Με αφορμή τη νέα της έκθεση «Symbioses», σε επιμέλεια Ίριδας Κρητικού που γίνεται στην γκαλερί Artshot-Sophia Gaitani, η Χριστίνα Παρασκευοπούλου μιλά στο Infowoman για τη βαθιά σχέση της με τη φύση, τη δύναμη της «ευθραυστότητας» και τον τρόπο με τον οποίο η ζωγραφική γίνεται για εκείνη ένα προσωπικό καταφύγιο. Ανάμεσα σε εικόνες από τον αστικό ιστό και φαντασιακά τοπία, δημιουργεί έναν κόσμο όπου η ζωή επιμένει, αναπνέει και αφηγείται σιωπηλά τις δικές της ιστορίες.
Μιλάτε για μια «ευθραυστότητα» της φύσης που συνεχίζει να υπάρχει παρά την κακοποίηση. Πώς μεταφράζεται αυτή η έννοια στη ζωγραφική σας γλώσσα;
Στα έργα μου προτείνω ένα φαντασιακό σύμπαν στο οποίο πρωταγωνιστεί η ζωή που μας περιβάλλει. Ο άνθρωπος απουσιάζει και το αρνητικό του αποτύπωμα επίσης. Φυτά, ζώα και πλάσματα που μπορεί να υπήρξαν ή και να υπάρχουν συμβιώνουν σε αέναο ρυθμό.
Η «ευθραυστότητα» που με απασχολεί μετατρέπεται ζωγραφικά σε κυρίαρχη δύναμη και δεν απειλείται ούτε κακοποιείται
Τα υλικά που χρησιμοποιώ βοηθάνε στην δημιουργία μιας ανάλαφρης ονειρικής πραγματικότητας. Χωρίς ματιέρες και πυκνές στρώσεις χρώματος. Τα υδατοδιάλυτα μελάνια και ο λεπτός μαρκαδόρος που τους δίνει σχήμα, μεταφέρουν κατά την γνώμη μου αυτή την αίσθηση.
Οι ζούγκλες σας μοιάζουν ταυτόχρονα εξωτικές και οικείες. Πόσο επηρεάζεται η δουλειά σας από το αστικό τοπίο και τις καθημερινές σας διαδρομές στην πόλη;
Πολύ! Έχω την τύχη να μένω κοντά στον λόφο του Λυκαβηττού και μαζί με τον σκύλο μου τον Σότσι τον εξερευνούμε πολύ συχνά. Τα πυκνά πράσινα τριφύλλια, οι γκρίζοι αθάνατοι και οι φραγκοσυκιές τα λουλούδια της άνοιξης και του φθινόπωρου, η μυρωδιά της βροχής και του νωπού χώματος, τα έντομα, οι πεταλούδες και τα πουλιά που κατοικούν στον λόφο – όλα μαζί με επηρεάζουν και με εμπνέουν σημαντικά.
Στον Εθνικό κήπο, τον οποίο επίσης επισκέπτομαι συχνά, το τοπίο αλλάζει και γίνεται σχεδόν εξωτικό σε σχέση με τον λόφο.
Συνδυάζοντας εικόνες, συναίσθημα και φαντασία συνθέτω ζούγκλες, δάση και φυλλωσιές που αντιστέκονται.
Υπάρχει μια έντονη αίσθηση ονείρου στα έργα σας. Είναι για εσάς η ζωγραφική ένας τρόπος διαφυγής ή μια πιο βαθιά μορφή παρατήρησης της πραγματικότητας;
Η ζωγραφική είναι για μένα ένα καταφύγιο. Εκεί ηρεμώ, αισθάνομαι ασφαλής, επαρκής και ικανή να αντιμετωπίσω τα πάντα. Με την ζωγραφική απελευθερώνω την φαντασία μου και συνδυάζοντας την με αναμνήσεις και εικόνες παρατήρησης συνθέτω τα έργα μου. Επιδιώκω στα έργα μου την αίσθηση ονείρου που αναφέρετε. Οι περισσότερες συνθέσεις μου αιωρούνται μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας.
Η σχέση σας με τη φύση φαίνεται βαθιά βιωματική και σχεδόν τρυφερή. Τι σημαίνει αυτό για μια εικαστικό που αποτυπώνει με χρώματα το συναίσθημα;
Αισθάνομαι μια βαθιά σύνδεση με την φύση παρόλο που έχω ζήσει όλη μου την ζωή στην Αθήνα. Το χρώμα «μιλάει» και επομένως η επιλογή των χρωμάτων, η πυκνότητά τους, οι συνδυασμοί, όλα παίζουν ρόλο για να αποδώσουν το επιθυμητό συναίσθημα. Η φύση «εκφράζεται» με χρώματα και όταν το αισθανθείς αυτό συνδέεσαι ακόμα περισσότερο. Χρησιμοποιώ ζωηρά χρώματα θέλοντας να δώσω έμφαση στην ζωτική ενέργεια που την διαπερνά.
Σε έναν κόσμο που κινείται γρήγορα και συχνά επιφανειακά, τι σημαίνει για εσάς το να «επιβραδύνετε» το βλέμμα και να εστιάζετε στις μικρές, αθέατες μορφές ζωής
Για εμένα είναι μια συνειδητή επιλογή. Κάθε μέρα ακόμα και στο κέντρο της πόλης ψάχνω και βρίσκω πάντα ένα στοιχείο ζωής να παρατηρήσω. Εστιάζοντας στις μικρές αθέατες μορφές ζωής τις μεγεθύνω και κατά κάποιον τρόπο τις φανερώνω. Η «επιβράδυνση» αυτή του βλέμματος αποτελεί την κύρια πηγή της έμπνευσής μου. Συχνά με γεμίζει με δέος γιατί μου αποκαλύπτει ότι όλα συνδέονται και όλα έχουν σημασία.
Διαβάστε επίσης:
Νέα έκθεση στην Αθήνα: Η «Symbioses» της Χριστίνας Παρασκευοπούλου ανοίγει τις πόρτες της
Νατάσα Θεοδωρίδου: Ο νέος έρωτας και οι διακριτικές κοινές εμφανίσεις με τον σύντροφό της
Σχετικά Άρθρα
Google News