Παναγιώτα Παπαδημητρίου στο InfoWoman: «Σε παγκόσμιο επίπεδο δεν έχουμε λόγο να γιορτάζουμε»

Η ηθοποιός Παναγιώτα Παπαδημητρίου μιλά στο InfoWoman με αφορμή τη συμμετοχή της στην παράσταση «Έντα» στο Θέατρο Τζένη Καρέζη, μια σύγχρονη θεατρική πρόταση που μεταφέρει τον κόσμο του Ίψεν στο σημερινό κοινωνικό και πολιτικό τοπίο. Στη συνέντευξη μιλά για τη συνεργασία της με τον σκηνοθέτη Γιώργο Παλούμπη και τον Αντώνη Τσιοτσιόπουλο, για την ηρωίδα που υποδύεται, αλλά και για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα ένας ηθοποιός στην Ελλάδα. Παράλληλα, αναφέρεται στη συμμετοχή της στη σειρά «Το τελευταίο νησί» και τοποθετείται με ειλικρίνεια για τη θέση των γυναικών σήμερα, τονίζοντας ότι σε παγκόσμιο επίπεδο «δεν έχουμε λόγο να γιορτάζουμε».

Συμμετέχετε στην παράσταση «Έντα» στο Θέατρο Τζένη Καρέζη που έχει σκηνοθετήσει ο Γιώργος παλούμπης.

Ναι, ναι. Η “Έντα” παίζει ήδη στο θέατρο Τζένη Καρέζη. Διανύουμε κάπου τα 2/3 της θεατρικής σεζόν και θα παίζουμε μέχρι την Κυριακή των Βαΐων, με μεγάλες πιθανότητες να συνεχίσουμε και για λίγες παραστάσεις ακόμα.

Με τον Γιώργο Παλούμπη και τον Αντώνη Τσιοτσιόπουλο επίσης έχετε μια σταθερή συνεργασία. Πως προέκυψε αυτός ο ρόλος; Και τι νέο πιστεύετε ότι φέρνει στο θέατρο η ομάδα Παλούμπη Τσιοτσιοπουλου;

Ω ναι! Μπαίνει στη λίστα με τα τυχερά που μου έχουν έρθει σε αυτή την ζωή / δουλειά. Έχω αποκτήσει δύο φίλους και δύο πολύ καλούς συνεργάτες. Ο Παλούμπης ήταν δάσκαλός μου όσο σπούδαζα στο Θέατρο Τέχνης. Όταν τελείωσα την σχολή, λοιπόν, τον ρώτησα αν μπορώ να παρακολουθήσω πρόβες του, να δω πώς φτιάχνεται μια παράσταση από μέσα -σαν παρατηρήτρια κυρίως- και προφανώς αν προέκυπτε κάποια ανάγκη στη διαδικασία να βοηθούσα (ακόμα και αν αυτό θα ήταν να άνοιγα τα φώτα του θεάτρου). Η παράσταση που σκηνοθετούσε εκείνη την περίοδο ήταν «Ο Μορμόλης». Εκεί είναι που δούλεψα / γνώρισα πρώτη φορά και τον Αντώνη. Ο Γιώργος, ορθάνοιχτος όπως είναι πάντα, όχι μόνο μου είπε αμέσως «ναι, έλα», αλλά κατέληξε να με αντιμετωπίζει σαν βοηθό του από τις πρώτες κιόλας μέρες. Με πήρε και επίσημα ως βοηθό σκηνοθέτη στην αμέσως επόμενη δουλειά που έκανε («Τα Μελίσσια» στο Εθνικό Θέατρο) και από τότε έως και σήμερα συνεργάζομαι μαζί τους, είτε ως βοηθός σκηνοθέτη είτε ως ηθοποιός.

Οι δυο τους είναι πολύ φίλοι, με πολλή αγάπη στο πολιτικό θέατρο και στην έννοια της ομάδας. Ανεξάρτητα λοιπόν από τα ίδια τα έργα σαν έργα που φέρνουν και χρειάζονται στη θεατρική σκήνη καθώς είναι έργα σύγχρονα και πρωτότυπα που μιλάνε για το τώρα, για κάτι που συμβαίνει και βράζει, για χαρακτήρες που είναι οι φίλοι μας, η οικογένειά μας, οι άνθρωποι στην διπλανή πόρτα, φέρνουν και μια αίσθηση ομάδας. Προφανώς ο θεατής βλέποντας τις παραστάσεις δεν αναγνωρίζει επί σκηνής τον τρόπο που δουλεύει η ομάδα, αλλά η τελική αίσθηση που αποκομίζει βγαίνοντας είναι απόρροια της ομαδικότητας και της κοινής ανάγκης να πούνε όλοι (ηθοποιοί και συντελεστές) την ίδια ιστορία.

