Εδώ και χρόνια εργάζομαι ως εντατικολόγος. Η καθημερινότητά μου είναι γεμάτη απαιτητικές καταστάσεις, πίεση, αποφάσεις που πρέπει να παρθούν γρήγορα και με ακρίβεια. Κι όμως, τίποτα από αυτά δεν με προετοίμασε πραγματικά για εκείνη τη βαθιά ανθρώπινη συγκίνηση που νιώθεις όταν, με μια ομάδα εθελοντών, φτάνεις σε ένα απομονωμένο νησί και βλέπεις στα μάτια των ανθρώπων την προσμονή και την ευγνωμοσύνη.
Ως υπεύθυνη της ιατρικής ομάδας της Axion Hellas, συμμετείχα φέτος στην 18η αποστολή της ομάδας. Η αποστολή περιελάμβανε νησιά που στερούνται βασικών υποδομών υγείας. Η ευθύνη μου ήταν να οργανώσω τη σύνθεση της ιατρικής ομάδας: να βρω γιατρούς από όσο το δυνατόν περισσότερες ειδικότητες, να φροντίσω να υπάρχει σωστός συντονισμός, και να είμαι παρούσα σε κάθε βήμα της αποστολής.
Όμως, αυτό που θα θυμάμαι περισσότερο από όλα ήταν οι κατ’ οίκον επισκέψεις.
Στους Φούρνους Κορσεών, πραγματοποιήσαμε έξι κατ’ οίκον επισκέψεις. Η παρουσία εξειδικευμένων γιατρών και η χρήση διαγνωστικών εργαλείων, όπως οι φορητοί υπέρηχοι, βοήθησαν ανθρώπους που δεν μπορούσαν να μετακινηθούν, και τους έδωσαν μια αίσθηση ασφάλειας που θα τους συντροφεύει για όλο το καλοκαίρι.
Στη Φολέγανδρο, σε μία από τις εννέα συνολικά επισκέψεις σε σπίτια, η παρουσία μας αποδείχθηκε πραγματικά καταλυτική. Ένας ηλικιωμένος άνδρας, που για καιρό είχε χάσει την ακοή του λόγω βλάβης στο ακουστικό του, άκουσε ξανά. Η χαρά του ήταν συγκινητική. Δεν ήταν μόνο η αποκατάσταση μιας αίσθησης – ήταν η αποκατάσταση της καθημερινής του ζωής. Μας είπε, με δάκρυα στα μάτια, πως τώρα θα μπορεί να παρακολουθήσει την αγαπημένη του ομάδα και να απολαύσει τον αγώνα με όλες του τις αισθήσεις. Ήταν μια στιγμή που μας θύμισε πως η φροντίδα δεν περιορίζεται σε τεχνικές πράξεις – αλλά φτάνει μέχρι την καρδιά της ανθρώπινης εμπειρίας.
Είμαστε πολλές οι γυναίκες στην Axion Hellas. Ιατροί, νοσηλεύτριες, συντονίστριες, μέλη υποστήριξης. Είμαστε εκείνες που κουβαλάμε σακίδια πιο βαριά από εμάς, που ξυπνάμε πριν την αυγή για να στήσουμε ιατρεία, που επιβιβαζόμαστε σε σκάφη ή μικρά αεροπλάνα και ταξιδεύουμε ώρες για να φτάσουμε εκεί που δεν φτάνει κανείς άλλος — όχι για να αποδείξουμε κάτι, αλλά γιατί η θέση μας είναι εκεί όπου υπάρχει ανάγκη.
Ως γυναίκα, συχνά φέρνεις μαζί σου και κάτι επιπλέον: μια ενστικτώδη ενσυναίσθηση, μια άλλη ματιά στην ευαλωτότητα, μια εσωτερική αντοχή που δεν φωνάζει αλλά διαρκεί. Ο εθελοντισμός μάς ενώνει και μας δυναμώνει — και ναι, ίσως η γυναικεία παρουσία στον εθελοντισμό να μην είναι μόνο συμβολική, αλλά και ουσιαστική, καθημερινή, καθοριστική.
Σε κάθε αποστολή επιστρέφω πιο γεμάτη. Γιατί μέσα σε σπίτια ανθρώπων που δε γνώριζα, σε δύσκολες διαδρομές, σε κούραση και ιδρώτα, βρήκα νόημα, σύνδεση και ελπίδα. Κι αυτό για μένα είναι το πιο μεγάλο κέρδος.
Διαβάστε επίσης
Σχετικά Άρθρα
Google News