Κλειστές αίθουσες – Ανοιχτό θέατρο: Σκέψεις και προβληματισμοί για τη μέρα πριν την «επόμενη μέρα» του θεάτρου

Τον Μάρτιο έκλεισε ένας χρόνος ημι-λειτουργίας ή μη-λειτουργίας των θεατρικών αιθουσών· όχι όμως και του Θεάτρου. Τι συνέβη κατά τη διάρκεια αυτού του χρόνου στην Ελλάδα εκτός από τη σημαντική πρωτοβουλία #Support Art Workers και από τη θύελλα του #metoo;

Πώς βλέπουν οι άνθρωποι του θεάτρου το παρόν και μέλλον της τέχνης τους; Με αφορμή αυτήν τη δύσκολη “επέτειο”, προσκαλούμε στη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά σε ένα «στρογγυλό τραπέζι» εκπρόσωπους του ελληνικού θεατρικού γίγνεσθαι: σκηνοθέτες, ηθοποιοί και δραματολόγοι θα συναντηθούν για μια ανταλλαγή απόψεων και προβληματισμού πάνω σε θέματα πολιτιστικής πολιτικής, προσαρμογής, κρίσης, ανανέωσης.

Σχετικά άρθρα: Μπεκατώρου – Χειρδάρη προσπαθουν να μας βάλουν στο «Μυαλό των βιαστών»

Έναν χρόνο μετά, πόσο προετοιμασμένοι είμαστε για τη συνέχεια και ποιά μπορεί να είναι αυτή; Επαναπροσδιορίστηκε η σχέση μας με τη θεατρική πρακτική, με τους όρους θεατρικής δημιουργίας, σύνθεσης, συνεύρεσης; Ή μήπως, παραδομένοι σε ένα είδος αδράνειας, συνεχίζουμε να σκεφτόμαστε και να προετοιμάζουμε παραστάσεις όπως μέχρι τώρα γνωρίζαμε; Με ποιον τρόπο μπορούν οι θεσμοί να ανανεώσουν τον τρόπο διεξαγωγής ή και παραγωγής θεάτρου;

Θα συνεχίσουμε να είμαστε εν αναμονή των εξελίξεων για να ξανακάνουμε και να ξαναπάμε θέατρο όπως “παλιά” ή θα επιχειρήσουμε να επινοήσουμε νέες δραματουργίες και νέες φόρμες δημιουργίας και συμμετοχής;

Συνομιλούν ‘ζωντανά” από τη σκηνή του ΔΘΠ :

Ιλειάνα Δημάδη

Σίμος Κακάλας

Μαριάννα Κάλμπαρη

Ακύλλας Καραζήσης

Άρης Λάσκος

Πρόδρομος Τσινικόρης

Συμμετέχουν με παρεμβάσεις:

Σάββας Κυριακίδης

Έλλη Παπακωνσταντίνου

Σάββας Πατσαλίδης

Heidi Wiley