Πήγαμε και είδαμε το «Push Up»: Καριέρα, εξουσία και έμφυλα παιχνίδια σε έναν κόσμο χωρίς ηθικά αναχώματα

Στον μικρό, ασφυκτικό κόσμο μιας πολυεθνικής, εκεί όπου τα χαμόγελα είναι εταιρικά και οι φιλοδοξίες μετριούνται σε προαγωγές και μεταθέσεις στο Ντουμπάι, το «Push Up» δεν είναι απλώς μια παράσταση για τον εργασιακό ανταγωνισμό. Είναι μια ψυχρή ακτινογραφία της εποχής μας.

Το έργο του Roland Schimmelpfennig, ενός από τους σημαντικότερους σύγχρονους Ευρωπαίους δραματουργούς, φέρει όλα τα χαρακτηριστικά της γραφής του: αποσπασματική δομή, διαλόγους που μοιάζουν με λεκτικές μονομαχίες και μια διαρκή ένταση ανάμεσα σε όσα λέγονται και σε όσα πνίγονται. Στο «Push Up» (2001), η εταιρεία δεν είναι απλώς σκηνικό. Είναι πεδίο μάχης. Μια μικρογραφία κοινωνικής βίας, όπου η ιεραρχία δεν επιβάλλεται με φωνές, αλλά με παύσεις, βλέμματα και «αθώες» φράσεις που λειτουργούν σαν όπλα.

Η σκηνοθεσία της Έφη Ρευματά στο Θέατρο ΕΛΕΡ – Ελένη Ερήμου ξεφεύγει από την παραδοσιακή κοινωνική σάτιρα και μετατρέπει το έργο σε ένα υπαρξιακό θρίλερ μέσα σε μια πολυεθνική του σήμερα. Ο ρυθμός της παράστασης είναι έντονα κοφτός, σχεδόν εξουθενωτικός, ενώ οι διάλογοι αιωρούνται πάντα πάνω από μια αόρατη απειλή: κανείς δεν μπορεί να ξεχωρίσει αν είναι θύτης ή θύμα. Η γλώσσα μεταμορφώνεται σε ένα εργαλείο εξουσίας, ενώ το σώμα, μέσα από ασταμάτητες και σχεδόν χορογραφημένες κινήσεις, γίνεται το πεδίο για μια διαρκή και αδυσώπητη διαπραγμάτευση.

Αμυοτροφική Πλευρική Σκλήρυνση (ALS): Πόσο επικίνδυνη είναι, ποια τα συμπτώματα

Οι ερμηνείες λειτουργούν υποδειγματικά ως σύνολο. Ο Κώστας Ανταλόπουλος, η Αθανασία Κουρκάκη, ο Θεμιστοκλής Μαλεσάγκος, η Φανή Παναγιωτίδου, ο Νίκος Στεργιώτης και η Βιβή Φωτοπούλου δεν διεκδικούν «κορυφές». Κινούνται με ακρίβεια μέσα σε ένα σύστημα όπου η ατομικότητα υποχωρεί μπροστά στη δομή. Οι χαρακτήρες τους μιλούν ασταμάτητα, όμως επικοινωνούν ελάχιστα – και αυτή ακριβώς η αποτυχία επικοινωνίας γίνεται η πιο δυνατή κραυγή της παράστασης. Η φωνή του Γιώργου Νινιού λειτουργεί σαν αόρατος μηχανισμός ελέγχου, ενισχύοντας την αίσθηση ότι κάποιος -ή κάτι- παρακολουθεί.

Ιδιαίτερα εύστοχη είναι η σωματικότητα της παράστασης. Η κίνηση δεν είναι διακοσμητική· είναι σχόλιο πάνω στη «βία» που εγγράφεται καθημερινά στα σώματα των εργαζομένων. Οι φωτισμοί και το ηχητικό περιβάλλον δημιουργούν μια αίσθηση εγκλωβισμού, σαν ένα διαρκές meeting χωρίς έξοδο κινδύνου. Το πάρτι της εταιρείας στην αρχή μοιάζει με ανάσα, αλλά σύντομα αποδεικνύεται προθάλαμος μιας αδυσώπητης σύγκρουσης.

Το «Push Up» θέτει ένα ερώτημα που ξεπερνά τον εταιρικό μικρόκοσμο: πόσο από εαυτό μας επενδύουμε στην επαγγελματική μας ανέλιξη; Και τι απομένει όταν η επιτυχία γίνεται ο μοναδικός καθρέφτης αυτοαξίας; Στον κόσμο του Schimmelpfennig, οι ήρωες κάνουν συνεχώς «push up» για να αντέξουν, να ανέβουν, να μη μείνουν πίσω. Όμως κάθε άνοδος προϋποθέτει μια πτώση – συχνά εσωτερική.

Δεν πρόκειται για μια εύκολη, «ευχάριστη» θεατρική βραδιά. Είναι, όμως, μια καίρια και απολύτως σύγχρονη εμπειρία. Ένας καυστικός καθρέφτης όπου, αν κοιτάξεις προσεκτικά, ίσως αναγνωρίσεις κάτι από το δικό σου εργασιακό βλέμμα: εκείνο που χαμογελά, ενώ μέσα του μετρά τις αντοχές του.

Διαβάστε επίσης

Σαββατοκύριακο: 5 ιδέες για θέατρο, σινεμά, μουσική, εκδρομές και στιγμές χαλάρωσης