Αληθινή ιστορία: «Οι ραγάδες μου δεν είναι από εγκυμοσύνη, αλλά τις αγαπώ το ίδιο»

Η ανασφάλεια με το σώμα μας, τα «ελαττωματικά» σημάδια μας ή οτιδήποτε δεν ανταποκρίνεται στο «τέλειο» μας κάνει πολλές φορές να νιώθουμε ντροπή.

Κανείς δεν είναι τέλειος, τίποτα δεν είναι τέλειο. Ο καθένας έχει αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει, ακόμη κι αν είναι μία στραβή μύτη, ένα «ατίθασο» αυτί ή ραγάδες.

Η ιστορία μίας γυναίκας αποδεικνύει ότι πολλές φορές οι εμμονές μας είναι η αρχή της ανασφάλειάς μας και διηγείται πώς κατάφερε να αγαπήσει τις ραγάδες του σώματός της, χωρίς το «συγχωροχάρτι» της εγκυμοσύνης.

«Πρώτη φορά που παρατήρησα τις δικές μου ραγάδες ήταν όταν μία φίλη μου τις παρατήρησε. Είχα πάρει κάποια κιλά πέρυσι το καλοκαίρι και ροζ και μωβ σημάδια είχαν καλύψει τους γλουτούς και τους μηρούς μου, ως συνέπεια αυτής της αύξησης βάρους.

Ήμουν 12 και κάτι, όταν άλλαζα ρούχα χωρίς στο ίδιο δωμάτιο με μία φίλη μου και το παρατήρησε εκείνη.

«Η μητέρα μου είχε επίσης, αλλά λόγω της εγκυμοσύνης», ανέφερε.

Η φίλη της ένιωσε ντροπή. «Με συγχωρείς, δεν το εννοούσα έτσι», απολογήθηκε.

«Μου πήρε ένα δευτερόλεπτο να συνειδητοποιήσω, ότι είχε νιώσει ντροπή, επειδή θεώρησε πως υπαινίχθηκε ότι το σώμα μου ήταν πιο παχύ από το κανονικό, όπως μίας εγκύου. Μου πήρε άλλο ένα δευτερόλεπτο για να καταλάβω ότι κι εγώ ντράπηκα», σημείωσε η γυναίκα.

«Καθώς μεγάλωνα, οι ραγάδες μου έγιναν τα πιο τρομακτικά σημάδια στο σώμα μου, όταν έφτασα στην εμμονή γης απώλειας και πρόσληψης βάρους για μία δεκαετία. Όταν άρχισα το κολέγιο και δεν είχα πολλές ελεύθερες ώρες για γυμναστική μέσα στην εβδομάδα, οι ραγάδες άρχισαν να εμφανίζονται στο στήθος μου και ψηλά στους γοφούς μου.

Στα 19 μου πήρα 4,5 κιλά. Τότε εντόπισα τις πρώτες ραγάδες στα μπράτσα μου. Τις είδα την ώρα που ξύριζα της μασχάλες μου, την παραμονή μίας οικογενειακής κρουαζιέρας. Άγγιξα μία κι ένιωσα αυτήν την τόσο οικεία υφή. Άρχισα να κλαίω μέσα στο ντους, σκεπτόμενη, ότι καταστράφηκαν οι διακοπές μου, ότι δεν θα μπορούσα να νιώθω καλά με το μαγιό ή να αράξω στην πισίνα. Οι ραγάδες ήταν η απόδειξη που χρειαζόμουν για να πιστώ ότι απέτυχα στο σκοπό της ζωής μου: να χάσω βάρος.

Δεν ήταν λίγο το διάστημα από τότε που αποφοίτησα από το κολλέγιο, όταν ανακάλυψα πράγματα όπως το να είσαι υγιής ανεξαρτήτως του σωματικού βάρους και τα οποία υποστηρίζουν πολλοί influencers. Είναι άνθρωποι που προβάλλουν με περηφάνεια στο Instagram το σώμα τους και τις ανασφάλειές τους. Μου υπενθύμισαν ακόμη, ότι δεν ήμουν ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο που φορά μεγάλο νούμερο ή έχει ραγάδες.

Η πρώτη φορά που πίστεψα ότι κανένα από αυτά σήμαιναν ότι δεν είμαι υγιής, ότι είμαι άρρωστη ή αποτυχία μέχρι που έγινα 24. Όμως, όσο συνέχιζα να ακολουθώ αυτούς τους influencers που ήταν θετικοί απέναντι στις ατέλειές τους, υπήρξε ένα αφήγημα που με έκανε να αναρωτηθώ αν πραγματικά είμαι ΟΚ με τις ραγάδες μου. Και αυτό έχει να κάνει με την εγκυμοσύνη.

Είδα μία ανάρτηση μίας γυναίκας που έδειχνε περήφανα τις ραγάδες της και η φωτό έλεγε κάτι του τύπου: “Έχω αυτά τα σημάδια, επειδή έμεινα έγκυος και δημιουργήθηκε μία νέα ζωή. Η δημιουργία μίας νέας ζωής και κατ’ επέκταση οι ραγάδες μου είναι όμορφες”. Φυσικά, όλα αυτά τα μηνύματα εκφράζουν ακριβώς το ίδιο. Την αποδοχή. Η εγκυμοσύνη έκανε τις ραγάδες όμορφες, φυσιολογικές, αποδεκτές.

Είχα ραγάδες στο στομάχι μου, τους γλουτούς μου, τα μπράτσα μου, τα πλευρά μου, όμως καμία από αυτές δεν ήταν από εγκυμοσύνη. Όσο χαρούμενη ήμουν να βλέπω τους άλλους να έχουν αυτοπεποίθηση για κάτι που εμένα με κάνει να νιώθω ανασφαλής, αναρωτιέμαι αν συμβαίνει μόνο σε μένα.

Η Ashley Dorough είναι μία plus size influencer, η οποία συχνά αναρτά ποστ για την εικόνα του σώματος. Έγραψε, επίσης, ότι οι δικές της ραγάδες εμφανίστηκαν πολύ πριν γίνει μητέρα.

Ανακαλύπτω ανθρώπου στο Instagram που ήταν ειλικρινείς με το σώμα τους και που τελικά κινητοποίησαν και την Dourough να νιώσει άνετα με τον εαυτό της, όπως κι αν ήταν.

Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που είδα να μιλά για τις ραγάδες της στο Instagram με έναν τρόπο που τις κανονικοποιεί πέραν της εγκυμοσύνης. Αμέσως, ένιωσα λιγότερο μόνη. Ήταν η πρώτη φροά που αποδέχθηκα πλήρως τον εαυτό μου και με “συγχώρησα” για αυτές τις ραγάδες. Κάτι τελικά τις έκανε ΟΚ και με έκανε κι εμένα ΟΚ.

Ήταν η πρώτη φορά που αποδέχθηκα ότι τα περισσότερα συναισθήματά μου και η ντροπή για τις ραγάδες ήταν αποτέλεσμα της φοβίας με το βάρος μου.