Featured

Όλα όσα πρέπει να γνωρίζουν οι διαβητικοί ασθενείς για τον κοροναϊό

Στα τέλη του 2019, ένα νέο στέλεχος κορονοϊού (συγκεκριμένος ιός που προκαλεί νόσο σε ανθρώπους και ζώα) αναγνωρίστηκε ως αίτιο κρουσμάτων πνευμονίας στο Wuhan, μια πόλη της επαρχίας Hubei, στην Κίνα. Η μετάδοση του ιού υπήρξε ραγδαία και οδήγησε αρχικώς σε επιδημία σε όλη την Κίνα, ενώ στη συνέχεια εξαπλώθηκε παγκοσμίως, πλήττοντας πλέον σχεδόν όλες τις ηπείρους. Τα επιστημονικά δεδομένα και η κατανόηση αυτού του νεότερου κορονοϊού και της νόσου που προκαλεί, βρίσκονται ακόμη εν εξελίξει. Γι` αυτό και είναι ζωτικής σημασίας η τακτική και σωστή ενημέρωση και η ευλαβική τήρηση των οδηγιών των ειδικών.

Πώς μεταδίδεται;

Ο ιός μπορεί να μεταδοθεί από μολυσμένα ζώα (το πιθανότερο σενάριο είναι πως ξεκίνησε από την κατανάλωση άγριων ζώων στην Κίνα), αλλά είναι επίσης δυνατή η μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο. Όπως κάθε άλλος ιός του αναπνευστικού, μεταδίδεται μέσω σταγονιδίων που βγαίνουν από το στόμα των μολυσμένων ατόμων κατά την ομιλία, τον βήχα και το φτέρνισμα. Ο ιός μπορεί να επιβιώσει στο περιβάλλον από μερικές ώρες μέχρι και μερικές ημέρες (ανάλογα με την επιφάνεια και τις περιβαλλοντικές συνθήκες), ενώ πιθανός τρόπος μετάδοσης θεωρείται το άγγιγμα μιας μολυσμένης επιφάνειας και, στη συνέχεια, το άγγιγμα των ματιών ή του στόματος. Ο ιός εξουδετερώνεται στο περιβάλλον με τη χρήση αλκοολούχου διαλύματος.

Πόσο σοβαρή είναι η μόλυνση;

Τα καλά νέα είναι πως συνήθως πρόκειται για μια ήπια νόσο και το 98% των ανθρώπων που μολύνονται επιβιώνουν. Στην πλειονότητά τους οι περιπτώσεις (>80%) είναι ήπιες (με λίγα συμπτώματα, όμοια του κοινού κρυολογήματος) και οι ασθενείς μπορούν να αναρρώσουν στο σπίτι. Όμως, σε κάποιες περιπτώσεις, προκαλείται σοβαρή νόσος (περίπου στο 14%) και σε ένα μικρότερο ποσοστό (περίπου στο 5%) πολύ σοβαρή νόσος. Κάποιοι άνθρωποι δεν εμφανίζουν καθόλου συμπτώματα, ή έχουν μόνο ήπια συμπτώματα κοινού κρυολογήματος. Σε άλλους ανθρώπους, η λοίμωξη από τον COVID-19 μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα, όπως πνευμονία ή ακόμα και θάνατο. Αυτό συμβαίνει συχνότερα σε ανθρώπους που έχουν και άλλα προβλήματα υγείας, συγκεκριμένα στους ηλικιωμένους, σε αυτούς που πάσχουν από καρδιαγγειακή νόσο, χρόνια νοσήματα των πνευμόνων και υπέρταση. Οι άνθρωποι με διαβήτη, σε περίπτωση λοίμωξης από τον ιό, εντάσσονται στις κατηγορίες υψηλού κίνδυνου για την εμφάνιση σοβαρής νόσου (ομοίως με τη γρίπη).

Ποια είναι τα πιθανά συμπτώματα της νόσου;

Οι άνθρωποι που μολύνονται από τον COVID – 19 μπορεί να εμφανίσουν πυρετό, βήχα, δύσπνοια (δυσκολία στην αναπνοή), να αισθάνονται κουρασμένοι και να έχουν μυϊκούς πόνους. Τα προβλήματα με την αναπνοή συμβαίνουν όταν η λοίμωξη προσβάλει τους πνεύμονες, προκαλώντας πνευμονία. Τα συμπτώματα συνήθως εμφανίζονται λίγες ημέρες μετά τη λοίμωξη από τον ιό. Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτό το χρονικό διάστημα είναι 3-7 ημέρες μετά την έκθεση. Όμως, σε κάποιους ανθρώπους τα συμπτώματα εμφανίζονται μετά από μεγαλύτερο διάστημα (έως και 14 ημέρες).

Τι πρέπει να ξέρουν οι διαβητικοί ασθενείς;

Είναι καλύτερο για τους ανθρώπους με διαβήτη να προετοιμαστούν από πριν για το τι θα πρέπει να κάνουν σε περίπτωση που νοσήσουν, για παράδειγμα να έχουν διασφαλίσει ότι έχουν πρόσβαση στα τηλέφωνα επικοινωνίας του γιατρού τους και να έχουν φροντίσει να προμηθευτούν επαρκείς ποσότητες φαρμάκων και αναλώσιμων για μέτρηση γλυκόζης στο σπίτι, έτσι ώστε να μη χρειαστεί να βγουν έξω σε περίπτωση ασθένειας. Εάν αρρωστήσουν από τον ιό, μπορεί να συμβεί μια απορρύθμιση του γλυκαιμικού τους έλεγχου κατά τη διάρκεια της νόσου. Θα πρέπει να ακολουθήσουν πιστά τις οδηγίες που παρατίθενται παρακάτω, στον πίνακα οδηγιών για τις μέρες ασθένειας. Οι οδηγίες αυτές προτείνονται για κάθε στρεσογόνο κατάσταση, έτσι ώστε να μειωθεί η απορρύθμιση του σακχάρου των διαβητικών ασθενών. Σε κάθε περίπτωση, οι ασθενείς θα πρέπει να επικοινωνήσουν άμεσα με τον γιατρό τους για οδηγίες σχετικά με το πόσο συχνά θα πρέπει να παρακολουθούν το σάκχαρο τους, για να τους διασφαλίσει επαρκείς ποσότητες φαρμάκων (ιδίως ινσουλίνης) και να τους ενημερώσει για τις τροποποιήσεις που χρειάζεται να κάνουν στα φάρμακα και τη δίαιτα τους.