Ο Πάνος Βλάχος στο Infowoman: “Δεν είμαι αναρχικός – Πολλές φορές κρύβομαι κι εγώ μέσα στην ευκολία μου”

ο-πάνος-βλάχος-στο-infowoman-δεν-είμαι-αναρχι

Για τον Πάνο Βλάχο δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Τηλεοπτικά έχει πάρει μέρος σε πολλές σειρές, κάνοντας το μεγάλο μπαμ στη “Μουρμούρα”, ενώ πέρυσι ξεδίπλωσε στο ευρύ τηλεοπτικό κοινό μια άλλη πτυχή του πολύπλευρου ταλέντου του, με τη συγκλονιστική του ερμηνεία στο ρόλο του παρανοϊκού Δημήτρη στην “Αγγελική”. Όσοι τον έχουν παρακολουθήσει, πάλι, στο θέατρο μάλλον δεν ένιωσαν έκπληξη για τις ικανότητες του, καθώς έχει συμμετάσχει σε σημαντικές παραγωγές, ενώ έχει παίξει και στην Επίδαυρο. Βέβαια, στην εξέλιξή του έπαιξε σημαντικό ρόλο και η Αμερική, όπου εκεί έκανε “σημαντικά μαθήματα”, όπως μας εξηγεί ο ίδιος.

Φέτος, ο Πάνος Βλάχος είναι ο αναρχικός του Ντάριο Φο και όπως εξομολογείται στο Infowoman, είναι για εκείνον “η πιο σημαντική στιγμή στη θεατρική μου πορεία“. Το σημαντικό έργο του δαιμόνιου Ιταλού δραματουργού “O Τυχαίος Θάνατος ενός Αναρχικού” – που είναι βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν στην Ιταλία, και είναι μια αριστουργηματικά φαρσική, καυστική και καταγγελτική σάτιρα για τη βία, την αυθαιρεσία της εξουσίας, τα κατασκευασμένα ψεύδη και τη σκόπιμα «τυφλή» Δικαιοσύνη – ανεβαίνει στο θέατρο Γκλόρια με πρωταγωνιστή τον Πάνο Βλάχο και μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Γιάννη Κακλέα.

Εμείς, με αφορμή την παράσταση είχαμε μια ωραία κουβέντα με τον Πάνο Βλάχο για όλα: για τον γελωτοποιό του, την κατάχρηση εξουσίας, αλλά και για την Αμερική και τα επόμενα τηλεοπτικά του σχέδια που μπορεί να αργήσουν να έρθουν…

Η γέννηση του γελωτοποιού και η σημερινή του μορφή

Με αφορμή το έργο του Ντάριο Φο, η παράσταση ακολουθεί τα χνάρια ενός αρχετυπικού Γελωτοποιού και ο ηθοποιός μάς εξηγεί πώς γεννήθηκε η ιδέα και ποιος είναι ο γελωτοποιός τον οποίο υποδύεται

“Η παράσταση είναι ανοιχτή σε αλλαγές και είναι ένα ρευστό υλικό όπως αναφέρει και ο ίδιος ο Ντάριο Φο, όσον αφορά το φινάλε της παράστασης όσο και τη διαδρομή της. Οπότε, ο Γιάννης Κακλέας από την αρχή είχε την έμπνευση να το εμπλουτίσουμε με διάφορα κείμενα και τραγούδια που τα έχω γράψει εγώ, και οι αυτοσχεδιασμοί κατά τη διάρκεια της παράστασης έφεραν συνέχεια ιδέες και κείμενα. Και η γέννηση του γελωτοποιού ήταν η αφετηρία της διαδρομής αυτού του ρόλου, του τρελού όπως ονομάζεται στο έργο. Αλλά στη δική μας την περίπτωση είναι ο αρχετυπικός γελωτοποιός, ο οποίος γεννήθηκε και τριγυρνάει τον κόσμο για να λέει ιστορίες”.

Και αυτός που λέει και τις μεγαλύτερες αλήθειες….

“Σαφώς. Και παίρνει διάφορες μορφές ανά τα χρόνια, γι’ αυτό και αλλάζει τα ονόματά του”.

