Featured

Ο Θανάσης Σαράντος στο Infowoman.gr: «Οι άνθρωποι ντρέπονται να ομολογήσουν ότι αγαπούν τον τόπο τους»

Είναι η παράσταση που ταξίδεψε σε περισσότερες από 50 πόλεις της Ελλάδας και την παρακολούθησαν πάνω από 80.000 θεατές. Επιστρέφει για τελευταία φορά, κλείνοντας αυτόν τον μεγάλο της κύκλο.

Ο «Αμερικάνος» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, σε σκηνοθεσία-ερμηνεία του Θανάση Σαράντου και μουσική Λάμπρου Πηγούνη βασίζεται στο ομώνυμο αριστουργηματικό διήγημα του Σκιαθίτη «κοσμοκαλόγερου».

Πρόκειται για μια συναρπαστική ιστορία αγάπης και ξενιτιάς, μια ιδιαίτερη θεατρική μεταφορά για έναν ηθοποιό κι έναν μουσικό.

Ο Θανάσης Σαράντος μίλησε στο Infowoman.gr για την παράσταση, τις προκλήσεις του να μεταφέρει τον λόγο του Παπαδιαμάντη στο θεατρικό σανίδι, τη διαχρονικότητα και τα μηνύματά του, ενώ αποκάλυψε τι σημαίνει για εκείνον «πατρίδα».

Ανεβάζετε για 14η χρονιά τον “Αμερικάνο” του Παπαδιαμάντη. Πείτε μας λίγα λόγια για την παράσταση.

Η παράσταση ολοκληρώνει τον κύκλο της φέτος μετά από 14 χρόνια και μετά από μια περιοδεία σε όλη την Ελλάδα με μεγάλη αποδοχή από το κοινό. Ο λόγος του Παπαδιαμάντη άγγιξε και νιώθω ευγνωμοσύνη για το υπέροχο ταξίδι με τον κυρ- Αλέξανδρο. Ο «Αμερικάνος» εξακολουθεί να είναι μια συναρπαστική ιστορία αγάπης και ξενιτιάς.

Ένας Έλληνας μετανάστης επιστρέφει στην πατρίδα του σαν άλλος Οδυσσέας μετά από 25 χρόνια ξενιτιάς. Αυτή ακριβώς η νοσταλγία που απορρέει απ’ το κείμενο και η μέθεξη του λόγου του Παπαδιαμάντη συγκινούν ακόμη και με κάνουν να πιστεύω ότι ήταν ένα εγχείρημα το οποίο τελικά άξιζε.

-Σκηνοθετείτε και παίζετε έναν μονόλογο. Ποιες οι δυσκολίες και οι προκλήσεις μιας τέτοιας παράστασης;

Το κείμενο είναι απαιτητικό και η ενασχόληση με τη διπλή μου ταυτότητα ως σκηνοθέτης και ηθοποιός ήταν πράγματι μια επίπονη διαδικασία. Είναι μάλλον μια σύνθετη παράσταση αν και απλή στη μορφή της αφού ερμηνεύουν μόνο ένας ηθοποιός κι ένας μουσικός και αισθάνθηκα από τις πρώτες πρόβες στο μακρινό 2009 ότι χρειαζόταν η συμμετοχή της ζωντανής μουσικής που συνάδει με το κείμενο και το οποίο λειτουργεί σχεδόν σαν μια μουσική παρτιτούρα.

Ταυτόχρονα, όλη αυτή η κινηματογραφική ατμόσφαιρα που απορρέει από τον παπαδιαμαντικό κόσμο έρχεται να συμπληρωθεί με το φως και έτσι σε κάθε κύκλο παραστάσεων χρειάζεται λεπτομερειακή προετοιμασία για να δημιουργηθεί ο μηχανισμός της παράστασης του Αμερικάνου που για να δουλέψει με ακρίβεια χρειάζεται και ο συγχρονισμός με 2 τεχνικούς εκτός σκηνής.

Ο “Αμερικάνος” είναι ένα κείμενο του 1891. Σε τι έγκειται η διαχρονικότητά του;

Το κείμενο μιλάει για έναν ξένο στον τόπο του. Έτσι νιώθει ο Γιάννης ο Μοθωνιός, ο κεντρικός ήρωας μετά από 25 χρόνια απουσίας του απ’ το γενέθλιο τόπο του, την Σκιάθο.

