«Συγγνώμη που δεν γεννήθηκα τέλεια» – Κουράστηκα με τη σύγκριση από παιδί που ήμουν μέχρι και τώρα που έγινα μάνα

Αλήθεια, ποια δεν έχει νιώσει κάποια στιγμή αδικημένη από μία σύγκριση; Κυρίως, ως παιδιά δεν έχουμε νιώσει αυτή την αδικία, έστω και μια φορά, από τους γονείς μας να μας συγκρίνουν με τα αδέλφια μας ή με κάποια συμμαθήτρια ή φίλη; Η ιστορία αυτή έχει να κάνει με τη σύγκριση.

Η αναγνώστρια νιώθει κουρασμένη, διότι όπως λέει, από παιδί οι γονείς της μονίμως έκαναν σύγκριση ανάμεσα σε εκείνη και τη μεγάλη της αδελφή. Αλλά, δε σταμάτησε μόνο στην παιδική ηλικία, αλλά μέχρι και σήμερα που είναι 42 χρόνων και μητέρα.

Διαβάστε επίσης; Η συγκλονιστική ιστορία του σκύλου που έσωσε μία οικογένεια από τον σεισμό της Ελασσόνας

«Η πεθερά μου όχι μόνο δε με έχει δεχτεί ως νύφη της, αλλά έγινε κολλητή με την πρώην του συζύγου μου»

«Είμαστε δύο αδελφές. Εγώ η μικρότερη. Τη μεγάλη μου αδελφή την αγαπώ και από παιδί τη θαύμαζα. Είναι αυτό που ως μικρή που ήμουν, ήθελα να γίνω σαν αυτήν, να της μοιάσω. Έμοιαζε τόσο τέλεια στα μάτια τα δικά μου.

Έτσι, έμοιαζε και στα μάτια των γονιών μας. Η τέλεια κόρη. Εκείνη, που τα έκανε όλα και πάντα σωστά. Η άριστη μαθήτρια, η καλή νοικοκυρά στο σπίτι, εκείνη που έδειχνε να κατανοεί τα προβλήματα της οικογένειας. Αν είχαν ένα φωτοστέφανο, θα της το έβαζαν.

Όχι, άδικα. Πράγματι, η αδελφή μου ήταν και είναι και τώρα ως μεγάλη η τέλεια: η τέλεια κόρη, η τέλεια σύζυγος, η τέλεια μαμά, η τέλεια νύφη, η τέλεια στη δουλειά της. Ψάχνω να βρω ένα ψεγάδι σε αυτήν και δε βρίσκω. Μάλλον, κάποιοι άνθρωποι γεννήθηκαν τέλειοι.

Εγώ, πάλι, δεν είμαι όπως η αδελφή μου. Ήμουν καλή μαθήτρια, αλλά όχι η σημαιοφόρος. Βαριόμουν αφόρητα τις δουλειές του σπιτιού και τα χέρια μου δεν έπιαναν το βελονάκι, σε αντίθεση με της αδελφής μου. Δεν με ενδιέφερε να μπω στην κουζίνα και να μεγαλουργήσω. Έμαθα να μαγειρεύω καλά, ώστε να μην πεινάσω ως εργένισσα εγώ και ως παντρεμένη η οικογένειά μου. Σπεσιαλιτέ δεν έχω. Ούτε φτιάχνω τα σούπερ γλυκά.

Ως παιδί μού άρεσε να παίζω. Να τρέχω στις αλάνες, να πέφτω να χτυπάω και σήμερα να καμαρώνω με κάποια από τα σημάδια που ακόμα φαίνονται, γιατί για εμένα αυτό είναι η απόδειξη ότι ως παιδί έπαιξα. Ρούφηξα την παιδική ηλικία κι έχω να θυμάμαι. Μου άρεσε ακόμη να διαβάζω βιβλία, να χάνομαι στις ιστορίες τους και να ταξιδέψω σε κόσμους μαγικούς.

Για τους γονείς μου, όμως, και περισσότερο για τη μάνα μου, ήμουν το «τι λάθος κάναμε με αυτό το κορίτσι;». Συνέχεια, με συνέκρινε με την αδελφή μου. «Γιατί δεν είσαι σαν την αδελφή σου». «Κοίτα να μοιάσεις στην αδελφή σου». «Πάλι καλά που έχω την αδελφή σου και με βγάζει ασπροπρόσωπη» και άλλα τέτοια.

Μεγαλώσαμε με την αδελφή μου. Περάσαμε στο πανεπιστήμιο κι εννοείται ότι κατά τους δικούς μας, εκείνη σε καλύτερη σχολή. Ολοκληρώσαμε τις σπουδές μας και πιάσαμε δουλειές. Κι εγώ βρήκα καλύτερη… Για την ακρίβεια, βρήκα μια δουλειά με καλύτερα χρήματα. Αλλά οι δικοί μας το μόνο που είχαν να σχολιάσουν, ήταν για τις «αδικίες του συστήματος» και για τα «υπερεκτιμημένα επαγγέλματα», δηλαδή το δικό μου.

Και τα χρόνια πέρασαν με τις συγκρίσεις να έχουν μπει στον «πάγο». Μέχρι που παντρευτήκαμε και κάναμε τις δικές μας οικογένειες. Και η σύγκριση βγήκε από τη κατάψυξη και ήρθε τώρα πιο έντονη. Αιτία; Τα παιδιά. Η αδελφή μου είναι η καλή μάνα που έχει μάθει στο παιδί της να είναι «τύπος και υπογραμμός». Σε αντίθεση με εμένα που δεν έχω μάθει τρόπους στο παιδί μου, το οποίο ποιο είναι το έγκλημά του; Είναι ζωηρό. Αν το αφήσεις στον καναπέ, θα σηκωθεί. Και γι’ αυτό ευθύνομαι κατά τους δικούς μου, εγώ που δεν το έχω εκπαιδεύσει σωστά. Μάλιστα.

Ο λόγος που γράφω είναι η αγανάκτησή μου. Είναι το άδικο της σύγκρισης που πια με έχει πνίξει. Την αγαπώ την αδελφή μου και τη θαυμάζω. Αλλά όχι, δεν θέλω να της μοιάσω. Χαίρομαι που δεν της έμοιασα και χαίρομαι που είμαι εγώ. Με τα στραβά μου και με τα καλά μου. Με τις ατέλειες μου στη συμπεριφορά. Συγγνώμη που δεν γεννήθηκα τέλεια, αλλά γεννήθηκα άνθρωπος!».