Αλέξανδρε Στεργιόπουλε, τι συμβαίνει εν… «ώρα 9.36 π.μ.»;

40 μικρά ποιήματα για τον έρωτα, την αγάπη, τον θάνατο, τις βλάσφημες προσευχές, τις οργισμένες ματιές, την αθώα παρατήρηση.

Έρωτας, αγάπη, θάνατος, βλάσφημες προσευχές, οργισμένες ματιές, αθώα παρατήρηση. Σ’ αυτές τις περιοχές, σ’ αυτές τις αντιδράσεις βρίσκεται και φτιάχνεται η ποίηση του Αλέξανδρου Στεργιόπουλου. Ποιήματα που κράτησαν τις αφορμές και αναζήτησαν τις αιτίες, τις απορίες.

Με αφορμή την «ώρα 9.36 π.μ. Συνεχίζουμε», ο Αλέξανδρος Στεργιόπουλος μιλά στο Infowoman.gr για την ποίηση, το θέατρο, την σημειολογία του τίτλου της ποιητικής του συλλογής, αλλά και τις στιγμές με την κόρη του.

Αθλητικός δημοσιογράφος που γράφει ποίηση και παρακολουθεί με πάθος θέατρο. Ποιος είσαι Αλέξανδρε Στεργιόπουλε;

Είμαι άνθρωπος που θέλει να μαθαίνει, να ψάχνει, να μην ατονεί το ενδιαφέρον του για τη ζωή. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται η αθλητική δημοσιογραφία, η ποίηση, το θέατρο. Το ένα σε προσγειώνει σε αυτό που ζούμε, βιώνουμε, όλοι, στην πραγματικότητα. Τα άλλα σε κάνουν να ταξιδεύεις στον χώρο της ανόθευτης ομορφιάς, εκεί που όλα είναι δυνατά και παντοτινά. Νομίζω ότι κάθε άνθρωπος είναι τα πάντα και το τίποτα. Υπάρχουν στιγμές που πασχίζω να κρατήσω τη μικρή μου ύπαρξη και υπάρχουν στιγμές που νιώθω ότι σηκώνομαι λίγο ψηλότερα.

Ώρα 9.36….είναι η ώρα που;

Η ώρα αυτή είναι το σημείο μηδέν και την ίδια στιγμή το σημείο που πατάς για να συνεχίσεις. Για μένα συμβολίζει το κινητό και το ακίνητο που υπάρχει σε όλους μας. Τα φέρνει έτσι η ζωή που κάποιες φορές ακινητοποιείσαι, παραλύεις. Για λίγο, για κάποια δευτερόλεπτα, λεπτά. Η ίδια η ζωή, όμως, θα σε «σπρώξει» να προχωρήσεις, θα σου δώσει τη δύναμη να παλέψεις και να αναμετρηθείς με τα μεγάλα και τα μικρά. Πιστεύω ότι ο χρόνος είναι το άπιαστο που συνέχεια κυνηγάμε. Το 09:36 λοιπόν είναι μια στάση, η λάμψη της αστραπής.

Με τι συναισθήματα θέλεις να κλείσει το βιβλίο σου ο αναγνώστης;

Θέλω να ακολουθήσει ό,τι του υπαγορεύσει η καρδιά του. Αν αυτό τον οδηγήσει στα ίδια συναισθηματικά μονοπάτια με εμένα, καλώς. Αν τον στρέψει σε άλλη κατεύθυνση, πάλι καλώς. Κάθε βιβλίο, είτε ποιητικό είτε πεζό, είναι προσωπικό. Είναι του συγγραφέα, του φίλου, του γνωστού, του αγνώστου, του επόμενου, του προηγούμενου. Αν μπορούσα να ζητήσω κάτι από τον αναγνώστη, αυτό θα ήταν να δει μέσα του, να μην αποφύγει τα σκοτεινά και τα στενάχωρα συναισθήματα. Ο άνθρωπος είναι και τα σκοτάδια του.

Γράφεις γιατί…

Γράφω γιατί δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά. Από τη στιγμή που έσπασε η φλέβα της δημιουργίας τίποτα δεν θα μείνει κρυφό. Το βλέμμα σου πάει παντού. Κοιτάς, παρατηρείς καθετί, προσπαθείς να καταλάβεις πώς λειτουργεί ο κόσμος, ο ψυχή σου και παλεύει να ελέγξεις τα εσωτερικά κύματα. Την αναταραχή εντός σου τη βάζεις στο χαρτί και κοπιάζεις να της δώσεις το σχήμα που θέλεις. Γράφω γιατί θέλω να απελευθερώσω τη λοξή ματιά που ζει μέσα μου.

Τι σου προκαλεί η τρέχουσα επικαιρότητα;

Η τρέχουσα επικαιρότητα μου προκαλεί θυμό, οργή, λύπη και ανάγκη για βίαιο ξέσπασμα. Εδώ έρχεται η ποίηση, η τέχνη και βάζει το όριο στο δικό μου ανεξέλεγκτο. Δεν ξέρω αν είναι καλό και σωστό αυτό, αλλά έτσι γίνεται. Η τρέχουσα επικαιρότητα επιβεβαιώνει την απίστευτη βία που δεχόμαστε καθημερινά και είναι η αντιβία που έρχεται στην επιφάνεια και ζητά να εξωτερικευθεί. Εκεί είναι που ο λόγος ο όμορφος, ο δυνατός, σε συγκρατεί και σε προστατεύει, σε κάνει να αντιστέκεσαι με όπλο την πένα.

Γονιός μιας κόρης που τι της λες κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί;

Η κόρη μου είναι δέκα ετών και κάθε βράδυ της θυμίζω να πλένει τα δόντια της. Πιο μικρή της τραγουδούσα τα γνωστά παιδικά τραγούδια. Το «Ήταν ένα μικρό καράβι», «Στου Μανώλη την ταβέρνα»… Θα ήθελα να της λέω παραμύθια με πριγκίπισσες, δράκους, βασιλιάδες, αλλά προτιμώ να της θυμίζω ότι σημασία έχει να είσαι άνθρωπος. Αυτό είναι και το πιο δύσκολο, να είμαστε άνθρωποι.

Ομορφαίνει τον κόσμο η ποίηση;

Ομορφαίνει τον κόσμο επειδή τον γυμνώνει, επειδή τον δείχνει όπως είναι. Ο ποιητικός λόγος σκίζει τα πέπλα της δήθεν ευπρέπειας, της δήθεν ευγένειας και του δήθεν σεβασμού και παραδίδει την ομορφιά όπως είναι, άσπιλη και αληθινή. Η ποίηση ομορφαίνει τον κόσμο γιατί δείχνει από τι είμαστε φτιαγμένοι. Είμαστε φτιαγμένοι από σάρκα, αίμα, δάκρυα, γέλια, ρυτίδες, πληγές, εφιάλτες και όνειρα. Η ποίηση είναι το όνειρο που δεν πεθαίνει, είναι ο εφιάλτης που γίνεται στίχος, ένα παντοτινό «Ποτέ πια».

Η ποιητική συλλογή «ώρα 09:36 π.µ. Συνεχίζουµε» του Αλέξανδρου Στεργιόπουλου κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Στερέωμα.