Η Χαραλαμπία Πνευματικού παραδίνεται σε σκηνή και χαρτί επί (σχεδόν) ίσοις όροις

Η Χαραλαμπία Πνευματικού είναι τραγουδίστρια και ποιήτρια. Ψυχή τε και σώματι, παραδίνεται στην ερμηνεία, στην ποίηση, στη σιωπή, στη σκηνή, στο τραύμα, στα απότομα, όμορφα τοπία της φωνής και των λέξεων της. Δεν αποζητά τον θόρυβο. Δεν κυνηγά το φως. Έρχεται με τον δικό της ρυθμό, λιτά και μελαγχολικά, για να πει αλήθειες που κάποτε, τραγουδιούνται. Ή γράφονται, όταν οι λέξεις μπορούν να μιλήσουν.

Συνέντευξη στη Γεωργία Δρακάκη

Μιλήσαμε για τη μνήμη της πληγής και το σώμα της σιωπής. Για την ποιήτρια που συγκατοικεί με την τραγουδίστρια, αλλά και για τη στιγμή εκείνη που, ακόμη κι αν δεν έχει έρθει ακόμη, μοιάζει μεταφυσικά προδιαγεγραμμένη. Η Χαραλαμπία ξέρει καλά πώς να κάνει χώρο στον χρόνο, αλλά στις λέξεις, στις νότες, στους ανθρώπους.

Ο πόνος στον έρωτα είναι για σένα πρώτη ύλη ή αποτύπωμα; Τι σε κινητοποιεί πιο πολύ: η πληγή ή η μνήμη της πληγής;

Τι ωραία ερώτηση! Προτού μου θέσεις αυτήν την ερώτηση, θεωρούσα πως με κινητοποιεί η πληγή. Ύστερα, συνειδητοποίησα πως δένομαι δημιουργικά ακόμα περισσότερο με τη μνήμη της πληγής. Όταν είμαι πληγωμένη, νιώθω την ανάγκη να βυθιστώ στην ολότητα της θλίψης μου και να τη ζήσω με όρους υπερβολικούς. Της παραδίνομαι εντελώς. Αποστασιοποιημένη πια, μεταπλάθω τη μνήμη αυτή σε κάτι όμορφο, βγαλμένο απ' το βαθύτερο σημείο της ψυχής μου. Έτσι νιώθω.

Αν η μουσική σου ήταν γη, ποιο γεωγραφικό ανάγλυφο θα ήταν; Χαράδρα; Ξερό νησί; Καταπράσινος κάμπος;

Έχοντας στο μυαλό μου ως τα πιο αγαπημένα μου τα καθιστικά τραγούδια της παράδοσης, με τον πιο «πονεμένο» στίχο, θα ήταν μια απότομη αλλά όμορφη χαράδρα· σίγουρα όχι εντελώς αφιλόξενη, αλλά αληθινή.

Ποια στιγμή σε μια ζωντανή εμφάνιση σου έχει μείνει ως κάτι σχεδόν μεταφυσικό;

Υπάρχουν στιγμές που ξεχωρίζω, όπως όταν επικοινωνώ προσωπικές μου δημιουργίες ή όταν καταφέρνω να συνδεθώ με τον κόσμο που έρχεται να με ακούσει, αλλά αυτό που περιγράφεις θεωρώ πως δεν το έχω βιώσει ακόμα. Είθε στο μέλλον!

Αν η «ερμηνεύτρια» και η «ποιήτρια» μέσα σου τσακώνονταν, ποια θα κέρδιζε και γιατί;

Σίγουρα μου αρέσει να γεννώ λέξεις και ποιήματα. Από την άλλη, από πολύ μικρή θυμάμαι να ψελλίζω καθημερινά κάποιο τραγούδι, έστω για λίγα δευτερόλεπτα. Οπότε, θα έλεγα πως με μικρή, αλλά σημαντική, διαφορά κερδίζει η «ερμηνεύτρια», που της αρέσει όμως να τραγουδά ωραίες, ποιητικές λέξεις.

Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις πως οι λέξεις είναι ανεπαρκείς για να εκφράσουν όσα νιώθεις; Κι αν ναι, τι κάνεις τότε;

Αποδέχομαι την προσωρινή τους… ανεπάρκεια κι αφήνω τον χρόνο να μου τις ξαναφέρει πίσω κατάλληλες να αποδώσουν εκείνες τις στιγμές. Συνήθως, αυτό συμβαίνει όταν επεξεργάζομαι τα τραύματά μου.

Ποια είναι η σχέση σου με τη σιωπή; Σε εμπνέει ή σε λυγίζει;

Έχω μια παράξενα όμορφη σχέση με τη σιωπή: όσο με τρομάζει, άλλο τόσο τη χρειάζομαι και την αποζητώ.

Τι ετοιμάζεις αυτήν την εποχή; Και ως ποιήτρια και ως τραγουδίστρια σε ρωτώ.

Αυτή την εποχή, βάζω σε μια τάξη το ποιητικό μου συρτάρι και προσπαθώ να επικοινωνήσω περισσότερο με τον κόσμο «Τα μανικετόκουμπά» μου, το δεύτερο και πλέον αγαπημένο μου βιβλίο. Αναφορικά με τα μουσικά μου, έχοντας αποστασιοποιηθεί για λίγο από αυτά, επανέρχομαι με κάποιες εμφανίσεις εντός του Ιούλη στην αγαπημένη μου πατρίδα, την Αρκαδία. Από το φθινόπωρο, ευελπιστώ να έχει κυκλοφορήσει και το δεύτερο προσωπικό μου τραγούδι, που το περιμένω με πολλή χαρά, και προγραμματίζω και κάποια live εντός Αττικής.

Αναζητήστε την τελευταία της ποιητική συλλογή εδώ.

Ακούστε την στο κανάλι της στο Youtube.

Διαβάστε επίσης:

Τσάι με λεμόνι στο μπαλκόνι και άλλα ωραία και δροσερά για τις καλοκαιρινές μας βραδιές στο σπίτι