Λίλη Τέγου στο InfoWoman: «Το STOLEN βασίζεται σε πραγματικά ιστορικά γεγονότα και σε μια συλλογική μνήμη»

Με αφορμή την παράσταση «Τα Κλεμμένα» (Stolen) της Jane Harrison που παρουσιάζεται στο Θέατρο Αγγέλων Βήμα, η ηθοποιός και σκηνοθέτρια Λίλη Τέγου μιλά στο InfoWoman για το ιστορικό βάθος του έργου, την έννοια της συλλογικής μνήμης και τη συγκλονιστική ιστορία της «κλεμμένης γενιάς» των Αβορίγινων της Αυστραλίας.

Τα Κλεμμένα (Stolen): Το βραβευμένο έργο της Jane Harrison ανεβαίνει στο Θέατρο Αγγέλων Βήμα

Στη συνέντευξή της, η Λίλη Τέγου μιλά για το στοιχείο του κειμένου που την ενεργοποίησε σκηνοθετικά, τη συναισθηματική δύναμη της παιδικής ματιάς μέσα στην ιστορική τραγωδία και την ανάγκη να αφηγηθεί αυτή την ιστορία χωρίς καταγγελία αλλά με καθαρότητα, σαν μια μαρτυρία που ζητά να ακουστεί.

Το έργο πραγματεύεται μια πολύ συγκεκριμένη ιστορική τραγωδία, αλλά ταυτόχρονα αγγίζει πανανθρώπινα ζητήματα ταυτότητας και απώλειας. Ποιο ήταν το πρώτο στοιχείο του κειμένου που σας ενεργοποίησε σκηνοθετικά και σας έδωσε το «κλειδί» για την προσέγγισή του;

Λίλη Τέγου: Η Παιδική ηλικία των ηρώων ήταν το κλειδί που με βοήθησε να προσεγγίσω την ιστορική τραγωδία όπως πολύ σωστά την ονομάζετε.

Η αθωότητα και η ευθύτητα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά τα γεγονότα.

Χωρίς φίλτρα. Με ξάφνιασμα και περιέργεια.

Οι ήρωες εμφανίζονται ταυτόχρονα ως παιδιά και ως ενήλικες, κουβαλώντας το τραύμα τους στον χρόνο. Πώς διαχειριστήκατε σκηνοθετικά αυτή τη διπλή χρονικότητα ώστε να παραμένει καθαρή αλλά και συναισθηματικά φορτισμένη για τον θεατή;

Οι 5 ήρωες μπερδεύονται σε ένα ταξίδι ζωής που πηγαίνει μπρος και πίσω. Σαν ένα όνειρο με σπασμένες εικόνες και με πρόσωπα που μπερδεύονται, με φωνές που δεν αντιστοιχούν σε πρόσωπα. Αυτήν την πολλαπλή χρονικότητα προσπάθησα να τη δικαιολογήσω στην αφήγησή τους μέσα από το παιχνίδι. Όπως ακριβώς αλλάζουν οι ιστορίες και τα συναισθήματα μέσα στη διάρκεια του παιχνιδιού των παιδιών.

Όταν είσαι θεατής του παιχνιδιού αυτού φορτίζεσαι συναισθηματικά.

Το STOLEN βασίζεται σε πραγματικά ιστορικά γεγονότα και σε μια συλλογική μνήμη.

Νιώσατε κάποια ιδιαίτερη ευθύνη ή πίεση στη μεταφορά του υλικού στη σκηνή, και αν ναι, πώς την αντιμετωπίσατε;

Έμαθα για την “κλεμμένη γενιά” των Αβορίγινων της Αυστραλίας από την κυρία Μαργαρίτα Δαλαμάγκα -Καλογηρου που επέλεξε και μετέφρασε το έργο της Jane Harrison στα πλαίσια του φετινού θεατρικού αφιερώματος σε σημαντικούς βραβευμένους δημιουργούς της Αυστραλίας. Είναι μια εξαιρετική ιδέα του θεάτρου Αγγέλων Βήμα και της κυρίας Μαργαρίτας Δαλαμάγκα -Καλογηρου ότι επιλέγει με μεγάλη επιμέλεια να μας γνωρίζει κάθε χρόνο συναρπαστικούς κόσμους μέσα από τα έργα δημιουργών άλλων χωρών.

Με συγκίνησε αυτή η ιστορία.

Για τη σκληρότητα της, για την πονηριά που κρύβει η αιτιολογία της πράξης αυτής του κράτους των Αυστραλών.

Η ανάγκη που μου γεννήθηκε ήταν να πω την ιστορία αυτή.

Ανάγκη ήταν. Ούτε πίεση, ούτε ευθύνη. Ανάγκη να το κατανοήσω.

Ήταν μεγάλη τιμή για μένα που η κυρία Μαργαρίτα Δαλαμάγκα -Καλογηρου μου έδωσε το βήμα να μεταφέρω την ιστορία αυτή. Προσπάθησα να μεταφέρω καθαρά τα γεγονότα που υπάρχουν στο κείμενο χωρίς συναισθηματισμό και κριτική.

Να είναι τόσο κατανοητή η μεταφορά τους σαν μια συνέντευξη. Σαν ντοκιμαντέρ χωρίς μουσική και υπότιτλους.

Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη σκηνή ή στιγμή της πρόβας που σας συγκίνησε βαθιά ή άλλαξε τον τρόπο που βλέπατε το έργο;

Κάθε σκηνή του έργου προκαλεί συγκίνηση, θυμό, έκρηξη.

Προσπαθώ η κάθε παράσταση να έχει την έκπληξη της πρώτης ανάγνωσης.

Να μη βάλω την κρίση τη δική μου στους ήρωες και διαβρώσω τα δικά τους συναισθήματα.

Δεν θέλω να καταγγείλω, θέλω να γνωστοποιηθεί η ιστορία.

Ποια θεωρείτε ότι ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία στη σκηνοθεσία — η συναισθηματική διαχείριση του υλικού, η δραματουργική του δομή ή η επικοινωνία του ιστορικού πλαισίου στο ελληνικό κοινό — και τι σας δίδαξε τελικά αυτή η διαδικασία;

Δεν θα μιλήσω για δυσκολία.

Οι δυσκολίες έχουν να κάνουν με τεχνικά θέματα και πάντα λύνονται με δουλειά και καλή διάθεση.

Η πρόκληση ήταν και είναι να μην παρασυρθούμε από τα προσωπικά μας συναισθήματα και αλλοιωθεί η ιστορία των ηρώων.

Αυτό που μου διδάσκει η δουλειά μου κάθε φορά, είναι ότι η ζωή πάντα μας εκπλήσσει και καλό θα ήταν να είμαστε πάντα διαθέσιμοι να ακούσουμε και να δράσουμε…

Διαβάστε επίσης:

«Το δέντρο που ματώνει» του Άνγκους Τσερίνι από τις 23 Ιανουαρίου 2026 στο Θέατρο «Αγγέλων Βήμα»

«Μακριά νύχτα στη γη του Νοντ» του Duncan Graham – Από 3 Δεκεμβρίου στο ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