Η Αμαλία Καβάλη κάνει restart στη νυχτερινή Αθήνα

Την Αμαλία Καβάλη το ευρύ κοινό τη γνώρισε μέσα από τη συμμετοχή της στην επιτυχημένη σειρά του Αντ1 «Άγριες Μέλισσες», όπου και ενσαρκώνει την Ουρανία. Η Αμαλία Καβάλη ωστόσο έχει μακρά θητεία στο θέατρο. Μάλιστα το 2018 ήταν υποψήφια για το θεατρικό βραβείο Μελίνα Μερκούρη για την ερμηνεία της στη θεατρική παράσταση «Ορλάντο».

Τώρα, η ταλαντούχα ηθοποιός με οδηγό τραγούδια από τον ελληνικό κινηματογράφο, τραγούδια που σημάδεψαν την εποχή της αθωότητας, μεγαλώνοντας γενιές και γενιές Ελλήνων, επιχειρεί ένα ταξίδι στα περασμένα, αλλά όχι ξεχασμένα. Ο λόγος για την παράσταση με τίτλο «Η Αθήνα τη νύχτα – restart» που θα παρουσιαστεί την Πέμπτη 16 Ιουλίου στο Υπαίθριο Δημοτικό θέατρο Ζωγράφου.

Την έρευνα και τα κείμενα υπογράφει η Σοφία Αδαμίδου, την σκηνοθετική επιμέλεια η Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη. Συμμετέχουν οι ηθοποιοί Αμαλία Καβάλη και Σήφης Πολυζωίδης.

Εμείς με αφορμή την παράσταση αυτή είχαμε μία εφ όλης της ύλης συζήτηση μαζί της.

Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε στην υποκριτική; Είχατε ανέκαθεν καλλιτεχνικές ανησυχίες;

Ως παιδί πήγαινα μετα μανίας θερινό σινεμά. Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που κάθε ταινία επιδρούσε πάνω μου, το φορτίο που είχα παρακολουθώντας την αλλά και βγαίνοντας από την αίθουσα. Ένιωθα σαν ιθαγενής που επισκέφτηκε τον μάγο της φυλής, σαν αγγιγμένη απο μια θεία χάρη. Ε, φυσικό ήταν να το κάνω επάγγελμα.

Τι αγαπάτε περισσότερο στη δουλειά του ηθοποιού;

Τη στιγμή της σύνδεσης, είτε είναι με τον συγγραφέα όταν βρίσκω ενα κλειδί που έχει αφήσει για το έργο, είτε είναι με τον σκηνοθέτη, όταν συντονίζομαι στον βηματισμό που προτείνει, είτε είναι με τον παρτενέρ επί σκηνής, είτε είναι με κάποιον θεατή που εκείνη τη στιγμή συντονίζεται με εμένα.

Πώς αισθάνεστε τώρα, το καλοκαίρι του… κορωνοϊού; Τι συναισθήματα βιώσατε και πόσο αισιόδοξη είσαστε για το μέλλον;

Δε θυμάμαι ποιά ήταν η τελευταία φορά που σήκωσα το τηλέφωνο και μου είπε ο συνομιλητής μου “Περνάω τέλεια!”. Υπάρχει κάτι αρνητικό στην ατμόσφαιρα, μια ανησυχία. Για εμένα ήταν δυσάρεστο το να κατανοήσω πως οι καλλιτέχνες είμαστε τα αποπαίδια αυτής της χώρας, αφού τόσοι covid-19 άνεργοι καλλιτέχνες δεν έτυχαν καμίας μέριμνας.

Tι θα δούμε στην παράσταση «Η Αθήνα τη νύχτα – restart»;

Θα ταξιδεψουμε λίγο στη δεκαετία του ’60, σε μια φωτεινή περίοδο του ελληνικού κινηματογράφου και της τραγουδοποιίας μας, για να διασκεδάσουμε την απαισιοδοξία και τις επιβεβλημένες αποστάσεις και να ελπίσουμε οτι ίσως και εμείς καταφέρουμε να μετατρέψουμε όλη αυτή την ανησυχία σε δημιουργία.

Πόσο μοιάζει η Αθήνα του τότε με την Αθήνα σήμερα; Τι αναμνήσεις ξυπνά η παράσταση;

Οι πολυκατοικίες σίγουρα άλλαξαν πολύ το πρόσωπο μια πόλης που πριν είχε κύρίως μονοκατοικίες και νεοκλασσικά. Η αστική Αθήνα έχει εφήμερο χαρακτήρα σε αντιθεση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές πρωτευουσες.

Απ’ όσο ξέρω δε μεγαλώσατε στην Αθήνα, αλλά στην Κρήτη. Σας αρέσει η Αθήνα και αν ναι, τι είναι αυτό;

Ναι. Μου άρεσει η Αθήνα. Είναι κάπως φιλικό το κλίμα της τη νύχτα. Μεγαλώνοντας στην Κρήτη με γοήτευε πάντα η ανωνυμία της Αθήνας, το οτι μπορώ εδώ να περπατήσω τρεις ώρες και να μη χαιρετήσω κανέναν.

Πώς βιώνετε την επιτυχία με τις Άγριες Μέλισσες; Την περιμένατε; Άλλαξε τον τρόπο που είχατε στο μυαλό σας την τηλεόραση;

Ο κάθε ένας ζει στο μικρόκοσμο του και έτσι εγώ σκεφτόμουν τι σημαίνει υποκριτική στην κάμερα. Ήξερα πως τη σειρά απαρτίζουν ταλαντούχοι συντελεστές, αλλά δεν ήξερα πως θα αντιδράσει το κοινό. Η τηλεόραση είναι ένα πολύ ισχυρό μέσο και η καλύτερή της στιγμή είναι η προσφορά συντροφιάς σε ανθρώπους που την έχουν ανάγκη. Νομίζω πως οι Άγριες Μελισσες προσφέρουν μια τέτοια συντροφιά και είμαι ευτυχής που είμαι μέρος αυτής της ομάδας.

Θεωρείτε πώς μία σειρά όπως αυτή «ανοίγει δρόμους» σ΄έναν νέο ηθοποιό; Πόσο δύσκολο είναι για να συντηρηθεί ένας νέος ηθοποιός από την υποκριτική ειδικά σήμερα;

Δεν είμαι σίγουρη ακόμα, θα σας πω σε λίγα χρόνια. Μια σειρά μπορεί να σε κάνει γνωστή, αλλά η αυστηρή ταύτιση με ένα είδος ρόλου, δε σε εξελίσσει υποκριτικά. Η αυτοσυντήρηση είναι δύσκολη σήμερα όχι μόνο για τους νέους, αλλά και για τους πιο έμπειρους ηθοποιούς.

Πώς φαντάζεστε τον εαυτό σας σε 10 χρόνια από τώρα;

Δεν ξέρω αν θα δουλεὐω στο θέατρο ή όχι, αν θα έχω παιδιά ή όχι, ξέρω πως θα πηγαίνω θερινό σινεμά, θα πίνω καφέ με τους καλούς μου φίλους και κάποιο ζώο συντροφιάς θα κουρνιάζει στα πόδια μου, ενώ θα ξεφυλλίζω ένα βιβλίο.

Διαβάστε εδώ περισσότερα για την παράσταση