Ο Πάνος Βλάχος στο Infowoman: "Δεν υπάρχω για να κάνω τα πάντα ώστε να μην με ξεχάσετε"Σήμερα ποια μορφή θα μπορούσε να έχει;

“Σήμερα, θα μπορούσε να είναι ένας καλλιτέχνης του δρόμου, ένας stand up comedian, ένας κωμικογράφος. Θα μπορούσε να είναι ένας τραγουδοποιός, ένας κωμικός στην άλλη άκρη της γης. Θα το πάω και λίγο παραπέρα, θα μπορούσε να είναι ένας άνθρωπος που κάνει αστεία memes στο Ίντερνετ χτυπώντας την εξουσία. Αλλά το κοινό χαρακτηριστικό είναι αυτό: ότι χτυπάει την εξουσία και την κατάχρησή της. Και υπερασπίζεται τον αδύναμο με όποια μορφή και σε όποιο χρόνο αυτό συμβαίνει”.

Πάνος Βλάχος: Έχω μεγάλη αλλεργία στο να κουνάμε το δάχτυλο

Αυτό δεν θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι και λίγο ανατρεπτικό; Ας πούμε έχει περάσει ως “θέσφατο” ότι οι σοβαροί (ή “σοβαροφανείς”) είναι αυτοί που λένε τις μεγάλες αλήθειες, που θα περάσουν τα μηνύματα.

Να σου πω, έχω μεγάλη αλλεργία. Και η παράστασή μας είναι μια ανατρεπτική ματιά πάνω στο έργο, πολύ διαφορετική που παίζει και ακροβατεί πάνω στα είδη θεάτρου και στα είδη της κωμωδίας. Μπαινοβγαίνει στο έργο και έχει μια ανοιχτή συνομιλία και με το έργο του Φο και με το κοινό. Έχω μεγάλη αλλεργία στο να κουνάμε το δάχτυλο. Και θα σου απαντήσω σε αυτό που με ρωτάς, με ένα υπέροχο κείμενο που διάβαζα πριν, του Φο που λέει: “Εμείς, οι γελωτοποιοί δεν κουνάμε το δάχτυλο εκτοξεύοντας απόλυτες αλήθειες. Αυτά ας τα αφήσουμε στους Πάπες. Εμείς αμφισβητούμε τα πάντα, ακόμα και τις ίδιες μας τις απόψεις”.

Άλλωστε, οι απόψεις για να επιβεβαιώνονται, πρέπει να υπερασπίζονται από εσάς, το κοινό. Ίσως και να τροποποιούνται, να αλλάζουν στο μέλλον. Οπότε, έχω μεγάλη αλλεργία στις βαρύγδουπες δηλώσεις και ψευδό-αποφθέγματα, τα οποία είναι κενές λέξεις αν δεν έχουν μια ιδεολογία ή στάση ζωής τα οποία να τα υπογραμμίζει. Σε αυτή την παράσταση δεν κουνάμε το δάχτυλο. Γελάμε ακόμα και με τους ίδιους μας τους εαυτούς, κυρίως με αυτούς.

Σε αγχώνει αυτός ο ρόλος; Ακούγεται πολύ δύσκολος.

Είναι η πιο σημαντική στιγμή στη θεατρική μου πορεία. Έχω ένα άγχος, όπως έχω πάντα επειδή είμαι μανιακός με τον τρόπο που δουλεύω και με αυτά που θέλω να δείξω. Η παράσταση είναι μία ολοκληρωμένη θέση που παίρνουμε γύρω από τα θέματα της κατάχρησης της εξουσίας… Είναι ρίσκο.

“Δεν φτιάχτηκαν οι άνθρωποι να ζούνε χωριστά”

Ήταν το 1975 όταν ο Ντάριο Φο μίλησε για τα θέματα βίας και κατάχρησης εξουσίας. 46 χρόνια μετά και μοιάζει πιο επίκαιρός από ποτέ. Τι φταίει σε αυτό; Πού κάνουμε το λάθος ως κοινωνία; Ο Πάνος Βλάχος μάς απαντά με έναν στίχο που έγραψε ο ίδιος και συνοδεύει ένα τραγούδι της παράστασης.

“Υπάρχει ένας θάνατος, ένας τυχαίος φόνος που επαναλαμβάνεται στα μάτια μου μπροστά. Απέναντι στο άδικο, κανείς να μη μένει μόνος, δεν φτιάχτηκαν οι άνθρωποι να ζούνε χωριστά”.

Και προσθέτει: “Νομίζω αυτό το έργο είναι επίκαιρο και είναι δυστυχώς μια ιστορία πολύ γνώριμη σε εμάς που την έχουμε δει με άλλα ονόματα, χθες και προχθές στη δική μας χώρα. Γιατί λείπει η ενσυναίσθηση, λείπει ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι συσπειρώνονται απέναντι στο άδικο της εξουσίας. Γι’ αυτό και δεν έχει αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο χτυπά τον αδύναμο, όπου τον βρει”.

