Ηρώ Μπέζου: «Ξεπερνώ τα όριά μου παίζοντας με τον φόβο μου»

Είναι η ηθοποιός που φόρεσε το 2019 την καρφίτσα της Μελίνας Μερκούρη, αυτή που αναδείχθηκε ως η καλύτερη νέα ηθοποιός. Μολονότι είναι κόρη δύο -επίσης- εξαιρετικών ηθοποιών, του Γιάννη Μπέζου και της Ναταλίας Τσαλίκη, της αρέσει να χαράζει τη δική της καλλιτεχνική πορεία.

Ο λόγος για την ταλαντουχα Ηρώ Μπέζου που αυτήν την περίοδο πρωταγωνιστεί σε δύο παραστάσεις, στο έργο «Όφις και κρίνο», το πρώτο λογοτεχνικό έργο του Νίκου Καζαντζάκη που σκηνοθετεί ο Χρήστος Θάνος στο Bios.Πειραιώς 84 Basement και παράλληλα στις «7 Αναζητήσεις» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, όπου ερμηνεύει τον μονόλογο του Μάκη Τσίτα “Ούτε μέρα”.

Εμείς είχαμε μαζί της μία συζήτηση εφ όλης της ύλης…

Αγαπημένη σου θεατρική ανάμνηση από την παιδική σου ηλικία;

Λάτρευα να βρίσκομαι στα παρασκήνια και είχα την τύχη να το απολαμβάνω λόγω της οικογένειάς μου. Ακόμα μου αρέσει να παρακολουθώ την σχέση του “έξω” με το “μέσα”. Είναι συγκινητικό να βγαίνει κάποιος στην σκηνή. Ποτέ δεν γίνεται αυτονόητο, για κανέναν, πιστεύω.

Πώς ήσουν σαν μαθήτρια; Σου άρεσε το σχολείο;

Το σιχαινόμουνα. Ήμουν καλη μαθήτρια στην 2α Λυκείου. Ακόμη βλέπω στον ύπνο μου ότι πηγαίνω σχολείο και ξυπνάω κάθιδρη κι ευγνώμων.

Πότε αποφάσισες ότι θα γίνεις ηθοποιός;

Πολύ πολύ μικρή. Δεν θυμάμαι καν πότε, ήταν κάτι αδιαπραγμάτευτο.

Φοβήθηκες ποτέ τη σύγκριση με τους δικούς σου;

Όχι.

Πόσο σε βοήθησε το βραβείο Μελίνα Μερκούρη;

Με βοήθησε οικονομικά και τόνωσε κάπως το “εγώ” μου. Πρακτικά δεν άλλαξε κάτι στην ζωή μου, ήρθε σε μια στιγμή που όσοι ήταν να με μάθουν με ξέρανε ήδη. Πιστεύω πως οι συνάδελφοί μου μ΄εκτιμούν έτσι κι αλλιως.

Πότε πρωτοδιάβασες Καζαντζάκη και τι; Εντυπώσεις…

Στο Λυκειο στο μάθημα της λογοτεχνίας είχαμε δουλέψει ένα απόσπασμα από τον Ζορμπά και ήταν η πρώτη φορά που ψιλιάστηκα ότι η λογοτεχνία μπορεί να γίνει αποκαλυπτική και σωτήρια. Τελικά πέρασαν χρόνια για να πιάσω βιβλία του Καζαντζάκη, αλλά πλέον είναι από τους αγαπημένους μου. Νομίζω το πιο συγκινητικό απ΄όσα έχω διαβάσει είναι το “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται”.

Τι σε γοητεύει στο «Οφις Και Κρίνο»;

Η απίστευτη ποιητικότητα του λόγου, η ορμή, η υψηλή του θερμοκρασία, η εμμονή στο απόλυτο. Και η λυτρωτική επίδραση της Φύσης στον άνθρωπο ως απάντηση σε όλα.

Πόσο συμβολικός είναι ο τίτλος αυτός; Τι συμβολίζει ο Οφις και τι το Κρίνο;

Εντελώς συμβολικός. Το φίδι συμβολίζει για τον αφηγητή τον εαυτό του, την ύπαρξή του που οδεύει αναπόφευκτα προς την καταστροφή, καταδικασμένη να ματαιώνεται. Με κρίνο παρομοιάζεται η αγαπημένη του, της οποίας η λευκότητα, η αγνή και φωτεινή ψυχή, του έδωσε αρχικά ζωή και λόγο ύπαρξης, μέσα από έναν τεράστιο έρωτα, αλλά κατέληξε να τον πλημμυρίζει με οργή, φθόνο και περιφρόνηση, τόσο ώστε να λαχταράει να την καταστρέψει.

Πόσο επίκαιρο είναι σήμερα το έργο αυτό;

Δεν υπάρχει τίποτε στο κείμενο που να φανερώνει ότι γράφτηκε το 1905. Ίσως η αναφορά σε αντικείμενα, όπως το “καντήλι” . Κατα τ’ αλλα μιλάει για θεμελιώδεις υπαρξιακές αγωνίες του ανθρώπου και αγγίζει έννοιες τεράστιες, που δεν φυλακίζονται σε παρελθόν και μέλλον.

Στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ερμηνεύεις τον μονόλογο «Ούτε μέρα» του Μάκη Τσίτα υπό τη σκηνοθετική οπτική του Προμηθέα Αλειφερόπουλου. Τι αφορά η υπόθεση;

Μια Ελληνίδα που ζει στην Γερμανία και κάνει καριέρα ως τραγουδίστρια. Η οικογένειά της την αναζητά επίμονα μέσω του Ερυθρού Σταυρού κι εκείνη φαίνεται να δυσφορεί μ΄αυτο το γεγονός, καθώς οι αναμνησεις από την ζωή της στο χωριό που γεννήθηκε και μεγάλωσε υπήρξαν τραυματικές. Είναι πολύ ωραίο κείμενο, αστείο και ανθρώπινο.

Πώς αισθάνεσαι μόνη στη σκηνή;

Περίεργα. Είναι μεγάλη η σκηνή, μεγάλη η αίθουσα και μικρής διάρκειας ο μονόλογος. Αυτό το τελευταίο είναι δίκοπο μαχαίρι. Δεν υπάρχει χρόνος να χτιστεί κάτι, πρέπει αμέσως να εγκαθιδρύσεις την δική σου πραγματικότητα, σβήνοντας ό,τι έχει προηγηθεί. Κάθε μονόλογος έχει άλλη γραφή, άλλο υφος, άλλη σκηνοθετική κατεύθυνση. Μ’ αρέσει όμως το ότι δεν παίρνω κάποιον στον λαιμό μου. Παίζω όπως θέλω και δεν έχω σε κανέναν να λογοδοτήσω. Έχει πλάκα.

Ρόλος που θα ήθελες κάποτε να ερμηνεύσεις και γιατί;

Θα ‘θελα να παίξω την Κλεοπάτρα στο “Αντώνιος και Κλεοπάτρα” του Σαίξπηρ. Μ’ αρέσει γιατί έχει ακραίες μεταπτώσεις, πολύ χιούμορ μέσα στην απόγνωσή της, και παλεύει με την έννοια της “δύναμης”. Βέβαια, αυτά είναι ανοησίες. Ποτέ τίποτα δεν αποδεικνύεται όπως το έχεις φαντασιωθεί. Έχω παίξει ρόλο που ονειρευόμουν κι ήταν μια καταστροφή. Στ’ αλήθεια θέλω να έχω χώρο να ανασαίνω στην σκηνή και να παίζω σε έργα που γράφτηκαν από καλούς συγγραφείς. Και με καλούς συμπαίκτες. Δεν ξέρεις από που θα σου ‘ρθει αυτό που επιθυμείς να ζήσεις.

Ξεπερνάς εύκολα τα όρια σου; Είσαι άνθρωπος των υπερβολών γενικά; 

Είμαι άνθρωπος της υπερβολής νομίζω. Αλλά γίνεται άναρχα, όχι με στόχο. Τα όριά μου τα ξεπερνάω κυρίως παίζοντας με τον φόβο μου. Είμαι πολύ φοβιτσιάρα. Το καλοκαίρι αποφάσισα να πηδήξω από ένα ύψος που για άλλους θα ‘τανε αστείο, αλλα για μένα καθόλου. Μετά από 20 λεπτά περίπου, τρέμοντας ολόκληρη πήδηξα. Και ύστερα θέλησα να ξαναπηδήξω για να δω αν θα μπορούσε να γίνει έστω και λίγο ευχάριστο. Η δέυτερη βουτιά ήταν τόσο δύσκολη όσο και η πρώτη. Δεν απόλαυσα καμία από τις δύο. Λέω να μην το ξανακάνω.

Τι σε εκνευρίζει περισσότερο και τι θα ήθελες να αλλάξεις στην καθημερινότητά σου;

Με εκνευρίζει η πίεση του χρόνου. Στρεσάρομαι πολύ εύκολα. Προσπαθώ να οργανώνω την ζωή μου έτσι ώστε να μην πνίγομαι από το άγχος για γελοιότητες.

Αγαπημένος τόπος διακοπών/χαλάρωσης υπάρχει;

Προσπαθώ να πηγαίνω κάθε φορά σε καινούρια μέρη. Έχω πάει αρκετές φορές στο Αγκίστρι τα τελευταία χρόνια. Είναι πολύ όμορφο για να ‘ναι τόσο κοντά!

Μεγαλύτερός σου φόβος;

Τα βασανιστήρια. Και ο σωματικός πόνος γενικά.

Μελλοντικά σχέδια; Καλοκαιρινά ίσως;

Θα δουλέψω, ευτυχώς, αλλά δεν μπορώ να μιλήσω γι΄αυτό ακόμα, δυστυχώς.