αγάπη, και είναι ταυτόχρονα το Σουλάκι και η Σουλάρα.
Που εμπνέει. Μοιάζουμε πολύ, σφαζόμαστε πολύ, αγαπιόμαστε πολύ και παρόλο που η αγαπημένη της φράση είναι “έπρεπε να έχετε άλλη μάνα για να καταλάβετε…” δεν την αλλάζουμε!
Αν μπορούσες να στείλεις ένα μήνυμα σε κάθε κορίτσι που μεγαλώνει σήμερα, τι θα ήταν;
Ότι η θηλυκότητα δεν είναι αδυναμία. Να μη μεγαλώσει με ενοχές για τη θηλυκότητά της. Ούτε για το σώμα της. Ούτε για την επιθυμία της. Ούτε για τη δύναμή της. Να γνωρίσει το σώμα της χωρίς ντροπή. Να καταλάβει πώς λειτουργεί, τι θέλει, και ότι της ανήκει και επειδή της ανήκει είναι η μοναδική που αποφασίζει γι’ αυτό.
Ότι η σεξουαλικότητα δεν είναι απειλή. Να αμφισβητήσει τα ταμπού πριν τα κάνει εσωτερική φωνή. Και ένα μυστικό που μάλλον δεν της το έχουν πει (και τα κορίτσια αυνανίζονται! Σσσσ).
Και κάτι ακόμα, για κάθε παιδί, ανεξαρτήτως φύλου, να ξεκινήσει όσο πιο νωρίς μπορεί μια διαδρομή προς τα μέσα. Ψυχοθεραπεία, ψυχανάλυση, συμβουλευτική, ενεργειακή θεραπεία, ό,τι ταιριάζει στον καθένα.
Όχι γιατί “κάτι πάει λάθος”, αλλά γιατί η αυτογνωσία σε κάνει να αναγνωρίζεις την αλήθεια και το κέντρο σου, και αυτό από μόνο του είναι εργαλείο ελευθερίας. Α! Και να διαβάσει τις “Γυναίκες που τρέχουν με τους λύκους” της Clarissa Pinkola Estes.
Πόσο “εύκολο” είναι για έναν άντρα να είναι φεμινιστής;
Θεωρητικά; Πολύ εύκολο. Λες “είμαι φεμινιστής”, κάνεις ένα-δυο posts τη μέρα της γυναίκας για τις “Παρθένους Μαρίες σου που καπνίζουν κρυφά στο μπάνιο” (που λέει και η Αλεξάνδρα Κ.) και τελείωσε.
Στην πράξη; Εκεί αρχίζει το ενδιαφέρον. Γιατί φεμινιστής δεν είναι αυτός που συμφωνεί στα λόγια. Είναι αυτός που αντέχει να χάσει λίγη από τη βολή του. Λίγο προνόμιο. Λίγο από το “έτσι μάθαμε”. Δεν είναι δύσκολο να στηρίζεις την ισότητα όταν δεν σου κοστίζει τίποτα. Η δυσκολία ξεκινά όταν χρειάζεται να ακούσεις χωρίς να αμυνθείς, να μιλήσεις σε άλλους άντρες, να μη γελάσεις με το σεξιστικό αστείο, να πάρεις θέση όταν δεν είναι βολικό. Γιατί ο φεμινισμός δεν είναι ταμπέλα. Είναι πρακτική. Βέβαια το λυπηρό είναι ότι πια έχουμε φτάσει στο σημείο να αναρωτιόμαστε πόσο εύκολο είναι για μια γυναίκα να είναι φεμινίστρια.
Εάν γινόσουν άντρας για μία μέρα τι θα ήθελες να κάνεις;
Μα θέλει και ερώτημα; Σεξ!!! Και ίσως να πήγαινα στο Άγιον Όρος, γιατί όλη αυτή η απαγόρευση
είναι το πιο παλιό marketing trick της ιστορίας. Αλλά ας μην γελιόμαστε! Πρώτα σεξ, χωρίς δεύτερη σκέψη. Για καθαρά ερευνητικούς λόγους…
ΑστΕΡΩΣκονη
Μέρες & Ώρες παραστάσεων
Παρασκευή: 21.00
Σάββατο: 21:00
Κυριακή: 20.00
Στο Θέατρο Σημείο, Χαριλάου Τρικούπη 4, Καλλιθέα
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Κείμενο-Σκηνοθεσία: Χριστίνα Ματθαίου
Μουσική Σύνθεση/Επιμέλεια: Μυρτώ Στύλου
Ενδυματολόγος: Βασιλική Σύρμα
Επιμέλεια Κίνησης: Μαριάννα Τσικμανλή
Βοηθός Σκηνοθέτιδας: Ορέστης Στύλος
Ηχοληπτική Επιμέλεια: Χρήστος Γαλάζιος
Φωτογραφίες / Trailer: Βασίλης Τσεμπερλίδης, Μάνος Αρχάβλης
Κατασκευή κοστουμιών: Σούλα Χριστοπούλου
Διεύθυνση παραγωγής: Λαμπρίνα Καραγιαννίδου
Επικοινωνία – Γραφείο Τύπου: Μαρία Τσολάκη
Social Media – Διαφήμιση: Renegade Media, Βασίλης Ζαρκαδούλας
Παραγωγή: Τεχνηχώρος
Παίζουν με αλφαβητική σειρά: Μαρίνος Ευτυχίου, Λίνα Λαζαρή, Μανόλης Μαυρομάτης,
Ελευθερία Παγκάλου, Μαριαλένα Σκαρώνη
Στην παράσταση ακούγονται οι φωνές των: Άρτεμις Γρύμπλα, Μπάμπη Αλεφάντη
Δείτε επίσης:
Μπραντ Πιτ, πού θα πας μετά την Ύδρα για γυρίσματα;