Ποια είναι η ηρωίδα που υποδύεστε και τι θεωρείτε πιο απαιτητικό στην σκηνική της παρουσία;

Παίζω την Αθανασία Στάμου, μια δημοσιογράφο που έχει δική της live εκπομπή στο youtube, με την θεματική της εκπομπής να σχετίζεται με την πολιτική. Είναι θα λέγαμε αρκετά «μέσα στα πράγματα», μπλεγμένη σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο με τους ισχυρούς αυτής της χώρας. Γνωρίζει ήδη πολλά, στην πορεία της ιστορίας μαθαίνει ακόμα πιο πολλά και ανάλογα τα γεγονότα μετακινείται σε διάφορα στρατόπεδα. Το πιο απαιτητικό για εκείνη είναι η άμεση λήψη σημαντικών αποφάσεων, που κρίνουν την δουλειά της αλλά και την προσωπική της ζωή. Και μένα σαν Παναγιώτα με δυσκόλεψε πολύ αυτό το κομμάτι, πώς αυτός ο χαρακτήρας μπορεί να εναλλάσσει τόσο γρήγορα την σκέψη της και να παίρνει «αποφάσεις ζωής», σε ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα.

Το έργο του Ίψεν παραμένει διαχρονικό και αιχμηρό. Αλλά η Έντα στο Καρέζη είναι μια άλλη Έντα, σύγχρονη και συνάμα διαχρονική. Ποιο στοιχείο είναι αυτό που πιστεύετε ότι την καθιστά διαχρονική;

Το έργο «Έντα» μεταφέρει τον κόσμο του Ίψεν στην σημερινή Ελλάδα, με πολλά από τα βασικά ερωτήματα του κλασικού έργου να παραμένουν και εδώ ζωντανά. Η ανάγκη επιβίωσης σε έναν κόσμο που καταρρέει και αλλάζει, η εξουσία, η κοινωνική θέση, οι σχέσεις και το πένθος που καταπιάνεται είναι διαχρονικά ζητήματα. Η Έντα είναι η γυναίκα που έχει υποτιμηθεί, που έχει μείνει στη σκιά του άντρα της και σε ρόλους που της έχει φορέσει ο πατέρας της, ο σύζυγός της και η ίδια η κοινωνία. Στο συγκεκριμένο έργο τείνει να γίνει σύμβολο γιατί διεκδικεί μια θέση που σπάνια δίνεται σε γυναίκα. Στην Ελλάδα δε ποτέ. Εκείνη της πρωθυπουργού. Επομένως, η διαχρονικότητα της Έντα έχει να κάνει με τη -δυστυχώς ακόμα και σήμερα- διεκδίκηση των γυναικείων δικαιωμάτων και την ισότιμη αντιμετώπιση των δύο φύλων.

Ποια είναι η αντίδραση του κοινού σ’ αυτή τη νέα εκδοχή της Έντας που είναι ολότελα διαφορετική απ’ αυτή που ξέραμε ως τώρα;

Διφορούμενη. Από την μία υπάρχει κόσμος που δεν είναι απόλυτα έτοιμος στην ιδέα ότι θα παρακολουθήσει ένα καινούριο έργο εμπνευσμένο από το κλασικό έργο. Ενδεχομένως και να περιμένει να δει μια διασκευή ή μια άλλη διαφορετική σκηνοθετικά εκδοχή και όχι ένα έργο εκ νέου που στον βασικό πυρήνα του έχει κρατηθεί μόνο το όνομα της Έντας. Από την άλλη υπάρχει κόσμος που έχει ανάγκη να ανακαλύψει ακόμα πιο πολύ την νεοελληνική δραματουργία αναμένοντας να δει κάτι καινούριο, μια Έντα που δρα και αντιδρά στο τώρα, στο «σημερινό» κοινωνικό-πολιτικό σκηνικό, εγείροντας εκ νέου διαχρονικά ερωτήματα μέσα από καυστικό χιούμορ. Στο τέλος της ημέρας πάντως και οι δύο πλευρές φεύγουν ξέροντας ότι είδαν μια νέα πρόταση για το πως μπορεί να δουλέψει το θέατρο και το νεοελληνικό έργο σήμερα.

