Αρχική > Πρόσωπα > Η Κατερίνα Διδασκάλου είναι μία γυναίκα που «τρέφεται» από τις αναμνήσεις της

Η Κατερίνα Διδασκάλου είναι μία γυναίκα που «τρέφεται» από τις αναμνήσεις της

Είναι μία από τις πιο γοητευτικές ηθοποιούς του ελληνικού καλλιτεχνικού στερεώματος και αυτήν την περίοδο συγκεντρώνει όλα τα φώτα της δημοσιότητας πάνω της, καθώς ενσαρκώνει τον ρόλο της Μυρσίνης Σεβαστού στην επιτυχημένη σειρά «Άγριες Μέλισσες».

Ο λόγος για την Κατερίνα Διδασκάλου που είναι ταυτόχρονα ιδιαίτερα ενεργή στα θεατρικά δρώμενα και πρωταγωνιστεί σε δύο θεατρικούς μονολόγους. Στο «Πόρνη από πάνω» του Αντώνη Τσιπιανίτη δίνει τον καλύτερό της εαυτό ως Ερατώ και στην «Πληγή της Κύπρου» του Στέφανου Δάνδολου, όπου ερμηνεύει μία γυναίκα που ζει με τη… μνήμη.

Εμείς είχαμε μία εφ’ όλης της ύλης συζήτηση μαζί της…

Πώς είστε αυτή την περίοδο της ζωής σας;

Αυτό που αισθάνομαι αυτή την περίοδο είναι μόνο ευγνωμοσύνη. Ευγνωμονώ για όλα αυτά που έχω.

Χρόνο για τον εαυτό σας βρίσκετε; Πώς χαλαρώνετε;

Βρίσκω λίγο χρόνο. Ωστόσο, προσπαθώ τις ώρες προς και από τη δουλειά, να ακούω πράγματα που με πηγαίνουν κάπου… άλλου. Επίσης, προσπαθώ να μη σταματήσω τα μαθήματα χορού. Το καταφέρνω σε πολύ μεγάλο βαθμό. Ευτυχώς.

Ποιο είναι το προσωπικό σας καταφύγιο, ίσως η ανάμνηση που σας κάνει να «ξεχνιέστε» από τη ρουτίνα;

Η καλή σκέψη που κάνω πάντα είναι η θάλασσα, το καλοκαίρι και η θάλασσα.

Μιλήστε μας για τις «Αναζητήσεις» που θα δούμε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.

Πρόκειται για 7 διαφορετικούς μονολόγους, 7 διαφορετικές ιστορίες, με 7 διαφορετικούς ηθοποιούς και με 7 διαφορετικούς σκηνοθέτες. Σχετικά με τη δική μου ηρωίδα, η Άννα είναι τοποθετημένη στο 1990. Είναι μια γυναίκα που έχει φύγει από την Αμμόχωστο της Κύπρου, κυνηγημένη με τον άντρα της, μαζί με τον μικρό της γιο. Ο άντρας της φεύγει για να πολεμήσει. Είναι αγνοούμενος από το 1974. Η Άννα όμως στο καινούργιο της σπίτι στη Λάρνακα, κάθε βράδυ περιμένει τον Αλέξη να έρθει να φάνε μαζί. Και του μιλάει, του μιλάει…

Είναι ένα συγκινητικό σπαρακτικό κομμάτι του Στέφανου Δάνδολου που δείχνει όλη την οργή που φέρνει ο πόλεμος, την καταστροφή, το κακό και την τραγική έλλειψη που δημιουργεί η απώλεια… Ειδικά όσοι έχουν συγγενείς αγνοούμενους, δεν έχουν πάρει απόφαση ότι λείπουν.

«Μόνο ο νεκρός γυρίζει στον τόπο του». «Αυτός που δεν είναι πιστοποιημένα νεκρός, είναι περιπλανώμενος». Είναι αυτό το τραγικό πράγμα, που ο άνθρωπος δεν είναι ούτε ζωντανός, αλλά ούτε νεκρός.

Τι σας γοητεύει στο έργο αυτό;

Αυτή η γυναίκα κάθε βράδυ, με συνέπεια και επιμονή ετοιμάζει τραπέζι και μιλάει στον απόντα. Του μιλάει και του λέει για τις καλές τους στιγμές και τις τραγικές εκείνες πρώτες στιγμές της εισβολής.

Σκιαγραφήστε μας τη γυναίκα αυτή…

Εγώ έχω αποφασίσει ότι είναι μια καθηγήτρια στα 50 της που έχει μείνει πλέον μονή της στο σπίτι, καθώς και ο γιος της έχει φύγει για σπουδές στο πανεπιστήμιο, και τρέφεται δυστυχώς μόνο από τις αναμνήσεις της.

Και στην «Πόρνη από Πάνω» και στην «Πληγή της Κύπρου» ενσαρκώνετε δύο γυναίκες σε δύο μονολόγους. Πώς αισθάνεστε μόνη στη σκηνή;

Έχω πολύ καλή τύχη με τους μονολόγους. Ο μονόλογος θέλει άψογη τεχνική, θέλει να νιώθεις στέρεος πάνω στη σκηνή. Έχει, όμως, κι ένα μεγάλο προσόν, όταν έχεις την ευκαιρία και σου δίνονται οι μικρές δωρεές την ώρα της παράστασης να μπορείς να τις πραγματοποιείς χωρίς να φοβάσαι ότι θα «πετάξεις «έξω τον συνάδελφο. Οπότε αυτό είναι από τα καλά του μονολόγου. Από την άλλη το αλισβερίσι με το κοινό είναι κάτι πολύ σημαντικό καθώς είναι συνεχώς παρόν… Στην προκειμένη περίπτωση είναι μόνο 15 λεπτά, ενώ στην «Πόρνη από Πάνω», είναι μιάμιση ώρα. Αλλά πάντα σε ένα μονόλογο όταν δίνεις ψυχή ο κόσμος το εισπράττει και ανταποκρίνεται με τον καλύτερο τρόπο. Το κοινό αποφασίζει για τη διάρκεια μιας παράστασης, πόσο αντέχει στο χρόνο. Και το ευγνωμονώ που εννέα χρόνια τώρα μου έδωσε την πολυτέλεια να ζω μόνο από το θέατρο.

