Είναι λευκή νέα όμορφη ευκατάσταση μια γυναίκα που ταξιδεύει μόνη στο δύσκολο μονοπάτι της αυτογνωσίας της, τραμπαλίζοντας ανάμεσα στην πραγματικότητα και τον ουτοπικό κόσμο της φαντασίας της. Είναι η ηρωίδα της παράστασης «Η κίτρινη ταπετσαρία» της Σάρλοτ Πέρκινς Γκιλμαν που ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά στο θέατρο Αλκμήνη. Οδηγός στην παράσταση και το έργο , στον κόσμο αυτής της μοναδικής γυναίκας η σκηνοθέτης Francesca Minutoli.
H σκηνοθέτης μιλάει για το έργο και την φεμινιστική του ματιά, στο Infowoman. Είναι μια ηρωίδα που φέρει ανεξήτιλη τη σφραγίδα της πατριαρχίας αιώνων όπως αναφέρει η Francesca Minutoli. «Πάνω απ όλα η ελευθερία και ο σεβασμός σε κάθε περίπτωση δεν είναι θέμα χρημάτων.»
Πρόκειται για ένα έργο – φόρος τιμής για το φεμινιστικό κίνημα. Μια γυναίκα σε «θεραπεία». Κλεισμένη σε ένα εξοχικό δωμάτιο «ξεκουράζεται για το καλό της», ανάμεσα σε χάπια, οδηγίες και στοργικές απαγορεύσεις. Στον τοίχο του δωματίου, μια κίτρινη ταπετσαρία με παράλογα σχέδια. Ένα κίτρινο μοτίβο που ανασαίνει. Όταν αρχίζει να βλέπει μια γυναίκα παγιδευμένη πίσω από το μοτίβο, το δωμάτιο μεταμορφώνεται σε πεδίο εσωτερικού πολέμου. Η ψυχική διαδρομή της ηρωίδας ταλαντεύεται ανάμεσα στην πραγματικότητα και την παραίσθηση, το χιούμορ και τον τρόμο, τη λογική και την κατάρρευση — ή μήπως τελικά στην απελευθέρωση;
Η «Κίτρινη Ταπετσαρία» είναι ένας θεατρικός μονόλογος-καταβύθιση στην γυναικεία υπόσταση. Μια καταγραφή της γυναικείας θέσης και της καταπίεσης που της ασκείται μέσα στις πατριαρχικές κοινωνίες. Φωτίζει τη σκοτεινή σιωπή που περιβάλλει τις πατριαρχικές πρακτικές, την ενδοοικογενειακή βία, την ψυχική υγεία των γυναικών και τη δύναμη που γεννιέται εκεί όπου όλα μοιάζουν χαμένα.
Η ψυχολογία της σύγχρονης γυναίκας είναι, προφανώς και δυστυχώς, σημαδεμένη από ΑΙΩΝΕΣ πατριαρχίας. Οι πολιτιστικές, εκπαιδευτικές και οικογενειακές δομές μεταδίδουν – συχνά σήμερα με «λεπτούς» τρόπους – πεποιθήσεις για το πως “πρέπει” να είναι μια γυναίκα, πώς πρέπει να συμπεριφέρεται, να αισθάνεται, να αγαπά, να εργάζεται, ακόμα και να επιθυμεί. Αυτό αφήνει ένα βαθύ αποτύπωμα ακόμη και στις πιο απελευθερωμένες γυναίκες. Η παράσταση το δείχνει: ακόμη και ένα λαμπρό μυαλό, σε μια στιγμή ευαλωτότητας, παγιδευμένο σε συμβάσεις και ανασφάλειες, μπορεί να λυγίσει και να αμφιβάλλει για τον εαυτό του.
Η γυναικεία απελευθέρωση έχει συχνά περάσει μέσα από την αναγνώριση και την καταγγελία της ενδοοικογενειακής βίας. Τα στατιστικά στοιχεία είναι ξεκάθαρα: σε πολλές οικογένειες, ακόμη και “αξιοσέβαστες”, κρύβονται η κακοποίηση και η καταπίεση, όχι απαραίτητα ή μόνο σωματική. Κρύβεται συχνά ένας πόνος σιωπηλός, αποσιωπημένος, όπως και στην ιστορία της Γκίλμαν. Η απελευθέρωση είναι λοιπόν μια πράξη θάρρους. Δεν μπορεί όμως να αγνοηθεί και ο αντίθετος μηχανισμός: η συνειδητοποίηση που έχουν αποκτήσει οι γυναίκες τα τελευταία χρόνια και ο αγώνας που δίνουν με όλο και πιο αποφασιστική φωνή έχουν θέσει υπό αμφισβήτηση την ανδρική φιγούρα, τον ρόλο της, και ο άνδρας δεν ξέρει πώς να αντιμετωπίσει αυτή την απώλεια ταυτότητας. Αυτή η αποσταθεροποίηση καταλήγει όλο και συχνότερα σε βία, ακόμη και σε ακραίες μορφές.
