Special: Google News

Σε μία προσωπική εξομολόγηση προχώρησε στην εκπομπή «Πάμε Δανάη» και τον Άρη Καβατζίκη, ο Νίκος Κουρής. Ο ηθοποιός, μεταξύ άλλων, μίλησε για τις αυτοκαταστροφές, τον διαβήτη, τον φόβο του τέλους και την οικογένειά του.

Για την υποκριτική και την επιλογή των ρόλων, ο Νίκος Κουρής ανέφερε πως «υπάρχει μία μυθολογία ότι εγώ είμαι δραματικός ηθοποιός, κάτι που είναι εξόχως βαρετό και επίσης, δεν ξέρω πώς παίζονται οι δραματικοί η οι κωμικοί ρόλοι. Ανακαλύπτω εκ νέου τους ρόλους μου, δεν είναι δουλειά μου να έχω έτοιμες συνταγές και να πουλάω κάτι που έχω ήδη βρει. Προσπαθούμε κι εμείς να καταλάβουμε τι εννοούμε, όταν λέμε ότι κάποιος έχει η δεν έχει ταλέντο, ότι είναι η δεν είναι κάλος ηθοποιός. Θα έκανα επιθεώρηση εάν ήταν καλή, γιατί συνήθως τα κείμενα που υπάρχουν στην επιθεώρηση δεν μου αρέσουν».

Για το θέατρο, ανέφερε: «Είμαι δύσπιστος με το χειροκρότημα, δεν γνωρίζεις αν σε χειροκροτούν θερμά, επειδή τους άρεσε η ερμηνεία σου ή επειδή τέλειωσε η παράσταση. Λέει κάποιος “σηκώθηκα και χειροκρότησα όρθιος για την προσπάθεια των ηθοποιών και γιατί τέλειωσε επιτέλους αυτό το μαρτύριο”. Το θέατρο έγινε πλέον οικονομικός αγώνας για το ποια παράσταση θα πάει καλά, και αν δεν τα φέρνεις, δεν επιβιώνεις. Δεν μπορεί να είναι προτεραιότητα το τι θα φέρει κόσμο στο θέατρο, γιατί δεν το ξέρεις και κάνεις επιφανειακές επιλογές, που δεν οδηγούν τους ηθοποιούς σε απόλαυση».

Στη συνέχεια, με αφοπλιστική ειλικρίνεια, αναφέρθηκε στην παράσταση “Η μοναξιά της Δύσης”: «Η παράσταση που σκηνοθέτησα δεν πήγε καθόλου καλά, με πονάει πολύ για τους τρεις ηθοποιούς που έβαλα σε αυτήν την περιπέτεια. Για κανέναν ηθοποιό δεν είναι ευχάριστο να παίζει χωρίς κόσμο, εγώ προσωπικά ευχαριστήθηκα τη συνεργασία και τις στιγμές της πρόβας και των παραστάσεων. Έχω ζήσει πολύ μεγάλες επιτυχίες και παραστάσεις που είχαν πολύ κόσμο, στις οποίες όμως δεν περνούσα καθόλου καλά. Λυπάμαι που η παράσταση δεν πήγε όπως περίμενα, εγώ μάλλον δεν έκανα κάτι καλά ή ήταν λάθος η επιλογή του έργου, θα κάνω την αυτοκριτική μου. Στεναχωριέμαι για τους ηθοποιούς (Χρήστος Μαλάκης, Δανάη Μιχαλάκη, Γιώργος Ηλιόπουλος) – και χαίρομαι γιατί πιστεύω πολύ στη δύναμη που σου δίνει η αποτυχία. Δεν με έχει αγκυλώσει η αποτυχία, θεωρώ ότι μπορώ να σκηνοθετήσω πολύ καλά, απλώς έχω μία ένσταση στο αν μπορώ να παίζω παράλληλα στην παράσταση».

