Η «Ελένη» του Γιάννη Ρίτσου ήταν ο λόγος που η Βερόνικα Αργέντζη θέλησε να επιστρέψει στον χώρο του θεάματος πριν από δύο χρόνια. Σήμερα, η παράσταση που σκηνοθετεί ο πρόσφατα βραβευμένος Δήμος Αβδελιώδης εξακολουθεί να σημειώνει επιτυχία εντός και εκτός των συνόρων.

Η ηθοποιός που άφησε εποχή τη δεκαετία του ’90 ως αστυνομικός Ειρήνη στην τηλεοπτική σειρά «Τμήμα Ηθών» του ANT1, θέλησε να αποτραβηχτεί από τα φώτα της δημοσιότητας, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν ήταν υποκριτικά ενεργή όλα αυτά τα χρόνια, όπως η ίδια εξομολογείται σε συνέντευξη που μας παραχώρησε.

Μετά λοιπόν την πρεμιέρα τον Μάρτιο του 2017 στο θέατρο Αυλαία της Θεσσαλονίκης αλλά και την πολύ θερμή υποδοχή της παράστασης από τους Έλληνες στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας, η «Ελένη» αποκτά σταθερή στέγη στην Αθήνα, από τις 2 Μαΐου στο Μπάγκειον, δίνοντας την ευκαιρία στο αθηναϊκό κοινό να βιώσει αυτό τον ύμνο στην ελευθερία και την ομορφιά.

Η Βερόνικα Αργέντζη μίλησε στο Infowoman.gr για τον συγκεκριμένο ρόλο, τον οποίο ενσαρκώνει με το ίδιο πάθος και ενθουσιασμό ακόμα και μετά από δύο χρόνια, για τη συνεργασία με τον Δήμο Αβδελιώδη και τους λόγους που θέλησε να κάνει ένα διάλειμμα στην καριέρα της που εκείνη την περίοδο βρισκόταν στο αποκορύφωμά της.


Πώς πήρατε την απόφαση να δεχθείτε τον συγκεκριμένο ρόλο και να συνεχίσετε δύο χρόνια μετά;

«Όταν κάτι ακουμπάει ψυχικά μέσα σου και όταν δεν το έχεις ακόμα μεταλαμπαδεύσει σε ανθρώπους που θα ήθελες, εδώ ας πούμε στην Αθήνα δεν έχει παιχτεί παρά μόνο σε ένα φεστιβάλ της Κηφισιάς, τα Μενάνδρεια, στη Νέα Σμύρνη και στον Υμηττό, έχεις ακόμα το περιθώριο. Άλλες παραστάσεις παίζονται και 10 χρόνια! Ένας μονόλογος είναι ένας μονόλογος, μπορείς να κάνεις και άλλα πράγματα ταυτόχρονα και εφόσον σε αγγίζει και ουσιαστικά, είναι κάτι που το κάνεις με χαρά και ουσία, δεν υπάρχει λόγος να το διακόψεις. Συν ότι η παράσταση έχει όλα τα φώτα να πάει στο εξωτερικό και έχει γίνει κιόλας το πρώτο βήμα».

Πώς ήταν η υποδοχή σας από το κοινό στη Γερμανία;

«Ήταν όπως μία παράσταση την οποία θα πήγαιναν να παρακολουθήσουν επιλεγμένα. Καταρχήν ήταν μεγάλη η αγκαλιά όλων των Ελλήνων και του προξενείου και όλων όσοι βοήθησαν και της κυρίας Ντάκου, η οποία είναι υπεύθυνη στο Φεστιβάλ Μολύβου και ήταν και χορηγός και άλλων πολλών ανθρώπων και Γερμανών, οι οποίοι προς μεγάλη μας έκπληξη ανταποκρίθηκαν θερμότατα, αν σκεφτείτε ότι κάθισαν μετά την παράσταση και συζήτησαν μαζί μας για περίπου δύο ώρες. Αυτό ήταν ένα δείγμα πολύ θετικό θα έλεγα».

