“Από τα 16 ήξερα ότι δεν θέλω παιδιά”: Γυναίκα μιλά για την απόφασή της να υποβληθεί σε στείρωση

«Ήμουν περίπου 16 ετών όταν αποφάσισα ότι δεν θέλω να κάνω παιδιά. Φοβόμουν να γίνω μητέρα και να αποτύχω. Αλλά ήμουν έφηβη, οπότε η ιδέα ήρθε στο μυαλό μου και εξαφανίστηκε γρήγορα.

Μέχρι την ηλικία των 18, είχα μάθει ότι υπήρχε μια διαδικασία που εμπόδιζε τις γυναίκες να μείνουν έγκυες. Κατά τη διάρκεια των ετήσιων εξετάσεών μου στον γυναικολόγο, τον ρώτησα εάν θα μπορούσα να κάνω απολίνωση των σαλπίγγων, μια χειρουργική επέμβαση που έχει σαν στόχο να αποφράξει, να καταστρέψει ή να αφαιρέσει κάποιο τμήμα των σαλπίγγων με συνέπεια να μην είναι δυνατή η γονιμοποίηση.

Αρνήθηκε αμέσως. Είπε ότι ήμουν πολύ νέα και ήταν μια διαδικασία που προοριζόταν για γυναίκες 30 ή 40 ετών που είχαν τουλάχιστον δύο παιδιά και ήξεραν ότι δεν θέλουν να κάνουν άλλα. Όλοι μού έλεγαν ότι θα αλλάξω γνώμη για το αν θέλω παιδιά. Ωστόσο, δεν ήθελα να αποκτήσω ένα παιδί για το οποίο δεν ήμουν προετοιμασμένη.

Κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια των ετήσιων εξετάσεών μου, μέχρι τα 21 μου, ζητούσα το ίδιο από τον γιατρό κι εκείνος πάντα έλεγε όχι. Στο μεταξύ ξεκίνησα τα αντισυλληπτικά. Όταν είχα σεξουαλική επαφή και η περίοδος μου καθυστερούσε, έτρεχα στο φαρμακείο για τεστ εγκυμοσύνης – για να είμαι σίγουρη. Ανησυχούσα μη μείνω κατά λάθος έγκυος και χρειαστεί άμβλωση.

Καθώς μεγάλωνα, ήξερα ότι δεν ήθελα ποτέ παιδιά. Δεν ένιωθα αυτό το μητρικό ένστικτο και αν άλλαζα γνώμη, θα μπορούσα πάντα να υιοθετήσω. Με όλα αυτά που συμβαίνουν στον πλανήτη, προσωπικά ένιωθα ανεύθυνη να φέρω άλλη μία ζωή στον κόσμο. Και, έχω οικογενειακό ιστορικό ασθενειών, όπως η κατάθλιψη και η νόσος του Πάρκινσον που δεν ήθελα να μεταδώσω σε ένα παιδί.

Όταν γνώρισα τον σύζυγό μου, τον Mark, και παραδέχτηκε ότι δεν ήθελε παιδιά, ήμουν ακόμα πιο σίγουρη. Ήθελα να υποβληθώ σε απολίνωση των σαλπίγγων για να αποτρέψω την εγκυμοσύνη.

Όταν ήμουν 24 ετών, μετακομίσαμε στο Νάσβιλ και συνειδητοποίησα ότι είχα μόνο ένα χρόνο πριν να χάσω την ασφάλιση υγείας μου. Ήμουν αυτοαπασχολούμενη εκείνη την εποχή και θα έχανα την κάλυψη που παρείχε το ασφαλιστικό πρόγραμμα των γονιών μου. Επισκέφθηκα τη νέα γυναικολόγο μου και πήρα θέση. Της είπα ότι ήθελα μια απολίνωση των σαλπίγγων πριν μείνω χωρίς ασφάλιση υγείας.

