Σοφία Σίμου στο InfoWoman: «Είμαστε πραγματικά ελεύθεροι αν δεν είμαστε άνθρωποι;»

Η ηθοποιός Σοφία Σίμου, που πρωταγωνιστεί στην παράσταση «The D.O.G.» του Γιώργου Τσαγκαράκη στο Θέατρο Βαφείο, μιλά στο Infowoman για το έργο που ακροβατεί ανάμεσα στο μαύρο χιούμορ και το συνειδησιακό θρίλερ. Σε μια εποχή όπου η καθημερινότητα μοιάζει όλο και περισσότερο με έναν κόσμο δεδομένων, αλγορίθμων και αόρατης πειθαρχίας, η ίδια εξηγεί τι σημαίνει για εκείνη ο ρόλος, πώς το θέατρο μπορεί να αφυπνίσει συνειδήσεις και τι θέλει να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση.

The D.O.G.: Ένα τραγικό καμπαρέ στα όρια του συνειδησιακού θρίλερ του Γιώργου Τσαγκαράκη

Τι συμβολίζει για εσένα ο τίτλος “The D.O.G.”;

Η αλήθεια είναι ότι αυτή την απάντηση δεν θα την προδώσω ακριβώς γιατί είναι κάτι το οποίο γίνεται κατανοητό μέσα από το έργο. Αυτό όμως που έχω να πω είναι ότι, σε αυτή την σύγχρονη πραγματικότητα που ζούμε μονίμως πίσω από μια οθόνη, νομίζοντας ότι το πραγματικό είναι αυτό που βλέπουμε εκεί και απομακρυνόμαστε από τους γύρω μας, καταλήγουμε να είμαστε απλά ψηφία σε ένα έγγραφο και αυτό μας οδηγεί στον απανθρωπισμό.

Και τελικά είμαστε πραγματικά ελεύθεροι αν δεν είμαστε άνθρωποι;

Πώς διαχειρίζεσαι τις εναλλαγές ανάμεσα στο μαύρο χιούμορ και την απειλή που περιγράφει το κείμενο;

Και τα δύο αυτά συνυπάρχουν και στην ζωή μας. Το χιούμορ είναι ένας μηχανισμός που χρησιμοποιούμε για να αισθανθούμε άνετα και οικεία με κάτι που μας δυσκολεύει και δεν μπορούμε να το δεχτούμε και εύκολα. Έτσι είναι και η ζωή μας, τα social media κτλ. μέσα σε αυτά τα κουτάκια τον αλγορίθμων συνυπάρχουν η βία, ο πόλεμος, τα ταξίδια, οι χαρούμενες στιγμές που απλόχερα δίνουμε στον τεράστιο κόσμο του διαδικτύου έτσι είναι και το έργο μας. Γρήγορες εναλλαγές στο χιούμορ, στην απειλή, στην συγκίνηση.

Υπάρχει κάποια στιγμή στο έργο που ο χαρακτήρας σου επαναστατεί ενάντια στην “αόρατη πειθαρχία”;

Η αλήθεια είναι πως όχι, κανένας από τους ρόλους που εγώ υποδύομαι δεν έχει αυτή την συνειδητοποίηση. Είναι άνθρωποι που πολύ συνειδητά έχουν επιλέξει να πειθαρχούν στο σάπιο κόσμο που ζούμε και έχουν επιλέξει να κρύψουν το “εμείς” πίσω από το “εγώ” τους. Με την στάση τους επηρεάζουν και τον Θοδωρή, τον οδηγούν και τον καλουπώνουν σε στενά πλαίσια εντός τους συστήματος και αυτής της πειθαρχίας. Είναι άνθρωποι που όλοι λίγο πολύ τους έχουμε στον κοινωνικό και οικογενειακό μας περίγυρο και αξίζει να αναλογιστούμε ποιος πραγματικά είναι ο ρόλος τους στην συνείδηση μας.

