“Οι γιατροί αγνοούσαν τα συμπτώματά μου για 3 χρόνια, πριν με διαγνώσουν τελικά με καρκίνο”

Στις αρχές του 2014 ήμουν η μέση 20χρονη κοπέλα, είχα μια σταθερή δουλειά, ζούσα χωρίς να ανησυχώ για τίποτα. Ήμουν υγιής και φρόντιζα να γυμνάζομαι και να τρώω υγιεινά. Όλα αυτά άλλαξαν όταν εμφάνισα έναν μυστηριώδη βήχα που απλά δεν εξαφανιζόταν.

Γράφει η Jessica DeCristofaro στο shape.com

Για πρώτη φορά πήγα στον γιατρό όταν ο βήχας μου άρχισε να χειροτερεύει. Δεν είχα βιώσει ποτέ κάτι τέτοιο στο παρελθόν, και το να εργάζομαι στις πωλήσεις όπου έπρεπε συνεχώς να μιλάω, έκανε το πρόβλημα χειρότερο. Ο παθολόγος μου ήταν ο πρώτος που έκανε λάθος διάγνωση, λέγοντας ότι ήταν απλώς μια αλλεργία. Μου έδωσε μερικά φάρμακα και με έστειλε στο σπίτι.

Οι μήνες πέρασαν και ο βήχας χειροτέρευσε σταδιακά. Είδα έναν ή δύο ακόμη γιατρούς, οι οποίοι μου είπαν ότι όλα είναι καλά και μου έδωσαν κι άλλη φαρμακευτική αγωγή για αλλεργίες. Έφτασα σε ένα σημείο όπου ο βήχας έγινε δεύτερη φύση για μένα. Αρκετοί γιατροί μου είπαν ότι δεν έχω τίποτα να ανησυχώ, γι’ αυτό έμαθα να αγνοώ τα συμπτώματα και να προχωράω στη ζωή μου.

Πάνω από δύο χρόνια αργότερα, άρχισα να αναπτύσσω άλλα συμπτώματα. Άρχισα να ξυπνάω κάθε βράδυ μέσα στον ιδρώτα. Έχασα 20 κιλά, χωρίς να κάνω αλλαγές στον τρόπο ζωής μου. Είχα πόνους στην κοιλιά. Κατάλαβα ότι κάτι στο σώμα μου δεν πάει καλά.

Αναζητώντας απαντήσεις επέστρεψα στον παθολόγο μου, ο οποίος με σύστησε σε διάφορους ειδικούς που είχαν τις δικές τους θεωρίες για το τι θα μπορούσε να είναι λάθος. Κάποιος είπε ότι είχα κύστεις των ωοθηκών. Ένας γρήγορος υπέρηχος το απέκλεισε. Άλλοι είπαν ότι ήταν παλινδρόμηση οξέος και μου συνταγογράφησαν φάρμακα για αυτό. Αλλά ανεξάρτητα από όποια συμβουλή θα άκουγα, οι πόνοι μου δεν σταμάτησαν ποτέ.

Κατά τη διάρκεια μιας περιόδου τριών ετών, είδα τουλάχιστον 10 γιατρούς: γενικούς ιατρούς, παθολόγους, γαστρεντερολόγους. Ζήτησα περισσότερες εξετάσεις, αλλά όλοι τους έκριναν ότι ήταν περιττό. Μου έλεγαν διαρκώς ότι ήμουν πολύ νέα και πολύ υγιής για να έχω κάτι. Δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν επέστρεψα στον παθολόγο μου, αφού πέρασα δύο χρόνια με φάρμακα αλλεργίας, σχεδόν με δάκρυα στα μάτια, ακόμα με επίμονο βήχα, ικετεύοντας για βοήθεια και απλά με κοίταξε και είπε: «Δεν ξέρω τι να σου πω. Είσαι καλά».