Πώς είναι η συνεργασία σας με τον Δήμο Αβδελιώδη; Τι έχετε κερδίσει από αυτή;

«Για μένα είναι ένα ηθικό στοιχείο μέσα στον καλλιτεχνικό χώρο ο Δήμος Αβδελιώδης, όσον αφορά την τέχνη που υπηρετεί. Όταν κάτι το κάνεις και δεν παρεκκλίνεις από αυτό, πίσω από καμία πίεση και κανένα προσωπικό όφελος και συμφέρον, εμένα προσωπικά δεν μπορεί παρά μόνο θαυμασμό να μου προκαλεί αυτή η συμπεριφορά. Είναι ένας άνθρωπος που παρακολουθώ και για μένα έχει κάνει από τις σπουδαιότερες ταινίες όλων των εποχών στην Ελλάδα με απλά, λιτά μέσα και πολλές φορές εις βάρος και του ίδιου του εαυτού του, δηλαδή σε οικονομικό επίπεδο. Και όμως παίρνει τον κάθε καλλιτέχνη που δίδει τον εαυτό του χωρίς δεδομένα και συμπαρασύρεται μαζί του να ολοκληρώσει ένα έργο που είναι αληθινό, αγνό και καθαρό».

Με τον Δήμο Αβδελιώδη που τιμήθηκε με το Βραβείο Σκηνοθεσίας Ελληνικού Έργου «Επιτάφιος»

Ποιο είναι το πιο απαιτητικό κομμάτι του ρόλου;

«Το πιο απαιτητικό κομμάτι είναι ότι δεν μπορείς σε ένα ποιητικό κείμενο να παρακκλίνεις καθόλου. Είναι ο λόγος τόσο συμπυκνωμένος και ποιητικός, δεν είναι αφηγηματικός δηλαδή, και γι’ αυτό χρειάζεται τρομερή συγκέντρωση. Δεν υπάρχει τίποτε άλλο. Υπάρχεις μόνο εσύ και το κείμενο που έχεις μπροστά σου. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία. Δεν είναι καμία αρνητική σκέψη, ότι αυτό που επί σκηνής θα καλεστώ να ερμηνεύσω δεν θα έχει ανταπόκριση. Είναι το ίδιο το κείμενο σαν ένας συμπαγής θησαυρός στα χέρια μου. Μιλάει τόσο πολύ σε όλα τα επίπεδα.

Είναι ένα αντιπολεμικό έργο που ακουμπάει στη γυναικεία ματαιοδοξία, που μιλάει για τις χαμένες πολεμικές ώρες, είναι ουσιαστικά ένα έργο διαχρονικό. Ο ποιητής δανείζεται τον φοβερό αυτό μύθο της όμορφης Ελένης της Τροίας, που τόσο έχει υμνηθεί λογοτεχνικά και σε παγκόσμιο επίπεδο και στην Ελλάδα, για να μιλήσει από ψυχής σε μία πολύ ιδιαίτερη στιγμή του. Κάνει κατάθεση ψυχής ο Ρίτσος. Και δεν μιλάμε καθόλου για ένα πολιτικό μήνυμα μόνο, μιλάμε για το μήνυμα της ελευθερίας. Ελευθερωθείτε από πάσης φύσεως δεσμά, είτε αυτά είναι της ομορφιάς, είτε της επιτυχίας και της δόξας, ώστε να μπορέσετε να ζήσετε την αληθινή ζωή».

Έχετε ασχοληθεί και με τη σκηνοθεσία παιδικών παραστάσεων;

«Όχι απολύτως επαγγελματικά, αλλά σε επίπεδο φιλανθρωπικής δράσης. Έχω κάνει δρώμενα για παιδιά σε κάποια σχολεία και σε κάποιους χώρους. Είχα κάνει την “Ετερογένεσις”, μια εταιρεία που προσπαθούσε ουσιαστικά μέσα από το θέατρο και το δράμα, αλλά και την επαφή των παιδιών με την τέχνη να κάνει τη ζωή τους καλύτερη και ουσιαστικότερη.

Άρα, παρά το γεγονός ότι εξαφανιστήκατε από τη δημοσιότητα, ήσασταν υποκριτικά ενεργή;

«Φυσικά, άλλωστε έκανα πράγματα για τη δική μου αυτοβελτίωση και σαν ηθοποιός και σαν άνθρωπος. Δηλαδή, αν σκεφτείτε ότι στα 19 μου χρόνια δούλευα 20 ώρες την ημέρα μέχρι και σχεδόν τα 30 μου δεν υπήρχε περιθώριο. Και αυτό που λένε ότι πάνω στο σανίδι ή στην τηλεόραση γίνεσαι ηθοποιός δεν ισχύει. Ο ηθοποιός πρέπει να ασκήσει τα μέσα του και τα ψυχικά και τα μέσα που διαθέτει όπως είναι η φωνή και το σώμα του. Άλλωστε, εγώ με την κινησιολογία είχα μια άρτια σχέση από πολύ μικρή.