Πιστεύω ότι το συναίσθημα του νόστου που κυριαρχεί σε όλο το κείμενο υπάρχει και στο σημερινό Έλληνα που νιώθει ξένος στον ίδιο του τον τόπο. Αυτός πιστεύω ότι είναι και ο βασικός λόγος που συγκινεί τόσα χρόνια αυτή η ιστορία του 1891 και συνεχίζει ν´ αφορά και τους σημερινούς θεατές.

Ταυτίζεστε με τον ήρωά σας; Τι σημαίνει για σας “πατρίδα”;

Υπάρχει μια πρόταση στο κείμενο όπου ο βασικός ήρωας, ο Γιάννης ο Μοθωνιός μονολογεί: «έχω καιρό να κάνω κουβέντα στη γλώσσα μου…»

Αυτό το συναίσθημα της νοσταλγίας για την πατρίδα, τους ανθρώπους, τις συνήθειες τις δικές μας, την ομορφιά του τόπου μας, ήταν κάτι το οποίο μ’ έκανε με έναν τρόπο να ταυτιστώ μ’ αυτό το συναίσθημα του νόστου αφού σήμερα το να μιλάει κανείς για την πατρίδα έχει καταντήσει να έχει σχεδόν ένα αρνητικό πρόσημο. Οι άνθρωποι ντρέπονται να ομολογήσουν ότι αγαπούν τον τόπο τους μέσα σ’ αυτή την παγκοσμιοποιημένη «κατάσταση» που όλοι ανήκουν σε όλα και χωρίς να ανήκουν πουθενά. Η παράδοση μας θα πρέπει να εξαϋλωθεί , η υπέροχη γλώσσα μας να αλλοιωθεί, ο άνθρωπος να γίνει μηχανή.

Μ’ έναν τρόπο λοιπόν αυτό το κείμενο και αυτή η παράσταση μου δίνουν δύναμη, είναι ο δικός μου τρόπος αντίστασης σ’ αυτή τη βάρβαρη τάξη πραγμάτων που όμως δεν ορίζουν οι λαοί, οπότε ναι, θα μπορούσα να πω ότι είμαι ταυτισμένος μ’ αυτό το μήνυμα που περνάει το αριστουργηματικό διήγημα του Παπαδιαμάντη.

Η παράσταση ανεβαίνει για 14η χρονιά. Τι θυμάστε πιο έντονα από τη μέχρι τώρα πορεία της;

Νομίζω ότι μετά τον πρώτο κύκλο της παράστασης στην Αθήνα με συγκίνησε η αποδοχή όταν πρώτο παίξαμε στην περιφέρεια και είχαμε την τύχη να βρεθούμε σε πάνω από 50 πόλεις σε όλη την Ελλάδα.

Ήτανε μια υπέροχη επαφή με αυτό το αγνό κοινό, ειδικά όταν παίζαμε χειμώνα και θα θυμάμαι για πάντα την κοσμοσυρροή των θεατών στην Πάτρα και στη Θεσσαλονίκη, όπου «ο Αμερικάνος» περιόδευσε για τουλάχιστον 10 φορές.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;

Μετά τον «Αμερικάνο» παρουσιάζουμε ένα τελείως διαφορετικό κείμενο, το «Κουαρτέτο» του Χάινερ Μίλλερ σε μετάφραση της Ελένης Βαροπούλου. Ένα ιδιαίτερο θεατρικό έργο με μια απίστευτη διαχρονικότητα παρόλο που γράφτηκε το 1981.

Μιλάει για τις σχέσεις των ανθρώπων και γι’ αυτή την αιώνια πάλη των φύλων αλλά και για την καταστροφή που απειλεί οτιδήποτε ανθρώπινο.

Στο ρόλο της μαρκησίας Μερτεϊγ, η Νάντια Μουρούζη και στο ρόλο του υποκόμη Βαλμόν, ο Χρήστος Βασιλόπουλος. Ξεκινάμε στις 2 Μαρτίου στο Από Μηχανής θέατρο.