Παράλληλα σας βλέπουμε και στην τηλεόραση στην σειρά Το τελευταίο νησί. Εκεί ποια είναι η κοπέλα του απομονωμένου νησιού που υποδύεστε;

Είναι η Βασιλική, μια νέα κοπέλα που δεν έχει φύγει ποτέ της από το νησί. Έχει χάσει και τους δύο γονείς της και διαχειρίζεται πλέον τον φούρνο του νησιού μαζί με την θεία της, η οποία γύρισε εκεί τα τελευταία χρόνια. Η Βασιλική είναι μια αρκετά αισιόδοξη, ενθουσιώδης και καλοπροαίρετη κοπέλα, παρ’ όλα τα δύσκολα που της έχουν έρθει. Βρίσκεται σε πολλές στιγμές να σκέφτεται να φύγει από το νησί, αλλά κάτι την κρατάει και δεν το έχει κάνει ως τώρα, μπορεί ο φόβος για το καινούριο ή αίσθηση της ασφάλειας που σου δίνει το σίγουρο και δοκιμασμένο. Μπλέκει σε μεγάλες περιπέτειες λόγω του έρωτά της για τον Στρατή και ακόμα και τώρα που γράφω για εκείνη δεν γνωρίζω ποια θα είναι η κατάληξη της ιστορίας της.

Αν έπρεπε να συστηθείτε στο κοινό με τρεις λέξεις –όχι ως ηρωίδα αλλά ως Παναγιώτα– ποιες θα ήταν;

Αυθόρμητη, οργανωτική, «ωχ, να αγχωθώ;».

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος ενός ηθοποιού σήμερα, στην Αθήνα του 2026.

Μιλώντας προσωπικά και όχι σαν να εκπροσωπώ όλο τον κλάδο, θα πω ότι είναι η ίδια η δουλειά σαν δουλειά. Αν θα έχω δουλειά και αν έχω αν θα συνεχίσω να την έχω, αν θα σταματήσει ξαφνικά, αν θα μπορώ να ζήσω κάποια στιγμή από αυτό ή θα χρειάζεται να κάνω άλλες 284 άλλες δουλειές για να μπορώ να κάνω αυτή την δουλειά, αν θα θεωρηθεί κανονική δουλειά και όχι χόμπι και πάει λέγοντας. Γνωρίζω πως υπάρχουν σοβαρές δυσκολίες σε όλες τις δουλειές, δεν έχω βάλει σε ένα ξεχωριστό βάθρο τον ηθοποιό, αλλά αυτό το άγχος (υπόγειο ή μη) που προκαλείται από την αίσθηση μόνιμης αβεβαιότητας που δεν σε αφήνει να χαρείς στο 100% ακόμα και την στιγμή που δουλεύεις ως ηθοποιός, είναι ο μεγαλύτερος φόβος μου.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι ερωτήσεις η ημερομηνία δείχνει 8 του Μάρτη. Παγκοσμίως γιορτάζεται η Μέρα της Γυναίκας. Έχουμε λόγο να γιορτάζουμε;

Ειδικά φέτος και σε παγκόσμιο επίπεδο δυστυχώς δεν έχουμε πολλούς λόγους να γιορτάζουμε. Έτσι κι αλλιώς η 8 Μάρτη είναι μια μέρα διεκδίκησης για τις γυναίκες. Κάθε μέρα γίνονται τόσα νέα περιστατικά που είτε γίνονται γνωστά στο δημόσιο λόγο, είτε τα μοιραζόμαστε με φίλες και γνωστές ιδιωτικά, που διαρκώς μας υπενθυμίζεται ότι έχουμε πολλά να παλέψουμε ακόμα. Η συγκεκριμένη μέρα, είναι για μένα ακόμα μια υπενθύμιση, που όμως φυσικά μπορεί να γίνει με αλληλεγγύη, με χαρά, με λίγο γιορτή.

Διαβάστε επίσης:

Τι να μαγειρέψω σήμερα: 4 νηστίσιμες συνταγές για την εβδομάδα

«Παραλύουν» όλα: Ανακοινώθηκε απεργία διαρκείας – Ποιοι συμμετέχουν