Ο διαβήτης και ο φόβος της αρρώστιας

Ο Νίκος Κουρής αναφέρθηκε στη συνέχεια στον διαβήτη. «Έχω βγάλει από τη διατροφή μου όλα όσα θεωρώ ότι μου κάνουν κακό, όχι επειδή είμαι διαβητικός, άπλα κόβω ό,τι έχω μετρήσει ότι μου κάνει άμεσα κακό. Μετράω το πόσο θα φάω και πόση ινσουλίνη θα κάνω, προκείμενου να κάνω όλα αυτά που κάνω μέσα στην ήμερα μου. Έχω πετάξει τελείως τα γαλακτοκομικά, το αλεύρι, το αλκοόλ, άπλα είναι πολύ οδυνηρό γιατί έχεις και επιθυμίες», είπε αρχικά.

Και πρόσθεσε: «Είμαι άμετρος, αν δεν είχα διαβήτη μόνο θα έπινα και θα έτρωγα, μου αρέσει πολύ το ποτό, δεν ικανοποιούμαι με δυο ποτηράκια, θέλω να πιω δυο μπουκάλια. Έχω πιει στη ζωή μου 2-3 μπουκάλια καθημερινά, έχω περάσει από αυτοκαταστροφές και είναι απαραίτητες. Για να μπορώ να δουλεύω με αυτούς τους ρυθμούς και έτσι όπως έχω την αξίωση από τον εαυτό μου να δουλεύω, πρέπει να είμαι πολύ προσεκτικός. Εκεί που έπινα τρία μπουκάλια αλκοόλ, ξύπνησα μία μέρα και είπα δεν θα ξαναπιώ αλκοόλ, έχω ένα απόλυτο στοιχείο μέσα μου ως άνθρωπος, είναι ο πυρήνας μου».

Για τον φόβο, παραδέχτηκε: «Εγώ ζω μαζί με το φόβο, έχω εκατομμύρια φόβους, ζω με τον φόβο της αρρώστιας μου, ζω καθημερινά με το φόβο του τέλους μου. Επειδή είσαι στραμμένος συνέχεια προς τα μέσα σου, για να ρυθμίσεις την ιστορία του διαβήτη, νομίζεις ότι είσαι το κέντρο του κόσμου. Τώρα πλέον έχω μάθει, σαν τεχνική, να δίνω περισσότερο χώρο στους άλλους για να ξεχνάω και τον εαυτό μου και το πρόβλημα μου».

Για την σύντροφό του και τον γιο του, τέλος είπε: «Έδωσα περισσότερη σημασία στη σύντροφο μου και στον γιο μας, Πέτρο, γιατί τους είχα παραγκωνίσει, τους είχα αποκομμένους από τη ζωή μου. Με το γιο μου, επειδή τα παιδιά έχουν άλλες απαιτήσεις και διαδρομές, δεν επέτρεπα στον εαυτό μου να χάνεται γιατί είμαι πολύ ευσυνείδητος και φιλότιμος. Τώρα ανοίγομαι στους ανθρώπους, είμαι πιο γενναιόδωρος, ξεχνάω το πρόβλημα μου και έτσι «χρησιμοποιώ» τους ανθρώπους που με αγαπούν, τους αφήνω να με βοηθήσουν. Είμαι πολύ καλύτερα και στην οικογενειακή μου ζωή με την Έλενα και τον Πέτρο, γιατί έχω αλλάξει, έχω αλλάξει, έχω μετατοπιστεί».

Συγκλονίζει ο Σταμάτης Σπανουδάκης: «Στα 12 μου, η μητέρα μου με πήγε σε ψυχίατρο»

Χρήστος Μπίρος: Πέθανε ο αγαπημένος ηθοποιός, στα 73 του χρόνια

Θυμάστε τι περιλάμβανε το νηστίσιμο μενού της Μ. Εβδομάδας τη δεκαετία του ‘80; – Τότε που ήμασταν παιδιά