Στο αν η εξουσία – σε όλους τους χώρους – έχει κάτι το “αφροδισιακό” αλλά και κάτι που διαφθείρει τους ανθρώπους όταν έρχεται στα χέρια τους ή την παίρνουν κάποιοι από μόνοι τους θεωρώντας ότι τους ανήκει, μας λέει:

“Για την εξουσία έχουν μιλήσει μεγάλοι ποιητές και θεατράνθρωποι. Εγώ δεν θα αναφέρω πόσο γλυκιά είναι η εξουσία και πόσο έναν άνθρωπο τον ανυψώνει από μία θέση σε μια άλλη και βλέπει μια άλλη οπτική του κόσμου. Εγώ αυτό που επιθυμώ να κάνω στον κόσμο σήμερα είναι να διαλύσω τον φόβο, να δημιουργήσω και στον εαυτό μου και στον μικρόκοσμό μου και σε αυτά που κάνω, περιβάλλοντα που να μην έχουν φόβο. Έτσι, η εξουσία σταματάει να έχει πάνω μας κάποια χειροπέδα, να μας δένει. Αν εμείς ζούμε χωρίς φόβο, τότε είναι πολύ δύσκολο για την εξουσία να μας κατασπαράξει. Δεν θα βρει το πλαίσιο για να το ξεπεράσει. Οι άνθρωποι που ζούνε χωρίς φόβο και είναι ελεύθεροι στο πνεύμα τους και δεν φοβούνται τον κορονοϊό, δεν φοβούνται να μιλήσουνε να πάνε στη δουλειά τους, δεν φοβούνται να υπάρξουν, δεν φοβούνται να κάνουν βήματα μπροστά, δεν φοβούνται να διεκδικήσουν, να δημιουργήσουν… Αυτοί οι άνθρωποι είναι πολύ επικίνδυνοι, γι’ αυτό τους κατασπαράζει η εξουσία”.

%ce%bf-%cf%80%ce%ac%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%b2%ce%bb%ce%ac%cf%87%ce%bf%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%bf-infowoman-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%b5%ce%af%ce%bc%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b90

Πάνος Βλάχος: Έχω κι εγώ τεράστια ελαττώματα

Στην παράσταση γράφεις και τους στίχους των τραγουδιών. Μέσα από αυτούς εκφράζεις και τη δική σου αλήθεια;

Ναι, πολύ. Τους περισσότερους στίχους τους γράφω μέσα από τα μάτια του γελωτοποιού, αλλά μου επέτρεψε ο Γιάννης Κακλέας και τον ευχαριστώ πάρα πολύ, να μιλήσω για θέματα που αφορούν τους ανθρώπους σαν εμένα σήμερα, δηλαδή τους γελωτοποιούς του σήμερα. Και αυτό ήταν κάτι που το είχε στο μυαλό του από πολύ νωρίς ότι τα τραγούδια θα είναι καυστικά, θα είναι σατυρικά αλλά θα μιλάνε για πράγματα του σήμερα και ιδέες που υπάρχουν σήμερα και δεν υπήρχαν ενδεχομένως στην περίπτωση του αναρχικού στο Μιλάνο το ’75. Οπότε ναι, αναφέρω πράγματα τα οποία εμένα με εκφράζουν, όπως είναι η μοναξιά και η ερημιά του καλλιτέχνη του σήμερα όπως είναι η κανονικότητα, η οποία καταστρέφει τη διαφορετικότητα και την ανθρωπιά σήμερα. Πράγματα που έχουν να κάνουν με τη σεξουαλικότητα του καθενός, πράγματα τα οποία δεν έχουν να κάνουν με το έργο, αλλά είναι “αναρχικά”, τα οποία εμείς τα αναφέρουμε.

Εσύ είσαι αναρχικός; Όχι απαραίτητα πολιτικά. Ας πούμε ενώ κάνεις μια μεγάλη επιτυχία με τη Μουρμούρα κι ενώ θα μπορούσες να την εξαργυρώσεις εδώ στην Ελλάδα, εσύ τα παρατάς όλα και φεύγεις για την Αμερική. Είναι κι αυτό μια μορφή αναρχίας.