Την ίδια στιγμή πρωταγωνιστείτε στις «Άγριες Μέλισσες» στον Αnt1, μία σειρά που άλλαξε άρδην το τηλεοπτικό τοπίο. Βρίσκετε κοινά σημεία με τις γυναίκες αυτές που υποδύεστε;

Όχι η Μυρσίνη είναι μια ακόμη τελείως διαφορετική ηρωίδα. Ίσως το μόνο κοινό είναι η αγάπη για τα παιδιά. Η Μυρσίνη είναι μια πολύ-επίπεδη ηρωίδα και λόγω και της έκτασης αυτής της δουλειάς, δίνεται στη σεναριογράφο, τη Μελίνα Τσομπάνη, η ευκαιρία να δημιουργήσει έναν πολύ-επίπεδο χαρακτήρα που πραγματικά για μένα ήταν ένα δώρο για τη φετινή σεζόν.

Τι σκεφτήκατε όταν πρωτοδιαβάσατε το σενάριο της σειράς “Άγριες Μέλισσες” και συγκεκριμένα το ρόλο της Μυρσίνης Σεβαστού;

Είναι μια σειρά που δεν υποτιμά τη νοημοσύνη μου και κατ’ επέκταση τη νοημοσύνη του κοινού και αισθάνθηκα από την αρχή ότι θα είναι κάτι πολύ καλό. Πίστευα στη μεγάλη επιτυχία που θα έχει από την αρχή. Αλλά αυτό το πράγμα της καθημερινής ενασχόλησης και της απελπισίας ακόμα, ότι δεν υπάρχει επεισόδιο, πραγματικά με εντυπωσιάζει.

Σας πέρασε από το μυαλό ότι για το κοινό εύκολα θα συγκαταλεγόσασταν στους λεγόμενους “κακούς” των τηλεοπτικών σειρών;

Όχι, καθόλου. Τα μηνύματα που παίρνω δεν έχουν καμιά σχέση. Μου μιλάνε μόνο για την ερμηνεία. Αυτό πραγματικά με χαροποιεί ιδιαίτερα, γιατί βλέπω πως ο κόσμος βλέποντας κάτι καλό αισθητικά το αγκαλιάζει, το δέχεται και το αναλύει ανέλπιστα σωστά και καλά.

Το twitter πραγματικά κάνει πάρτι μετά από κάθε επεισόδιο με παθιασμένες στιγμές ανάμεσα στη Μυρσίνη και τον Κυπραίο. Το ίδιο κι όταν υπάρχει μια σκηνή όπου η Μυρσίνη “χαίρεται” να τυραννά την Ασημίνα. Διαβάζετε τα σχόλια; Πώς νιώθετε με όλον αυτόν τον αντίκτυπο;

Όχι, δε διαβάζω ποτέ σχόλια. Κάποια μου μεταφέρονται και τα θεωρώ πολύ εύστοχα. Η έκθεση άλλωστε έχει να κάνει με τον σχολιασμό. Η Μυρσίνη είναι απλώς μια ηρωίδα που θα εκπλήσσει συνεχώς με πολλούς τρόπους και την υπηρετώ με συνέπεια και σεβασμό σ’ αυτό το τόσο έξυπνο κείμενο που μου έχει δοθεί.

Σας φοβίζει το πέρασμα του χρόνου; Έχετε συμφιλιωθεί μ’ αυτόν;

Ναι νομίζω πως ναι. Άλλωστε το παρόν είναι ο πιο μακρύς χρόνος, δε με τρομάζει ο χρόνος. Πιστεύω πως η κάθε περίοδος έχει να σου δώσει πολύ σημαντικά πράγματα και πρέπει να την ζήσεις στο έπακρο. Είμαι ευγνώμων γι’ αυτά που φέρνει ο κάθε καινούργιος χρόνος και όχι δεν έχω καμία αγωνία.

Η μεγαλύτερή σας ανησυχία/φόβος ποια είναι; Τι θα θέλατε να αλλάξει γύρω σας;

Προσπαθώ να ζω χωρίς φόβους, γιατί πιστεύω πως αυτοί δημιουργούν τις αρρώστιες και τα ατυχήματα. Αυτό που πραγματικά θα ήθελα να αλλάξει και το προσπαθώ πολύ με τα δικά μου μέσα, είναι να μην υπάρχει πείνα για τους ανθρώπους πάνω στη γη, να μην προκαλείται κακό από άνθρωπο σε άνθρωπο και να πάψουν να υπάρχουν τόσοι δυστυχισμένοι άνθρωποι γύρω μας. Είναι η εποχή που πρέπει να απλώνουμε το χέρι μας ο ένας στον άλλον.

Σε δέκα χρόνια φαντάζεστε τον εαυτό σας να…

Δε φαντάζομαι τίποτα. το μέλλον είναι άδηλο. Ζω το παρόν και περιμένω τα καλύτερα.

Μελλοντικά σχέδια

Τον Μάρτιο αρχίζω το δεύτερο sequel «’Ετερος Εγώ» για την CosmoteTV, με τον Σωτήρη Τσαφούλια. Συζητάω διάφορα πράγματα για το Φεστιβάλ το καλοκαίρι, τα οποία ακόμα δεν είναι ανακοινώσιμα.