“Πώς ένας σοβαρός τραυματισμός στη σπονδυλική στήλη από τη γιόγκα άλλαξε όλη τη ζωή μου”

«Το 2014, κατά τη διάρκεια μιας υπέροχης συνεδρίας γιόγκα, έσπασα ένα κόκκαλο στην κάτω περιοχή της πλάτης μου. Δεν είχα ιδέα τότε, αλλά αυτός ο τραυματισμός θα γύριζε τον κόσμο μου ανάποδα και θα γινόταν το βαρόμετρο για όλες σχεδόν τις αποφάσεις που πήρα τα επόμενα χρόνια και, ενδεχομένως, για το υπόλοιπο της ζωής μου.

Βλέπετε, αυτός ο τραυματισμός έθεσε σε κίνδυνο τις αρθρώσεις, τους σπονδύλους και τη συνολική σταθερότητα της σπονδυλικής στήλης. Τελικά, ο αρχικός τραυματισμός εξελίχθηκε σε μια αρκετά σοβαρή και μεταβαλλόμενη κατάσταση που ονομάζεται σπονδυλολίσθηση. Εν ολίγοις, αυτό σημαίνει ότι το κάτω μέρος της σπονδυλικής στήλης γλιστράει προς τα εμπρός. Δεδομένου ότι η σπονδυλική στήλη είναι ένα πολύπλοκο και αναπόσπαστο μέρος κάθε κίνησης, είναι δύσκολο όταν τα πράγματα εκεί κάτω κλονίζονται.

Από τον τραυματισμό έχω χρόνιο πόνο, ο οποίος αλλάζει αλλά είναι πάντα παρών στο κάτω μέρος της μέσης μου. Μερικά από τα άλλα συμπτώματα που έχω βιώσει, περιλαμβάνουν αυθόρμητη πτώση, αδυναμία στα πόδια, πόνο στα νεύρα, δυσκαμψία στο άνω τμήμα της πλάτης και τους ώμους μου, μούδιασμα και μυρμήγκιασμα στα πόδια. Μερικές φορές, το μούδιασμα μπορεί να φτάσει μέχρι τα ισχία μου.

Όλα αυτά τα συμπτώματα διαφέρουν με την πάροδο των ετών και η έντασή τους μπορεί να αλλάξει οποιαδήποτε στιγμή. Δεν έχω πραγματική αίσθηση για το πώς θα ξυπνήσω.

Δούλεψα πολύ σκληρά με την ιατρική μου ομάδα και δοκίμασα όλες τις μεθόδους θεραπείας, όπως φυσιοθεραπεία, βελονισμό, ενέσεις νωτιαίου μυελού και θεραπεία μασάζ. Δυστυχώς, δεν υπήρξε βελτίωση και αυτές οι θεραπείες προκαλούσαν συχνές φλεγμονές.

Καθώς η κατάστασή μου επιδεινώθηκε, το ίδιο έκανε και η ποιότητα ζωής μου. Χωρίς χειρουργική επέμβαση, πράγματα όπως η ικανότητά μου να δουλεύω πάλι με οποιαδήποτε φυσιολογική έννοια, να έχω οικογένεια, να είμαι ενεργή και να κάνω ό,τι κάνουν όλοι οι άνθρωποι στα 30 τους δεν αποτελούσε πλέον επιλογή.

«Ξάπλωνα στο κρεβάτι και ένιωθα παγιδευμένη στο σώμα μου»

Έτσι, στις 10 Ιουνίου, ο γιατρός μου προχώρησε σε χειρουργική επέμβαση σπονδυλικής σύντηξης στην κάτω περιοχή της σπονδυλικής στήλης μου. Η αποθεραπεία ήταν μια σωματική και ψυχική μάχη, γεμάτη προκλήσεις που έπρεπε να ξεπεράσω. Στα αρχικά στάδια, το επίπεδο αναπηρίας σε συνδυασμό με τον πόνο ήταν συντριπτικό και, μερικές φορές, αφόρητο. Θυμάμαι να ξαπλώνω στο κρεβάτι και να νιώθω παγιδευμένη στο σώμα μου. Δεν μπορούσα να μετακινήσω το σώμα μου καλά, δεν μπορούσα να γυρίσω ή να σηκωθώ, δεν μπορούσα να πάω στο μπάνιο.

Το μόνο πράγμα που μπορούσα να κάνω σε αυτές τις στιγμές ήταν να αποδεχτώ τους περιορισμούς μου και να επιτρέψω στους γιατρούς και την οικογένειά μου να με φροντίσουν. Η διαδικασία ανάκαμψης ήταν γεμάτη καταστάσεις όπως αυτή, και πρέπει να υπενθυμίζω συνεχώς στον εαυτό μου ότι κάθε νέα μέρα φέρνει διαφορετικούς πόνους, συναισθήματα και εμπόδια.

Σε αυτό το σημείο, είναι ακόμα πολύ νωρίς για να πω εάν η χειρουργική επέμβαση «λειτούργησε», που σημαίνει ότι δεν θα θεραπευτώ, αλλά θα με βοηθήσει στη βελτίωση της ποιότητας της ζωής μου. Η ιατρική μου ομάδα είπε ότι σε διάστημα έξι μηνών έως μερικά χρόνια θα μπορώ να καταλάβω αν η χειρουργική επέμβαση θα με βοηθήσει.

