Φρανσουάζ Αρντί: Η εμβληματική Γαλλίδα της pop μουσικής και icon των 60’s δεν είναι πια εδώ

Ήταν η Γαλλίδα με το εμβληματικό, διαχρονικό στυλ, τα μελαγχολικά μάτια, αλλά και το ηγετικό πρόσωπο του κινήματος yé-yé. Ο Will Hermes έγραψε ότι «ενσάρκωνε τη γαλλική ψυχραιμία και τη γαλλική ζέστη ταυτόχρονα».

Όλα αυτά ήταν η Φρανσουάζ Αρντί, μία από τις πιο επιτυχημένες ποπ σταρ και γενικότερα της γαλλικής κουλτούρας, η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 80 ετών. 

Η τραγουδίστρια, ηθοποιός και πρώην μοντέλο, που έγραψε μερικές από τις μεγαλύτερες ποπ επιτυχίες στη Γαλλία, έδινε επί σειρά ετών μάχη με το καρκινικό λέμφωμα. Η φινετσάτη εμφάνισή της σε συνδυασμό με την υπέροχη φωνή της, την κατέστησαν μια από τις πιο επιτυχημένες ποπ σταρ της χώρας της.

Την είδηση του θανάτου της έκανε γνωστή ο γιος της και επίσης μουσικός Thomas Dutronc, με μία ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram. «Maman est partie», δηλαδή «η μαμά έφυγε», έγραψε χαρακτηριστικά συνοδεύοντας την ανάρτηση με μία φωτογραφία τους.

Από το 2004, η Αρντί έπασχε από λέμφωμα  και είχε υποβληθεί επί χρόνια σε ακτινοθεραπείες αλλά και άλλου είδους άλλες θεραπείες για την ασθένεια. Το 2015 τέθηκε για λίγο σε τεχνητό κώμα μετά την επιδείνωση της κατάστασής της, ενώ είχε προβλήματα με την ομιλία, την κατάποση και την αναπνοή τα χρόνια που ακολούθησαν.

Το 2021 είχε ταχθεί υπέρ της ευθανασίας, λέγοντας ότι η Γαλλία είναι «απάνθρωπη» που δεν επιτρέπει τη διαδικασία.

Γεννήθηκε εν μέσω αεροπορικής επιδρομής των Ναζί

Η Φρανσουάζ Αρντό γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1944, εν μέσω αεροπορικής επιδρομής στο κατεχόμενο από τους Ναζί Παρίσι και μεγάλωσε εκεί, κυρίως από τη μητέρα της. Στα 16 της έλαβε την πρώτη της κιθάρα ως δώρο και τότε άρχισε να γράφει τα δικά της τραγούδια, να τα ερμηνεύει ζωντανά και να κάνει οντισιόν για δισκογραφικές εταιρείες.

Έζησε μια γεμάτη ζωή, κατά τη διάρκεια της οποίας αγάπησε και αγαπήθηκε πολύ. Το οικογενειακό περιβάλλον της ήταν πολύ αυστηρό και αρκετά συντηρητικό, με τη γιαγιά της να της λέει επανειλημμένα πως είναι άσχημη και κακιά για να μην πάρει αέρα.

View this post on Instagram

A post shared by Françoise Hardy (@francoise_hardy_officiel)

Ωστόσο, αυτό δεν την εμπόδισε να γίνει μοντέλο για εμβληματικούς σχεδιαστές, όπως ο Yves Saint Laurent, αλλά και ηθοποιός, με το αμερικανικό κοινό να τη θυμάται καλύτερα από το “Grand Prix” του John Frankenheimer (1966).

Οι εμφανίσεις της στην οθόνη διήρκεσαν 13 χρόνια, από το «Κάστρο στη Σουηδία» του 1963 μέχρι το κύκνειο άσμα της το 1976, το «Αν έπρεπε να ξαναγίνει» του Claude Lelouch. Άλλοι υποκριτικοί της ρόλοι περιελάμβαναν το «A Bullet in the Heart» και ένα cameo στο «What’s New, Pussycat?».

