«Είχα συμπτώματα προεκλαμψίας, αλλά η γυναικολόγος μού έλεγε ότι πρέπει να χάσω κιλά»

Η γιατρός της εστίασε στα 23,5 κιλά που πήρε στο τρίτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης της. Τής είχε, ωστόσο, «ξεφύγει, μία διαταραχή, η οποία παραλίγο να κοστίσει τη ζωή της γυναίκας και του αγέννητου μωρού της.

«Πρέπει να ξεκινήσεις διάδρομο και να περπατάς», μού συνέστησε η γυναικολόγος μου, ενώ ήμουν στον έβδομο μήνα και ήδη αγχωμένη για τον τοκετό.

“Έχεις πάρει πολύ βάρος”, πρόσθεσε, ενώ με ανέβασε στη ζυγαριά και το μωρού μου κλωτσούσε στην κοιλιά μου.

Δεν είχε σημασία αν είχα ξεκινήσει γιόγκα για εγκύους μόλις μία εβδομάδα πριν. Ζούσα στη Νέα Υόρκη και καθημερινά ανεβαίνω 10.000 σκαλοπάτια με ευκολία, γιατί κινούμαι παντού με τα πόδια, εφόσον δεν έχω δικό μου αυτοκίνητο. Η γιατρός μου δεν μπορούσε να πιστέψει ότι μία πάντα αδύνατη γυναίκα πήρε τόσα πολλά κιλά.

Αντ’ αυτού με υπέβαλλε σε εξετάσεις επί εξετάσεων για να αποδείξει ότι κάτι δεν έκανα εγώ σωστά με το σώμα μου και έπαιρνα συνεχώς βάρος.

Ήταν πεπεισμένη ότι είχα διαβήτη της κύησης και μου έκανε εξετάσεις για να επιβεβαιώσει αυτήν την κατάσταση. Μου πήρε ξανά αίμα για να διαπιστώσει το ποσοστό της γλυκόζης στο αίμα. Και για να πούμε και το άλλο, όλα τα σώματα εκτός εγκυμοσύνης έχουν διάφορα μεγέθη και σχήματα. Γιατί κάτι τέτοιο να μην ισχύει και για μία έγκυο γυναίκα;

Αλλά όχι. Το βάρος μου εξακολουθούσε να αυξάνεται και η γιατρός με μετρούσε κάθε εβδομάδα. Ήταν σίγουρη, ότι εγώ κάνω λάθος. Έτσι, μου έκανε κι άλλες εξετάσεις. Τα αποτελέσματα, ωστόσο, ήταν “καθαρά”.

Ένα απόγευμα μού άφησε ένα μήνυμα στο τηλέφωνό μου. Εξηγούσε ότι ήθελε να μου κάνει για τρίτη φορά εξετάσεις γλυκαιμικού δείκτη. Κι αν έλεγα όχι; Θα μπορούσα να πάρω το ρίσκο για μία αποβολή; Μου το έκλεισε.

Λίγα λεπτά αργότερα, την πήρα πίσω, αλλά είχε φύγει για Σαββατοκύριακο. Είχα μείνει μία τρομοκρατημένη μέλλουσα μαμά, φοβόμουν ότι με κάποιο τρόπο θα έβλαπτα το αγέννητο παιδί μου, επειδή δεν μπορούσα να ελέγξω το σωματικό μου βάρος κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Ήμουν ήδη οκτώ μηνών και έκανα εξετάσεις κάθε τρεις ώρες. Μία θυμωμένη, πεινασμένη έγκυος είναι κλισέ. Μία σταθερά πεινασμένη έγκυος είναι ταινία τρόμου. Είχα εξαντληθεί, καθώς “στέγνωνε” το αίμα μου από τις εξετάσεις και έμενα χωρίς φαγητό για πάνω από 12 ώρες. Μία νοσηλεύτρια με λυπήθηκε και μου έβαλε τα πόδια σε μία καρέκλα.

Όταν έφτασε ο σύζυγός μου στο τέλος αυτής της Οδύσσειας είχε μαζί του μία σακουλίτσα με ξηρούς καρπούς για να φάω. “Επιτρέπεται να τα φάω”, ρώτησα σιωπηλά τη γιατρό μου, προσπαθώντας να μην ξεσπάσω σε κλάματα. Με δυσκολία με κοίταξε στα μάτια, εστιάζοντας στα φυστίκια. “Σίγουρα”, μού είπε φεύγοντας γρήγορα από το δωμάτιο, χωρίς να πει κάτι παραπάνω.

Λίγες μέρες μετά, επισκέφθηκα το ιατρείο της για να ακούσω τα αποτελέσματα.

“Το ήξερα. Είσαι στην επικίδυνη ζώνη του διαβήτη κύησης”, μού είπε. Ακουγόταν σαν θριαμβεύτρια, σαν να κέρδισε το λαχείο. Και μου έδωσε μια λίστα με το τι πρέπει να φάω και τι όχι. Ένα σάντουιτς με ένα κομμάτι ψωμί, αντί για δύο, ή γιαούρτι με ανανά αντί για μέλι, καθώς έχει λιγότερη περιεκτικότητα σε ζάχαρη.