Μετά από παραστάσεις όπως “Το Γαϊτανάκι”, πώς είναι η μετάβαση σε ένα ενήλικο συνειδησιακό θρίλερ;

Παίρνοντας ως κυρίαρχο το βασικό στόχο της ομάδας που είναι το πώς μέσα από το θέατρο θα καταφέρουμε να αφυπνίσουμε τις συνειδήσεις σε όλους τους ανθρώπους και σε όλες τις ηλικίες που απευθυνόμαστε ήταν κάτι λογικό και επόμενο να συμβεί. Υπάρχουν δυσκολίες σε κάθε νέα παράσταση που κάνεις είτε είναι παιδικό είτε είναι ενηλίκων. Η βασική διαφορά είναι ο τρόπος που μιλάς στην κάθε ομάδα χωρίς να κάνεις εκπτώσεις και χωρίς να παραλείπεις τίποτα. Σε ένα έργο που απευθύνεται σε ποια χρειάζεται μια προσοχή και φροντίδα στο πώς θα εξηγήσεις μεγάλα και σοβαρά θέματα όπως είναι ο πόλεμος, η φτώχεια, η αδικία σε ένα έργο ενηλίκων θα τα θέσεις έτσι όπως ακριβώς είναι με τις αιτίες και το πώς σε αυτόν τον σάπιο κόσμο που ζούμε υπάρχουν αλλά και ποια είναι η διέξοδος.

Ποιο είναι το κυρίαρχο συναίσθημα που θέλεις να πάρει ο θεατής φεύγοντας από το Θέατρο Βαφείο;

Ο βασικός στόχος της παράστασης είναι ο θεατής να φύγει σκεπτόμενος και αναλογιζόμενος για την δική του στάση στο σήμερα, ποια θέση παίρνει στα πράγματα που θίγονται. Αν θες να κάνει μια ανασκόπηση και αλλαγή της στάσης του σε σχέση με την κοινωνία και το πώς αντιμετωπίζει όλα τα κοινωνικά θέματα που βλάπτουν και επηρεάζουν στο σήμερα, όπως είναι ο πόλεμος, οι νεκροί εργαζόμενοι στους χώρους δουλειάς, τα χιλιάδες νεκρά παιδιά γύρω μας.

Και τέλος, η παράσταση μιλάει για έναν κόσμο σκληρό, μετρήσιμο και ψηφιακό. Πιστεύεις ότι η γυναικεία φύση, που συχνά ταυτίζεται με την ενσυναίσθηση και τη φροντίδα, λειτουργεί ως το τελευταίο καταφύγιο απέναντι στην αποξένωση της τεχνολογίας, ή μήπως τελικά κι εμείς εγκλωβιζόμαστε στο ίδιο “λουρί” της κοινωνικής πειθαρχίας;

Γυναίκες και άντρες στο σήμερα, που δουλεύουμε, παλεύουμε για την επιβίωση επηρεαζόμαστε από όλες τις καθημερινές δυσκολίες και τα άγχη της καθημερινότητας δεν μένουμε αμέτοχοι και ανεπηρέαστοι από όλα αυτά. Η ενσυναίσθηση και η φροντίδα είναι κάτι που αποζητάμε αμφότεροι και που προσπαθούμε να δώσουμε και στους υπόλοιπους ανθρώπους γύρω μας χωρίς να γίνεται διαχωρισμός. Δεν μπορούμε να πούμε επομένως ότι και εμείς κρατάμε αυτό το καταφύγιο γιατί παρότι την εξέλιξη της τεχνολογίας και της επιστήμης έχουμε την δυνατότητα να ζούμε καλύτερα και να έχουμε ελεύθερο χρόνο να τον περνάμε με τους φίλους μας την οικογένεια μας, δουλεύουμε όλο και περισσότερο, με έναν ανταγωνισμό που καλλιεργείται για να γίνουμε πιο αποδοτικοί για να πάρουμε τα μπόνους της απόδοσης μας οπότε τελικά υποτασσόμαστε και εμείς σε αυτή την πειθαρχία που μας επιβάλουν. Όμως τα πράγματα είναι απλά ο άνθρωπος, γυναίκες και άντρες μπορούν να ζήσουν διαφορετικά μπορούν, με ενσυναίσθηση απέναντι σε κάθε αδικία με φροντίδα για τον αδύναμο, με αγάπη για τον κόσμο αρκεί να το πάρουμε απόφαση.

Διαβάστε επίσης:

Δόμνα Μιχαηλίδου: Έως 500€ τον μήνα για τις «Νταντάδες της Γειτονιάς» – Πότε ανοίγει η πλατφόρμα