«Ήμουν πολύ αφελής και μια καλοαναθρεμμένη νεαρή γυναίκα», είχε δηλώσει η Αρντί στους New York Times το 2018, περιγράφοντας μια κινηματογραφική καριέρα για την οποία ένιωθε ακατάλληλη. «Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς θα μπορούσα να απορρίψω προτάσεις από γνωστούς σκηνοθέτες. Ωστόσο, προτιμούσα κατά πολύ τη μουσική από τον κινηματογράφο. Η μουσική σου επιτρέπει να μπεις βαθιά στον εαυτό σου και στο πώς νιώθεις, ενώ ο κινηματογράφος έχει να κάνει με το να παίξεις έναν ρόλο, να υποδυθείς έναν χαρακτήρα που μπορεί να απέχει χιλιόμετρα από αυτό που είσαι», είχε αναφέρει.

Η πρώτη επαφή της με τη μουσική

Η επαφή της με την ποπ μουσική της εποχής ξεκίνησε στις αρχές της εφηβείας της, όταν άκουγε φανατικά τα βράδια τον αγγλόφωνο ραδιοφωνικό σταθμό του Παρισιού «Radio Luxembourg». Μέσα από αυτόν αγάπησε καλλιτέχνες όπως ο Έλβις Πρίσλεϊ, ο Cliff Richard, οι Everly Brothers και οι Shadows.

Η ίδια πίστευε πως δεν ήταν καθόλου καλή στο τραγούδι και για να το επιβεβαιώσει αποφάσισε να συμμετάσχει στις οντισιόν που διοργάνωνε η δισκογραφική Vogue. Όχι μόνο δεν την απέρριψαν, αλλά το 1961 υπέγραψε συμβόλαιο και κυκλοφόρησαν το πολύ επιτυχημένο single της, το οποίο όμως η ίδια η Hardy θεωρούσε «μια πολύ μέτρια δουλειά».

Τραγουδούσε στα αγγλικά, τα ιταλικά, τα γαλλικά και τα γερμανικά, ενώ είχε θαυμαστές πολλούς από τους μεγαλύτερους σταρ του κόσμου.

Στο πλευρό της είχε τον δημοφιλή φωτογράφο Jean-Marie Périer, ο οποίος είναι υπεύθυνος για όλα τα κλασικά εξώφυλλα των δίσκων που κυκλοφόρησε στα ’60s.

Η πρώτη της μουσική επιτυχία, το «Tous les Garcons et les Filles» («Όλα τα αγόρια και τα κορίτσια»), το 1962, όταν ήταν μόλις 18 ετών.

Μέσα στην ίδια δεκαετία ράγισε καρδιές, με τον Bob Dylan να είναι ερωτευμένος μαζί της χωρίς να τη γνωρίζει, απαιτώντας μάλιστα σε ένα live του στο Παρίσι το 1966 να έρθει να τον συναντήσει, αλλιώς δεν θα έβγαινε στη σκηνή.

Η μεγαλύτερη αγγλόφωνη επιτυχία της ήρθε το 1968 με το «It Hurts to Say Goodbye», γραμμένο από τον Serge Gainsbourg, το οποίο έγινε Νο. 1 στο Ηνωμένο Βασίλειο καθώς και στη γενέτειρά της, τη Γαλλία.

Με την πάροδο των χρόνων η Αρντί παρέδωσε μερικές ακόμη εξαιρετικές, διαφορετικού ύφους δουλειές και αναδείχτηκε σε είδωλο της πoπ κουλτούρας, όπως και του γαλλικού πολιτισμού. Ιερά τέρατα της μουσικής, όπως ο Ίγκι Ποπ, ο Mικ Τζάγκερ,ο Τζον Λένον, αλλά και ο Σαλβαδόρ Νταλί μαγεύτηκαν από τον μεθυστικό της μύθο, ο οποίος μέχρι σήμερα παραμένει το ίδιο γοητευτικός.

Μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής της δεν έχασε το ενδιαφέρον της για τη μουσική. Το 2017, η υπογραφή της εμφανίστηκε στην ιστοσελίδα Talkhouse, εξυμνώντας σε άρθρο το συγκρότημα Cigarettes After Sex.

