Αρχική > Featured > Περπατήσαμε στον «Διάδρομο 2» με τον Δημήτρη Χαβρέ και κάπου είδαμε τον εαυτό μας

Περπατήσαμε στον «Διάδρομο 2» με τον Δημήτρη Χαβρέ και κάπου είδαμε τον εαυτό μας

Από

11 Νοεμβρίου 2024

Δεν ξέρω, αν ήταν τυχαίο το γεγονός, ότι την ημέρα διεξαγωγής του Κλασικού Μαραθωνίου θα έβλεπα μία θεατρική παράσταση με έναν τύπο να τρέχει πάνω σε έναν διάδρομο.

Κι όμως, συνέβη. Την Κυριακή του Μαραθωνίου βρέθηκα στον χώρο του Arroyo στον Κεραμεικό και την παράσταση «Διάδρομος 2» της Ευσταθίας με τον Δημήτρη Χαβρέ και σε σκηνοθεσία της ξεχωριστής Μάνιας Παπαδημητρίου.

Δεν περίμενα μέσα σε 60 λεπτά να κάνω τόσες αναδρομές, στον χωροχρόνο, στο πραγματικό, το φαντασιακό, το virtual, το sci-fi. Όλα αρμονικά βαλμένα σε ένα ιδιότυπο μπλέντερ. Εμπειρίες και μη εμπειρίες, συναισθήματα, αδιέξοδα πραγματικά και υπαρξιακά, φόβους, συγκινήσεις.

Η συγκλονιστική ερμηνεία του Δημήτρη Χαβρέ παίζοντας ζογκλερικά με το χιούμορ, την ειρωνεία και τον σαρκασμό, εξιστορεί τα βιώματά του ήρωα, του καθημερινού ανθρώπου δηλαδή, τρέχοντας ή περπατώντας πάνω στο διάδρομο… Περνά αριστοτεχνικά από το παρελθόν, τα λόγια του πατέρα του και την αποτύπωσή τους στο παρόν, το χαοτικό σήμερα και την ανάγκη για αληθινή επικοινωνία και επαφή στην σύγχρονη εποχή, που εκλείπει. Την πραγματική επικοινωνία, τον αληθινό, χειροπιαστό έρωτα με κανονικό άνθρωπο.

Αποτυπώνει την ανάγκη να βρούμε τα πατήματά μας, να φτάσουμε κάπου. Όλοι μας πάνω σ’ αυτόν τον διάδρομο κινούμαστε. Πατάμε το κουμπάκι, όταν κουραζόμαστε και ξανά από την αρχή.

Τελικά, φτάνουμε κάπου; Αν αναλογιστεί κανείς, ότι στον διάδρομο περπατάς χωρίς να εναλλάσσονται οι εικόνες, χωρίς να συναντάς κανέναν. Kι αν στην πραγματικότητα συναντάς ή οι εικόνες εναλλάσσονται δεν τις βλέπεις ή τις αντιμετωπίζεις μηχανικά… Άλλωστε και ο διάδρομος είναι ένα μηχάνημα.

Φτάνουμε τελικά κάπου ή είμαστε εγκλωβισμένοι σε μία δυστοπία; Στο χέρι σου είναι να πατήσεις το κουμπί… να επανέλθεις στην εμβρυϊκή στάση, την πρωταρχική στάση της ζωής, όπως η τελευταία σκηνή. Να αρχίσεις από την αρχή.

Αν μη τι άλλο πρόκειται για ένα κείμενο και μία παράσταση – τροφή για σκέψη. Πολλή σκέψη.

Κι εδώ να μην παραλείψω να εστιάσω στα εξαιρετικά γραφικά πίσω από τον πρωταγωνιστή και την ιδιαίτερη μουσική που προσέδιδαν μία ξεχωριστή δραματικότητα στον μονόλογο.

ΔΙΑΔΡΟΜΟΣ 2