Στην εποχή που ζούμε, η κοινωνική πίεση είναι τεράστια – για όλους. Ωστόσο, απέναντι στη γυναίκα είναι συχνά στα όρια του ανυπόφορου: μας ζητείται, συχνά με τρόπο μη ρητό, να είμαστε αποδοτικές σε όλα, τόσο στην προσωπική όσο και στην επαγγελματική σφαίρα. Λέω κοινοτοπίες, αλλά είναι τρομακτικά αληθινές: είμαι γυναίκα και μητέρα, ξέρω για τι μιλάω. Η βελτίωση αυτής της κατάστασης σημαίνει απελευθέρωση από άπιαστα ιδανικά, χτίσιμο μιας κοινότητας υποστήριξης, προώθηση του δικαιώματος στην ευαλωτότητα, στην επιλογή, στην ξεκούραση. Η θεραπεία, η αδελφοσύνη, η τέχνη, η γραφή μπορούν να είναι ισχυρά εργαλεία ίασης.
Δεν προέρχεται πάντα η ψυχολογική δυσφορία από την υλική φτώχεια. Η πρωταγωνίστρια δεν έχει ανάγκη από χρήματα, αλλά στερείται την ελευθερία και τον σεβασμό. Το «κενό» της συνδέεται με την υποτίμησή της της στους ρόλους : «σύζυγος» , «ασθενής» «μητέρα». Το να χαρακτηρίσουμε όλα αυτά «προβλήματα πολυτελείας» σημαίνει να μην αναγνωρίσουμε το βάθος, την πολυπλοκότητα και την οικουμενικότητά τους, άρα και τη σημασία τους ως καταγγελία.
Στην πρωταγωνίστρια, που μετά τη γέννα περνά μια περίοδο εύθραυστη ψυχολογικά επιβάλλεται από τον γιατρό-σύζυγό της μια θεραπεία ανάπαυσης σε μια έπαυλη μακριά από την πόλη. Τρεις μήνες κατά τους οποίους η γυναίκα δεν επιτρέπεται να βλέπει άλλους ανθρώπους εκτός από τους ελάχιστους που κινούνται στο σπίτι, δεν επιτρέπεται να ασχολείται με τίποτα άρα, απομακρύνεται σταδιακά από τον έξω κόσμο. Μια εμβύθιση στη μοναξιά και την αδράνεια που, φυσικά, επιδεινώνει την ψυχολογική της κατάσταση. Αν ένα ανθρώπινο ον, σε μια στιγμή συναισθηματικής και ψυχικής δυσκολίας, στερηθεί κάθε εξωτερικό ερέθισμα και δυνατότητα επαφής με άλλους ανθρώπους, αναμφίβολα η κατάστασή του θα χειροτερέψει. Σίγουρα μια κατάσταση αδράνειας βλάπτει την ψυχική υγεία! Δεν χρειάζεται να είναι κανείς γιατρός για να το καταλάβει.
Είναι δύσκολο να απαντήσω… ίσως θα προσπαθούσα πρώτα απ’ όλα να πάρω μια φυσική απόσταση από την κατάσταση. Μια φυγή, ναι. Αλλά συχνά είναι το πρώτο βήμα προς την ελευθερία. Από εκεί και πέρα αρχίζει η δουλειά με τον εαυτό.
Ότι δεν είναι μόνες και δεν πρέπει να είναι. Πρέπει να επιτρέψουν στον εαυτό τους να βοηθηθεί, να μιλήσουν, να βρουν ασφαλείς χώρους όπου μπορούν να ακουστούν. Και πάνω απ’ όλα, να μην υποκύψουν στον εκβιασμό: να παραμείνουν σε επαφή με τη μοναδικότητά τους, να την υπερασπιστούν. Και να την εμπιστευτούν.
Η Ιωάννα Τριανταφυλλίδου έχει αγκαλιά τον δύο μηνών γιο της και φωτογραφίζεται
Η χρόνια φλεγμονή έχει συνδεθεί με καρδιαγγειακά νοσήματα, διαβήτη και άλλες χρόνιες παθήσεις. Πώς μπορείτε…
-Οι απλές αλλαγές στην καθημερινότητα που περιορίζουν τις ενοχλήσεις Το καλοκαίρι οι καθημερινές μας συνήθειες…
Η καθημερινή μας ενυδάτωση ανήκει στα πρέπει μας. Πώς όμως μπορεί να ανήκει στα θέλω…
Το ημιμόνιμο μανικιούρ έχει κατακτήσει την καθημερινότητα πολλών γυναικών, χάρη στη μακρά διάρκειά του και…
Η διαλειμματική νηστεία (ΔΝ) αποτελεί ένα διατροφικό πρότυπο που βασίζεται στην εναλλαγή περιόδων κατανάλωσης τροφής…
Το τέλος του Ιουλίου σηματοδοτεί μια αλλαγή στο αστρολογικό σκηνικό, καθώς ο Ήλιος περνά στον…