«Ήταν ένας πραγματικός κεραυνός: Ήταν ακριβώς η μουσική που προτιμώ και την οποία έψαχνα σε όλη μου τη ζωή. Αν κάτι μπορεί να προσδιορίσει εμένα και τα τραγούδια μου, αυτό είναι η ρομαντική μοναξιά. Πιθανότατα έχει να κάνει με τους στίχους, αλλά αυτό που μου υποδηλώνουν όλα τα τραγούδια των Cigarettes After Sex έχει να κάνει περισσότερο με την αγάπη, τον αισθησιασμό, την τρυφερότητα, την ομορφιά και τη μελαγχολία παρά με τα αντίθετα αυτών των πραγμάτων. Δεν έχω τόσα πολλά πραγματικά αισθησιακά τραγούδια, και όλα τα τραγούδια του Greg  (Gonzalez) είναι αισθησιακά… μόνο μερικά από τα δικά μου είναι έτσι».», είχε γράψει για τη μπάντα.

Η Αρντί υπήρξε μια πετυχημένη μουσικός, μητέρα και γυναίκα. Ήταν παντρεμένη με τον Γάλλο τραγουδιστή και τραγουδοποιό Ζακ Ντουτρόνκ τη δεκαετία του 1980 και απέκτησαν ένα παιδί, τον Τόμας, επίσης μουσικό που είναι στη δισκογραφία.

Κατάφερε να μπει στο πάνθεον των ανθρώπων που έχουν αφήσει το στίγμα τους τον σύγχρονο πολιτισμό και σε ένδειξη του συνεχιζόμενου θρύλου της, το 2023, το περιοδικό Rolling Stone κατέταξε τη Hardy στο Νο 162 της κατάταξης με τις μεγαλύτερες τραγουδίστριες όλων των εποχών.

Ήταν η μόνη Γαλλίδα ερμηνεύτρια στη λίστα.

Με πληροφορίες από Guardian και Variety

Διαβάστε επίσης:

«Poor Things»: Τα εντυπωσιακά κοστούμια της οσκαρικής ταινίας σε μία μοναδική έκθεση

Ο μοναδικός μινιμαλισμός του Vincent Van Duysen χαρίζει μία ήρεμη φινέτσα στο σπίτι σου

Σχετικά Άρθρα
Η πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων Πύργου στο Infowoman: «Κίνητρό μας είναι πάντα η διάδοση της παράδοσης»
Η πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων Πύργου στο Infowoman: «Κίνητρό μας είναι πάντα η διάδοση της παράδοσης»
Νικόλας ή Gingerbread Bae: Όλα όσα έχει να πει για τον non-binary (και όχι µόνο) κόσµο ένα αγόρι που βάφεται
Νικόλας ή Gingerbread Bae: Όλα όσα έχει να πει για τον non-binary (και όχι µόνο) κόσµο ένα αγόρι που βάφεται
Αλέξανδρε Στεργιόπουλε, τι συμβαίνει εν...«Ώρα 9.36 πμ»;
Αλέξανδρε Στεργιόπουλε, τι συμβαίνει εν… «ώρα 9.36 π.μ.»;
%ce%b4%cf%81-%ce%b4-%ce%ba%cf%8e%ce%bd%cf%83%cf%84%ce%b1-%cf%80%ce%b1%cf%83%ce%b9%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%b4%ce%b7-%ce%ad%ce%bb%ce%b1%ce%b2%ce%b5-%cf%84%ce%b7%ce%bd-1%ce%b70
Δρ. Δ. Κώνστα Πασιπουλαρίδη: Έλαβε την 1η υποτροφία του Αστεροσκοπείου για την ενίσχυση της έρευνας στη διάρκεια της μητρότητας
Γιάννης Σουλάκη, τι σημαίνει για σένα το «Καλοκαίρι»;
Γιάννη Σουλάκη, τι σημαίνει για σένα το «Καλοκαίρι»;
Ο Δημήτρης Μαραμής στο Infowoman: «Ζούμε σε μία χώρα που επενδύει στα αμυντικά όπλα και όχι στην παιδεία των πολιτών της»
Ο Δημήτρης Μαραμής στο Infowoman: «Ζούμε σε μία χώρα που επενδύει στα αμυντικά όπλα και όχι στην παιδεία των πολιτών της»

Ακολουθήστε μας στο Google News
και ενημερωθείτε πρώτοι για τα νέα άρθρα του