Τελικά, η υγεία μου άρχισε να επηρεάζει τη ζωή μου στο σύνολό της. Οι φίλοι μου πίστευαν ότι ήμουν υποχόνδρια. Άρχισα να νιώθω σαν να ήμουν τρελή. Όταν μορφωμένοι άνθρωποι σου λένε ότι δεν υπάρχει τίποτα να ανησυχείς, είναι φυσικό να αρχίσεις να μην εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου. Μόνο όταν βρέθηκα στα επείγοντα, να αγωνίζομαι για τη ζωή μου, συνειδητοποίησα ότι αυτό που μου έλεγε το σώμα μου ήταν αλήθεια.

Πώς ξεκίνησαν όλα

Ξύπνησα και δεν μπορούσα να περπατήσω. Ήμουν ιδρωμένη, το στομάχι μου πονούσε αφόρητα και ήμουν σε λήθαργος που δεν μπορούσα καν να λειτουργήσω. Και πάλι, πήγα για εξετάσεις αίματος και ούρων. Αυτή τη φορά, αποφάσισαν ότι είχα πέτρες στα νεφρά που πιθανότατα θα περάσουν μόνες τους. Απελπισμένη για απαντήσεις, έστειλα τα αποτελέσματα των εξετάσεων στη μητέρα μου, που εργάζεται ως νοσοκόμα. Μέσα σε λίγα λεπτά, μου τηλεφώνησε και μου είπε να πάω στο πλησιέστερο εφημερεύον νοσοκομείο το συντομότερο δυνατόν.

Μου είπε ότι ο αριθμός των λευκών αιμοσφαιρίων μου ήταν υπερβολικά αυξημένος, που σημαίνει ότι το σώμα μου δεχόταν επίθεση και έκανε ό,τι μπορούσε για να αντισταθεί. Κανείς στην κλινική δεν το κατάλαβε. Απογοητευμένη, οδήγησα τον εαυτό μου στο πλησιέστερο νοσοκομείο, έδειξα τα αποτελέσματα των εξετάσεών μου στη ρεσεψιόν και απλώς τους ζήτησα να με φροντίσουν.

Όταν ο γιατρός είδε τις εξετάσεις, με διαβεβαίωσε ότι δεν πρόκειται να πάω πουθενά. Αμέσως μου έκαναν εισαγωγή και μου έκαναν όλες τις απαραίτητες εξετάσεις. Στη συνέχεια, στα μέσα της νύχτας, είπα στις νοσοκόμες ότι δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Και πάλι, μου είπαν ότι πιθανότατα ήμουν αγχωμένη λόγω των εξελίξεων. Σαράντα πέντε λεπτά αργότερα, είχα αναπνευστική ανεπάρκεια. Δεν θυμάμαι τίποτα μετά από αυτό, εκτός από το να ξυπνάω με τη μαμά μου δίπλα μου. Μου είπε ότι έπρεπε να αφαιρέσουν υγρό από τους πνεύμονές μου κι εκείνη τη στιγμή, πραγματικά ένιωσα ότι δικαιώνομαι.

Τώρα, όλοι έπρεπε να με πάρουν στα σοβαρά. Πέρασα τις επόμενες 10 μέρες στο νοσοκομείο και η κατάστασή μου χειροτέρευε. Το μόνο που έπαιρνα σε αυτό το σημείο ήταν φάρμακα για τον πόνο και αναπνευστική βοήθεια. Μου είπαν ότι είχα κάποιο είδος λοίμωξης και ότι θα ήμουν εντάξει. Ακόμα και όταν οι ογκολόγοι με επισκέφθηκαν, μου είπαν ότι δεν είχα καρκίνο και ότι έπρεπε να είναι κάτι άλλο. Ενώ δεν το έλεγε, ένιωσα ότι η μαμά μου ήξερε τι ήταν λάθος, αλλά φοβόταν πολύ να το πει.

Η διάγνωση

Κοντά στο τέλος της παραμονής μου στο νοσοκομείο, με έστειλαν για τομογραφία PET SCAN. Τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν τον χειρότερο φόβο της μητέρας μου: Στις 11 Φεβρουαρίου 2016, μου είπαν ότι είχα λέμφωμα Hodgkin σταδίου 4, καρκίνο που αναπτύσσεται στο λεμφικό σύστημα. Είχε εξαπλωθεί σε κάθε όργανο του σώματός μου.