Την εξαργύρωσα γιατί σπούδασα πάρα πολύ. Στο πρώτο σκέλος, δεν αισθάνομαι αναρχικός με την έννοια της αναρχίας. Ενδεχομένως κάποιες απόψεις του αναρχικού κόσμου να με βρίσκουν σύμφωνο, κάποιες όχι. Αλλά γενικά θα σου απαντούσα πως όχι, για να είμαι ειλικρινής. Για να μη σου λέω ψέματα και να μη γίνομαι αυτό που κοροϊδεύω. Δεν είμαι αναρχικός, ούτε προσπαθώ, γιατί κι εγώ πολλές φορές κρύβομαι μέσα στην ευκολία μου. Είμαι κι εγώ ένας άνθρωπος του σήμερα, έχω κι εγώ τεράστια ελαττώματα, έχω κάνει κι εγώ πάρα πολλά λάθη. Απλά προσπαθώ να ζω μια ζωή που θα αφήνει – και τα λόγια μου και οι πράξεις μου και το έργο μου – κάτι, μια άποψη που να κάνει καλό.

Η Αμερική σε βοήθησε; Σε ωρίμασε καλλιτεχνικά;

Η Αμερική με βοήθησε πάρα πολύ, σπούδασα πολύ, είχα την τύχη να δουλέψω πάνω σε πράγματα τα οποία ούτε θα φανταζόμουνα ποτέ, σε παραγωγές. Και τώρα ακόμα δουλεύω, δεν έχω φύγει. Δεν φεύγει η Αμερική

Δεν έχει κλείσει ως κεφάλαιο;

Όχι. Οι σπουδές μου και η διαδικασία στην Αμερική με έχουν διαμορφώσει.

%ce%bf-%cf%80%ce%ac%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%b2%ce%bb%ce%ac%cf%87%ce%bf%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%bf-infowoman-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%b5%ce%af%ce%bc%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b92

“Είναι πολύ πιθανό να απέχω και τώρα πάρα πολύ καιρό τηλεοπτικά”

Τηλεοπτικά θα σε δούμε ξανά κάπου;

Δεν ξέρω. Δεν έχω κάποιο τέτοιο πλάνο προς το παρόν

Μετά την Αγγελική, όπου κατά κοινή ομολογία είχες μια συγκλονιστική εμφάνιση ως Δημήτρης, ανέβηκαν τα στάνταρ σου, ο πήχης για την επόμενη τηλεοπτική σου δουλειά;

Τον πήχη τον βάζω ο ίδιος στον εαυτό μου. Τι παραγωγές κάνει η ελληνική τηλεόραση, δεν βάζω εγώ τον πήχη. Μακάρι να γίνει μια δουλειά που να έχει όραμα και θα έχει λόγο ύπαρξης και θα μπορούσα κι εγώ μέσα σε αυτήν να δημιουργήσω και να επικοινωνήσω με τον κόσμο. Αν δεν υπάρχει, δεν βρίσκω το λόγο να υπάρχω στην τηλεόραση, απλά και μόνο και για να με βλέπετε. Απ’ ο, τι ξέρεις, δεν έχω κανένα θέμα να απέχω πάρα πολύ καιρό. Το έχω κάνει. Και είναι πολύ πιθανό να απέχω και τώρα πάρα πολύ καιρό.

Δεν σε αγχώνει αυτό; Να σε “ξεχάσει” δηλαδή ο κόσμος; Από τη στιγμή που βγαίνουν συνεχώς νέα πρόσωπα;

Όχι. Εδώ δεν με έχει αγχώσει να πάρω έναν ρόλο ανάμεσα σε εκατομμύρια κόσμο…. Εγώ δεν υπάρχω σε αυτόν τον κόσμο για να μην με ξεχάσει κάποιος, υπάρχω για να μην ξεχάσω εγώ ποιος είμαι και τι κάνω. Είναι σημαντικό αυτό για εμένα και το πιστεύω: δεν υπάρχω για να κάνω τα πάντα ώστε να μην με ξεχάσετε. Αυτό είναι πάρα πολύ εύκολο. Υπάρχω για να μην ξεχάσω εγώ ποιος είμαι και το τι πράγματα μπορώ να κάνω.

“Θα έπαιρνα τον πόνο από ανθρώπους που έχουν υποφέρει άδικα”

Ποιος είναι για εσένα ο μεγαλύτερος θάνατος εκτός του φυσικού;

Η έλλειψη έμπνευσης και η ξηρασία της ζωής. Θα ήταν μεγάλος θάνατος για εμένα να μην έχω διάθεση να δημιουργήσω, να βγω έξω να ιδρώσω, να πω πράγματα, να ακούσω πράγματα. Η παραίτηση.

Η πανδημία και ο εγκλεισμός ήταν για εσένα κατά κάποιο τρόπο ένας μικρός θάνατος;

Για εμένα δεν ήταν. Είμαι ενάντια του εγκλεισμού. Δεν κλείστηκα πουθενά, ήμουν πάντα σε ένα φυσικό περιβάλλον, είτε ήταν βουνό είτε ήταν θάλασσα. Δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να εγκλειστεί κι επικοινώνησα με διάφορους τρόπους με τους ανθρώπους που ήθελα. Οπότε, δε μπορώ να σου πω ότι έζησα αυτόν τον εγκλεισμό.

