Η Κυρά της Ρω: Η θρυλική νησιώτισσα που τα έβαζε με τους Τούρκους και ύψωνε την ελληνική σημαία

Επί 40 χρόνια ύψωνε την ελληνική σημαία στη βραχονησίδα Ρω, κοντά στο Καστελόριζο και απέναντι από τα τουρκικά παράλια. Κυριολεκτικά, μέσα στα «μούτρα» των Τούρκων, οι οποίοι συνχά δοκίμαζαν τις αντοχές της. Εις μάτην. Εκείνη δεν πτοήθηκε ποτέ και ο πατριωτισμός της την ανέβασε στο βάθρο της εθνικής ηρωίδας.

Ήταν η Δέσποινα Αχλαδιώτου, η «Κυρά της Ρω», όπως επικράτησε να την αποκαλούν. Έμεινε ολομόναχη πάνω στη βραχονησίδα και ύψωνε καθημερινά τη σημαία μας, υπενθυμίζοντας έτσι στους Τούρκους την ελληνικότητα του νησιού.

Ήταν το 1927, όταν η Δέσποινα Αχλαδιώτου, εγκαταστάθηκε στο ερημονήσι μαζί με τον σύζυγό της Κώστα. Μαζί τους είχαν και μερικά ζώα, προκειμένου να καλύπτουν της βασικές τους ανάγκες. Στη Ρω ζούσαν τότε λίγες οικογένειες, οι οποίες, ωστόσο, εγκατέλεψαν αργότερα το νησί, αφήνοντάς τους πίσω ως μοναδικούς κατοίκους.

Έραψε ελληνική σημαία για να πάει κόντρα στους Τούρκους

Παλαιότερα, η ίδια είχε αναφέρει σε αφιέρωμα του αείμνηστου Φρέντυ Γερμανού για εκέινη πως η ζωή των Καστελοριζιτών ήταν η Ρω, αν οι Τούρκοι την έπαιρναν δεν θα υπήρχε Καστελόριζο.

Η παρουσία της στο νησί ήταν «κόκκινο» πανί για τους Τούρκους, οι οποίοι συχνά δοκίμαζαν τις αντοχές της. Το 1929 ανέβηκαν για πρώτη φορά στη Ρω, υψώνοντας την τουρκική σημαία. Εκείνη μόλις την είδε, πήρε ένα λευκό σεντόνι και γαλάζιο ύφασμα κι έραψε την ελληνική σημαία. Μαζί με τον σύζυγό της, κατέβασαν την τουρκική και ύψωσαν την ελληνική.

Η παραμονή στο νησί της δεν ήταν καθόλου εύκολη. Το 1940 ο άντρας της αρρώστησε βαριά και η Δέσποινα ήταν μόνη στη βραχονησίδα. Άναψε φωτιές για να ειδοποιήσει ψαράδες για βοήθεια. Όμως, εκείνοι άργησαν να φτάσουν στο νησί και ο άντρας της πέθανε μέσα στη βάρκα κατά τη μεταφορά του στο Καστελόριζο.

Μόνη στην βραχονησίδα με την τυφλή μητέρα της

Το 1943, μετά το θάνατο του συζύγου της, η Δέσποινα επέστρεψε στη Ρω μαζί με την τυφλή μητέρα της, συνεχίζοντας να υψώνει την ελληνική σημαία. Την ίδια χρονιά, στο λιμάνι του νησιού έφτασε το αντιτορπιλικό «Κουντουριώτης» και το Καστελόριζο είχε κερδίσει την ελευθερία του από τους Ιταλούς. Έτσι, μετατράπηκε σε έδρα των Συμμάχων, οι οποίοι άκουσαν για μία γυναίκα που κατοικοί στην απέναντι βραχονησίδα και έστειλαν ναύτες να την χαιρετήσουν, να της δώσουν εφόδια και ό,τι τρόφιμα χρειαζόταν.