Μια αίσθηση ανακούφισης με πλημμύρισε όταν διαγνώστηκα. Τελικά, ύστερα από τόσα χρόνια, ήξερα τι πήγαινε στραβά. Τώρα ήξερα γιατί το σώμα μου σήκωνε κόκκινες σημαίες, προειδοποιώντας, για χρόνια, ότι κάτι πραγματικά δεν ήταν σωστό. Αλλά την ίδια στιγμή, είχα καρκίνο, ήταν παντού και δεν είχα ιδέα πώς θα τον νικήσω.

Ξεκίνησα χημειοθεραπεία εκείνο το βράδυ. Για εκείνους που ίσως δεν γνωρίζουν, αυτή δεν είναι μια τυπική διαδικασία. Οι ασθενείς συνήθως πρέπει να περιμένουν ημέρες πριν ξεκινήσουν τη θεραπεία. Αλλά ήμουν τόσο άρρωστη που η έναρξη της θεραπείας το συντομότερο δυνατόν ήταν καθοριστική. Δεδομένου ότι ο καρκίνος μου είχε εξαπλωθεί τόσο επιθετικά, αναγκάστηκα να ακολουθήσω αυτό που οι γιατροί ονομάζουν χημειοθεραπεία διάσωσης, η οποία είναι μια θεραπεία που χρησιμοποιείται όταν όλες οι άλλες επιλογές έχουν αποκλειστεί ή μια κατάσταση είναι ιδιαίτερα επείγουσα, όπως η δική μου.

Μετά τη χορήγηση δύο κύκλων χημειοθεραπείας, το σώμα μου άρχισε να βρίσκεται σε μερική ύφεση – λιγότερο από ένα μήνα μετά τη διάγνωση. Ο καρκίνος επέστρεψε, αυτή τη φορά στο στήθος μου. Τους επόμενους οκτώ μήνες, υποβλήθηκα συνολικά σε έξι γύρους χημειοθεραπείας και 20 συνεδρίες ακτινοθεραπείας πριν τελικά απαλλαχθώ από τον καρκίνο.

Η ζωή μετά τον καρκίνο

Οι περισσότεροι άνθρωποι θα με θεωρούσαν τυχερή. Το γεγονός ότι διαγνώστηκα τόσο αργά και τα κατάφερα δεν είναι τίποτα άλλο από ένα θαύμα. Αλλά δεν έφτασα ως εδώ χωρίς απώλειες. Πέρα από τη σωματική και συναισθηματική αναταραχή που πέρασα, ως αποτέλεσμα μιας τόσο επιθετικής θεραπείας και της ακτινοβολίας που απορροφήθηκε από τις ωοθήκες μου, δεν θα μπορέσω να αποκτήσω παιδιά. Δεν είχα ούτε χρόνο να σκεφτώ να καταψύξω τα ωάριά μου πριν ξεκινήσω τη θεραπεία και η χημειοθεραπεία και η ακτινοβολία κατέστρεψαν ουσιαστικά το σώμα μου.

Κοιτώντας μπροστά, αισθάνομαι αισιόδοξη για την υγεία μου, αλλά το ταξίδι μου έχει αλλάξει εντελώς το άτομο που είμαι. Θέλω να γνωρίζετε ότι αν νομίζετε πως κάτι δεν πάει καλά με το σώμα σας, μάλλον έχετε δίκιο. Και όσο ατυχές είναι, ζούμε σε έναν κόσμο που πρέπει να είσαι υπέρμαχος της υγείας σου. Μην με παρεξηγείτε, δεν λέω ότι δεν πρέπει να εμπιστεύεστε κανέναν γιατρό. Δεν θα ήμουν εδώ που είμαι σήμερα αν δεν είχα τους απίστευτους ογκολόγους μου. Αλλά μόνο εσείς ξέρετε τι είναι καλύτερο για την υγεία σας. Μην αφήσετε κανέναν άλλο να σας πείσει διαφορετικά.