Επειδή είπες δεν “επέτρεψα”. Ίσως πολλές φορές κι εμείς αφήνουμε να μας συμβαίνουν ή να μας επιβάλλουν πράγματα;

Ναι. Βέβαια, το να σου απαγορεύει κάποιος να βγεις από το σπίτι σου μετά από 1 χλμ, ήταν, είναι και πάντα θα είναι απαράδεκτο. Και όπως αποδείχθηκε δεν υπήρχε και κανένα αποτέλεσμα. Οπότε, η φυσική απαγόρευση της κυκλοφορίας, της εξόδου από το σπίτι, ήταν απαράδεκτο, βάρβαρο και κυρίως αναποτελεσματικό. Γιατί αν είχε κάποιο αποτέλεσμα, θα συζητάγαμε, θα λέγαμε “κοίτα να δεις, θα παραδώσουμε τις ατομικές μας ελευθερίες για κάτι που είναι πολύ σημαντικό”. Αλλά κανένα αποτέλεσμα δεν είχε. Κι ελπίζω να μην ξανασυμβεί ποτέ.

Αν είχες ένα μαγικό ραβδί, τι θα ήταν αυτό που θα άλλαζες;

Θα έπαιρνα τον πόνο από ανθρώπους που έχουν υποφέρει άδικα και χωρίς να το έχουν επιλέξει.

Διαβάστε επίσης

Η Κίττυ Παϊταζόγλου στο Infowoman: “Υπάρχει θυμός. Δε ζούμε σε ιδανική κοινωνία”

Η Δάφνη Σκρουμπέλου στο Infowoman: “Δεν πρέπει να ωραιοποιούμε τις γυναικοκτονίες”!

Η Βιργινία Ταμπαροπούλου στο Infowoman: “Σε συνεργασία μου έχω βιώσει κακοποιητική συμπεριφορά, χυδαία – Είναι κάτι πολύ οδυνηρό”

Σχετικά Άρθρα
Η Pavlina Styl μιλά στο Infowoman.gr για την τζαζ μουσική στην Ελλάδα - "Συχνά μένει στο περιθώριο"
Η Pavlina Styl μιλά στο Infowoman για την τζαζ μουσική στην Ελλάδα – “Συχνά μένει στο περιθώριο”
Η Στέλλα Κρούσκα στο Infowoman: "Αφού το θέμα της υγείας δεν κατάφερε να μας ενώσει, δεν ξέρω τι άλλο μπορούμε να ελπίσουμε"
Η Στέλλα Κρούσκα στο Infowoman: “Αφού το θέμα της υγείας δεν κατάφερε να μας ενώσει, δεν ξέρω τι άλλο μπορούμε να ελπίσουμε”
Η Σοφία Καζαντζιάν στο Infowoman για τον Μάριο Ιορδάνου: "Με ξεκλειδώνει και με βοηθάει να εξελίσσομαι"
Η Σοφία Καζαντζιάν στο Infowoman για τον Μάριο Ιορδάνου: “Με ξεκλειδώνει και με βοηθάει να εξελίσσομαι”
Η Όλγα Βενέτη στο Infowoman: "Η πανδημία αυτή είναι κατάρα. Όλοι πρέπει να την αντιμετωπίζουμε με περίσσεια σοβαρότητα"
Η Όλγα Βενέτη στο Infowoman: “Η πανδημία αυτή είναι κατάρα. Όλοι πρέπει να την αντιμετωπίζουμε με περίσσεια σοβαρότητα”
Η Ηλέκτρα Νικολούζου στο Infowoman: "Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός είναι το σπίτι μου!"
Η Ηλέκτρα Νικολούζου στο Infowoman: “Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός είναι το σπίτι μου!”
Η Εύα Σιμάτου στο Infowoman: Πώς γνώρισε τον σύζυγό της Αλέξη Σταμάτη και ποια είναι η σχέση της με την πεθερά της, Μπέτυ Αρβανίτη
Η Εύα Σιμάτου στο Infowoman: Πώς γνώρισε τον σύζυγό της Αλέξη Σταμάτη και ποια είναι η σχέση της με την πεθερά της, Μπέτυ Αρβανίτη

Ακολουθήστε μας στο Google News
και ενημερωθείτε πρώτοι για τα νέα άρθρα του