Κάθε μέρα, εξακολουθώ να ξυπνάω με συνεχή πόνο, ειδικά στην κάτω περιοχή της πλάτης μου. Ο πόνος είναι χειρότερος από πριν και είναι δύσκολο να μη φοβάμαι, καθώς αυτό μπορεί να είναι η πραγματικότητά μου για το υπόλοιπο της ζωής μου.

Πριν από μερικές εβδομάδες, είχα την πρώτη μου παρακολούθηση από τον χειρουργό μου. Αφού εξέτασε τις ακτινογραφίες μου, είπε ότι ήταν ευχαριστημένος με τη χειρουργική επέμβαση, με την έννοια ότι το υλικό φαινόταν καλό.

«Είναι φυσιολογικό τα επίπεδα πόνου μου να εξακολουθούν να αυξάνονται;», τον ρώτησα κι εκείνος απάντησε: «Τίποτα δεν είναι φυσιολογικό όταν πρόκειται για τον πόνο σου. Ο χρόνιος πόνος είναι πολύ περίπλοκος. Μπορεί να έχεις μια νέα πλάτη, αλλά δεν έχεις νέο σκληρό δίσκο. Ζεις με τον πόνο εδώ και πολλά χρόνια και ξέραμε ότι αυτό δεν θα ήταν θεραπεία, αλλά ελπίζω (μια λέξη που χρησιμοποιούσε πολύ συχνά) μέσω της φυσικοθεραπείας, θα μπορέσουμε να βελτιώσουμε την ποιότητα της ζωής σου».

Είμαι επί του παρόντος σε κατάσταση αναμονής, καθώς ο φυσιοθεραπευτής μου θέλει να αντιμετωπιστεί ο πόνος μου και το νευρικό μου σύστημα να χαλαρώσει, προτού αρχίσει να προσθέτει ασκήσεις ενδυνάμωσης. Ο γιατρός μου και εγώ αντιμετωπίζουμε πρόβλημα να βρούμε ένα φάρμακο για τη διαχείριση του πόνου που να λειτουργεί για μένα, μέχρι στιγμής δεν το έχουμε καταφέρει.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι ζω με χρόνιο πόνο και δεν υπάρχουν εγγυήσεις για χειρουργική επέμβαση, ξέρω ότι μέρος της θεραπείας μου είναι να βρω έναν τρόπο να ζήσω όσο πιο σίγουρα, αποτελεσματικά και ευτυχισμένα μπορώ με την κατάστασή μου, επειδή αυτή είναι η ζωή μου και αυτό σημαίνει ότι αξίζει να προσπαθήσω να βρω έναν τρόπο όχι μόνο να τη ζήσω αλλά και να την αγαπήσω.

Το μειονέκτημα, οι προκλήσεις και η ατυχία αποτελούν μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας και του συμβολαίου που έχουμε με τη ζωή. Αλλά το ανακουφιστικό κομμάτι είναι ότι οι άνθρωποι μπορούν να είναι απίστευτα ανθεκτικοί, ακόμα και όταν αντιμετωπίζουν τις χειρότερες αντιξοότητες και δυσκολίες.

Μέσω αυτής της εμπειρίας, είχα το προνόμιο να γνωρίσω τόσα πολλά άτομα που έχουν ζήσει και έχουν ξεπεράσει απίστευτες προκλήσεις για την υγεία τους. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν βρει χαρά, νόημα, ακόμη και ευγνωμοσύνη στη ζωή τους. Κατά τη διάρκεια εκείνων των ημερών που νιώθω απόλυτα μόνη στους αγώνες μου, και υπάρχουν πολλοί, σκέφτομαι αυτούς τους ανθρώπους και όλη την ιστορία τους. Συνειδητοποιώ ότι σίγουρα δεν είμαι μόνη. Στην πραγματικότητα, υπάρχει κάποιος, κάπου που περνάει πολύ χειρότερα από εμένα.

Όταν προκύπτουν ζητήματα υγείας, δεν είναι η στιγμή να τρέξεις, να τα παρατήσεις. Είναι η ώρα να είσαι γενναίος, να δώσεις στον εαυτό σου όλη την αγάπη που έχεις, να τιμήσεις το σώμα σου δίνοντάς του ακριβώς αυτό που χρειάζεται για να στηρίξει όλη τη σκληρή δουλειά που κάνει για σένα. Να κάνεις ό,τι χρειάζεται για να διατηρήσεις την ψυχική σου υγεία και να δεσμευτείς να βρεις έναν τρόπο να τα καταφέρεις, όπως αυτοί που σε υποστηρίζουν κι έχουν δεσμευτεί για εσένα.

Με το άνοιγμα για τον χρόνιο πόνο μου, έχω βάλει τον εαυτό μου σε θέση να κριθεί και σίγουρα αισθάνομαι ευάλωτη κατά καιρούς. Αλλά έχω επίσης βάλει τον εαυτό μου σε θέση να υποστηριχθεί. Και εκείνοι που ζουν με μια αόρατη ασθένεια, αναπηρία, προβλήματα ψυχικής υγείας ή αντιμετωπίζουν άλλες δύσκολες προκλήσεις, στο τέλος της ημέρας, απλά πρέπει να αισθάνονται ότι ακούγονται και υποστηρίζονται».

Διαβάσαμε την ιστορία της Jenn Pond στο Love What Matters

Πηγή κεντρικής φωτογραφίας: Instagram @jenn.pond