Έπρεπε να κάνω κάτι και για μένα. Είπα ότι έπρεπε να κάνω μια μεγάλη παύση, ήταν και η γέννηση της κόρης μου, ήταν όλα μαζί. Άλλα ήμουν πολύ καλά μέσα σε αυτό. Έκανα πάρα πολλά διαφορετικά πράγματα. Μπορεί κάποιος να σκεφτεί ότι αυτή η κοπέλα είχε λύσει τα θέματά της, είχε διάφορες πηγές εσόδων και καθόταν να μεγαλώνει το παιδί της. Τουναντίον! Ήταν πάρα πολύ δύσκολο, όπως είναι για όλους τους Έλληνες που εργάζονται ως ελεύθεροι επαγγελματίες και όχι μόνο. Εμένα ήταν επιλογή μου και ήταν τρομακτικά επώδυνη σε οικονομικό επίπεδο. Δεν είχα καμία ευκολία. Πήρα τα δικά μου ρίσκα, θέλω να πω».

Η κόρη σας είναι 15 ετών. Θέλει να ακολουθήσει τα χνάρια σας;

«Θα ακολουθήσει τα δικά της χνάρια, αλλά ναι, την υποκριτική θέλει να ακολουθήσει! Είναι παιδί με μουσικές γνώσεις. Κάνει πολλά χρόνια μουσική, παίζει αρκετά όργανα, ασχολείται με τη φωνή της και όχι μόνο. Ωστόσο, έχει μεγαλύτερα ταλέντα απ’ ό,τι είχα εγώ αρκεί να τα αξιοποιήσει. Δεν είναι εύκολος ο χώρος του θεάματος, δεν σου δίνει καμία σιγουριά και ούτε σου ανοίγει αυτή την πόρτα που λέμε ότι θα έχεις ένα ευοίωνο μέλλον.

Όμως πάντα για ένα παιδί ή για το δικό σου παιδί, λες να κάνει και κάτι παραπάνω. Μέχρι εκεί που μπορώ θα την επηρεάσω, παραπέρα δεν μπορώ, θα διαλέξει ό,τι θέλει. Η Αριάδνη κάνει και ένα πέρασμα από την ταινία του Δήμου Αβδελιώδη. Της έχουν γίνει κι άλλες προτάσεις στο παρελθόν, θεώρησα όμως ότι είναι πάρα πολύ μικρό το παιδί για κάτι τέτοιο. Αλλά με τον Δήμο Αβδελιώδη, επειδή είναι ένα παιδί που παρακολουθεί όλα τα έργα του, γι’ αυτό την εμπιστεύτηκα στα χέρια του».

Ο τίτλος του «sex symbol» σας βοήθησε ή ήταν «κατάρα» για εσάς όλα αυτά τα χρόνια;

«Πάρα πολλές ήταν οι φορές που αναρωτήθηκα: “Μα, αλήθεια, δεν βλέπουν ότι δεν ανήκω εκεί;”. Έχω να πω πραγματικά και με την απόλυτη ειλικρίνεια που με διέπει ότι δεν έχω καμία μα καμία σχέση με τέτοιου είδους φαντασιώσεις και τίτλους. Άλλωστε, οι τίτλοι είναι για τους βασιλείς, όχι για τους κοινούς θνητούς. Εγώ είμαι κοινή θνητή.

Το sex symbol στο εξωτερικό είναι κάτι διαφορετικό και η Ελίζαμπεθ Τέιλορ ή η Μπριζίτ Μπαρντό ήταν sex symbols με αυτή τη λογική. Όμως για τους Έλληνες είναι τελείως διαφορετική αυτή η έννοια. Δεν καταλαβαίνω πού αντιστοιχεί αυτός ο ορισμός. Παρόλα αυτά, στην Ελλάδα αυτό συνεπάγεται και πάρα πολλά άλλα πράγματα, στα οποία ο καθένας αφήνει τη φαντασία του να τρέχει. Με ευκολία θα το γράψει ένας δημοσιογράφος αυτό και θα ακολουθήσουν κι άλλοι γιατί είναι κάτι που πουλάει. Δεν είναι έτσι όμως, θα πρέπει να το σταματήσουν. Εγώ δεν είμαι sex symbol, δεν είναι έτσι τα sex symbols. Δεν το ενθάρρυνα ποτέ αυτό».

Πληροφορίες παράστασης

Πότε: Από 2 Μαΐου και κάθε Πέμπτη-Κυριακή έως 2 Ιουνίου στις 21:30
Πού: Μπάγκειον, Πλ. Ομονοίας 18
Διάρκεια: 60’
Τιμές εισιτηρίων: 10 € (γενική είσοδος), 7 € (μειωμένο). Για γκρουπ των 10 ατόμων έκπτωση 20%
Προπώληση στο www.ticketservices.gr

από Μαρία Ιωαννάτου