Στη συνέχεια, μου είπε αυτό: “Πρέπει να φέρετε τον σύζυγό σας στο γραφείο μου για να λάβετε άδεια για την επέμβαση”.

Έμεινα έκπληκτη που ως ενήλικη χρειαζόμουν την άδεια του συζύγου μου για τη λήψη αποφάσεων σχετικά με το σώμα μου. Ναι, πίστευα ότι ήταν σημαντικό ο άντρας μου και εγώ να συμφωνούμε, αλλά το σώμα μου είναι σώμα μου. Γιατί ένας άντρας έπρεπε να εγκρίνει την επιλογή μου; Αλλά το ήθελα τόσο πολύ που τον έσυρα στο γραφείο της γιατρού για να μιλήσει μαζί της. Πήγα σπίτι και έγραψα μια λίστα με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα, συμπεριλαμβανομένων όλων των ανησυχιών μου για την απολίνωση σαλπιγγών. Καθώς το διάβαζα, ένιωθα ακόμα πιο σίγουρη ότι ήταν κατάλληλη για μένα.

Στο ραντεβού, με τον Μαρκ να παρευρίσκεται, η γιατρός πρότεινε να υποβληθεί σε αγγειεκτομή (χειρουργική επέμβαση που χρησιμοποιείται ως μέθοδος στείρωσης για τους άνδρες). Αλλά ήθελα να ελέγξω το δικό μου σώμα. Σκοπεύω να είμαι με τον Mark ολόκληρη τη ζωή μου, αλλά δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ: «Τι γίνεται πέσω θύμα βιασμού και μείνω έγκυος κάποια στιγμή; Ή τι θα γίνει αν συμβεί κάτι και δεν μπορώ πλέον να είμαι μαζί του;». Η απολίνωση των σαλπίγγων ήταν κάτι που θα με βοηθούσε να αισθάνομαι πιο άνετα με το σώμα μου. Και, λοιπόν, ο Μαρκ δεν ήταν αυτός που θα μπορούσε να μείνει έγκυος!

Έπρεπε να συμφωνήσουμε στην υιοθεσία αν αλλάξαμε γνώμη και θέλαμε παιδιά. Αφού εξασφάλισα την άδεια του συζύγου μου, μοιράστηκα τη λίστα των πλεονεκτημάτων και των μειονεκτημάτων μου και συμφώνησα να υιοθετήσω, υποβλήθηκα σε μια ελάχιστα επεμβατική διαδικασία, προκειμένου να αποτρέψουμε μόνιμα την εγκυμοσύνη.

Η ανάρρωση πήρε περισσότερο χρόνο από ό,τι υπολόγιζα, αλλά δεν έχω παρενέργειες από τη διαδικασία και οι μικροσκοπικές ουλές έχουν εξασθενήσει πλέον. Τρία χρόνια αργότερα, δεν μετανιώνω. Εκείνη την εποχή, δίσταζα να μοιραστώ ότι είχα υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση απολίνωσης των σαλπίγγων. Ένιωθα τόσο βρώμικη. Το νοσοκομείο με έκανε να νιώθω έτσι αφού αρνήθηκε την επέμβαση, λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων, παρά το γεγονός ότι μπορούσαν να εκτελούν αγγειεκτομές. Τελικά πήγα σε άλλο νοσοκομείο για την επέμβαση.

Φαίνεται να υπάρχει ταμπού όταν οι γυναίκες παραδέχονται ότι δεν θέλουν να αποκτήσουν παιδιά. Αλλά απολαμβάνω τη ζωή όπως είναι. Ο Μαρκ και εγώ αγαπάμε να περνάμε χρόνο με τα τρία υιοθετημένα σκυλιά μας και ανυπομονούμε για την ημέρα που θα αποκτήσουμε ανίψια και δεν θα τους χαλάμε χατίρι, αλλά στο τέλος της ημέρας θα επιστρέφουν στους γονείς τους.

Διαβάσαμε την ιστορία της Kelsey Silverstein στο Love What Matters