Εκείνη στάθηκε στο πλευρό τους προσφέροντάς τους πολύτιμη βοήθεια κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων. Ακόμη και κατά τον βομβαρδισμό του Καστλόριζου από τους Γερμανούς, όταν όλοι οι κάτοικοι έφυγαν από το νησί, εκείνη δεν εγκατέλειψε το σπίτι της.

«Τα ξερονήσια του Καστελόριζου και της Ρω τα αγαπώ. Έμεινα μόνη μου το 1943 στο Καστερλόριζο με την τυφλή μου μάνα, όταν έφευγαν όλοι οι κάτοικοι του νησιού στη Μέση Ανατολή και την Κύπρο. Με την ελληνική σημαία υψωμένη και την αγάπη για την Ελλάδα βαθιά ριζωμένη μέσα μου πέρασα όλες τις κακουχίες. Βέβαια η ζωή στη Ρω δεν είναι και τόσο ευχάριστη, αλλά νιώθεις πιο πολύ την Ελλάδα, χαμένος όπως είσαι στο πέλαγες, λίγες εκατοντάδες μέτρα από τις τουρκικές ακτές. Την ελληνική σημαία θέλων να μου την βάλουν στον τάφο μου», είχε εξομολογηθεί στον Φρέντυ Γερμανό.

Έμεινε εκεί, για να γίνει η Κυρά της Ρω και να προστατεύει το νησι από τους Τούρκους, που όταν έλειπε, έβρισκαν ευκαιρία να ανέβουν στη βραχονησίδα.

Όπως συνέβη το 1974, όταν ο Τούρκος δημοσιογράφος Ομάρ Κασάρ με άλλους δύο συμπατριώτες του εκμεταλλεύτηκαν την απουσία της, ανέβηκαν στο νησί και ύψωσαν την τουρκική σημαία.

Η λεονταρίσια της ψυχή, όμως, δεν λογάριαζε τίποτα. Δεν τους φοβόταν. Γύρισε στο νησί και την κατέβασε.

Η συνέντευξή της στον Φρέντυ Γερμανό

Παρασημοφορήθηκε για τον πατριωτισμό της

Αυτή της η γενναιότητα, που προκαλεί συγκίνηση ακόμη και σήμερα, της χάρισε παράσημα και βραβεύσεις από την Ακαδημία Αθηνών το (1975), το Πολεμικό Ναυτικό, τη Βουλή των Ελλήνων, το Δήμο Ρόδου, την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος και άλλους φορείς.

Μάλιστα, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας έστειλε ναυτικό άγημα και αντιπροσωπεία του ΓΕΝ στο Καστελόριζο όπου, στις 23 Νοεμβρίου 1975, της απένειμε το μετάλλιο για την πολεμική περίοδο 1941-1944 για τις «προσφερθείσες εθνικές υπηρεσίες της».

Στο Καστελόριζο κατά την τελετή παρασημοφόρησής της, πολλοί κάτοικοι του νησιού μαζεύτηκαν για να την ευχαριστήσουν. Εκείνη διάβασε λίγες γραμμές που είχε γράψει σε ένα χαρτί, αναφωνώντας στο τέλος: Ζήτω η Ελλας!

Απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών, σε νοσοκομείο της Ρόδου, στις 13 Μαΐου του 1982. Η κηδεία της έγινε με τιμές, δημοσία δαπάνη στο Καστελόριζο, ενώ η σορός της μεταφέρθηκε στην Ρω και ετάφη κάτω από τον ιστό όπου ύψωνε τη σημαία, όπως εκείνη επιθυμούσε. 

Προς τιμήν της Κυράς της Ρω, τα ΕΛΤΑ εξέδωσαν τον Ιούλιο του 1983 γραμματόσημο με την προσωπογραφία της.

Διαβάστε επίσης:

Γεώργιος Παπανικολάου: Ο γιατρός που έσωσε εκατομμύρια γυναίκες με το τεστ Παπ

Κι όμως η Παπαρίζου δεν είναι η μόνη Ελληνίδα που κέρδισε την Eurovision (video)

Η ξενάγηση στον Πύργο Βασιλίσσης είναι ένα ταξίδι στον χρόνο και μια βόλτα που θα σου μείνει αξέχαστη