Ήθελε επίσης να κλείσω ένα ραντεβού με τον ειδικό περιγεννητικής. Κι έτσι, σε μία εβδομάδα τον επισκέφθηκα. Μου εξήγησε ότι δεν είχα πραγματικά διαβήτη κύησης, ότι το τεστ είναι σχεδιασμένο για να μετρά τη γλυκόζη και τις ορμόνες της γυναίκας που βρίσκεται περίπου στην 20ή εβδομάδα, ενώ εγώ είχα περάσει την 30ή και τα επίπεδα ορμονών ήταν διαφορετικά. Ήμουν καλά, μού είπε, και να συνεχίσω!

Ένιωσα ανακουφισμένη, μέχρι που ξαναπήγα στην γυναικολόγο μου. Με ρώτησε για το ραντεβού στον ειδικό και κούνησε το κεφάλι της, δείχνοντας ότι δεν συμφωνούσε μαζί του. Και μου συνέστησε ξανά να ανεβώ στον διάδρομο. “Γρήγορο περπάτημα με κλίση”, μού είπε χαρακτηριστικά.

Εκείνο το ραντεβού ήταν Τρίτη. Την Πέμπτη, είχα άλλο ένα με έναν άλλον γυναικολόγο. Είχα πάρει τρία κιλά σε δύο μέρες και έπαθε σοκ. Καθώς άρχισα να του λέω πως έτρωγα υγιεινά και γυμναζόμουν με σταμάτησε. “Έχεις προβλήματα με οιδήματα;”, με ρώτησε, κοιτώντας τα πόδια μου που είχαν πρηστεί. Έβαλε το δάχτυλό του στο πέλμα μου και άφησε ένα λευκό αποτύπωμα, άλλη μία ένδειξη ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. “Νομίζω ότι έχεις προεκλαμψία”, με ενημέρωσε.

“Τι;”, ρώτησα. Μου εξήγησε ότι πρόκειται για μία σπάνια επιπλοκή της εγκυμοσύνης, μπορεί να προκαλέσει υψηλή αρτηριακή πίεση και να οδηγήσει σε πρόωρο τοκετό, κρίσεις, και το παιδί να μην αναπτυχθεί σωστά.

Αρχικά, ξέσπασα σε κλάματα ανακούφισης. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο πολύ με είχαν καταβάλει οι ατελείωτες παρατηρήσεις της γιατρού μου για το βάρος μου και πόσο δύσκολο θα μπορούσε να είναι για μένα να βλάψω το παιδί μου, επειδή πήρα βάρος. Φοβόμουν πολύ.

Όταν και η εξέταση ούρων επιβεβαίωσε ότι είχα προεκλαμψία, οι συμβουλές της γιατρού μου άλλαξαν εντελώς. Μού συνέστησε ξεκούραση στο κρεβάτι, κάτι που σήμαινε ότι θα έπρεπε να εργάζομαι από το σπίτι με τα πόδια μου σηκωμένα ελαφρώς προς τα πάνω για να κυκλοφορεί καλύτερα το αίμα. Δεν ήθελε να ανεβάσω πίεση για κανένα λόγο.

Ήμουν 37 εβδομάδων και έξι ημερών, όταν η πίεσή μου ανέβηκε σύμφωνα με το πιεσόμετρο που είχα στο σπίτι. Τηλεφώνησα στη γιατρό μου, η οποία με έστειλε στο νοσοκομείο και με πληροφόρησε ότι θα μού έκαναν εισαγωγή για να αποφευχθεί ο οποιοσδήποτε κίνδυνος για μένα ή το μωρό.

Μπήκα στη διαδικασία του τοκετού. Έπειτα από τέσσερις ώρες ωθήσεων, αποφάσισαν να μου κάνουν καισαρική και ήμουν τόσο ευγνώμων που ο τοκετός θα λάμβανε τέλος. Τελικά, το μωρό μου γεννήθηκε 3 κιλά και ήταν υγιέστατο.

Μία μέρα μετά την καισαρική είχα απόλυτη ανάγκη να ξεκουραστώ. Όμως, οι νοσηλεύτριες με ξυπνούσαν κάθε δύο ώρες για να μού πάρουν αίμα, ώστε να είναι σίγουροι ότι δεν είχα υπερβολική δόση μαγνησίου. Μου έπαιρναν αίμα από όπου μπορούσαν, μέχρι που δεν έβρισκαν άλλες φλέβες. Την επόμενη μέρα τα αποτελέσματα έδειξαν “τοξικότητα από μαγνήσιο” στο σώμα μου και ο ορός που μου είχαν βάλει και μου χορηγούσε μαγνήσιο αφαιρέθηκε.

Τέσσερις μέρες μετά πήρα εξιτήριο. Ούτε εγώ, ούτε ο γιος μου είχαμε άλλες επιπλοκές τις μέρες και τις εβδομάδες που ακολούθησαν.

Τις πρώτες μου μέρες με το νεογέννητο, άρχισα να ρωτώ άλλες μαμάδες ποιον γιατρό είχαν. Ακόμη κι αν ήξερα ότι παραλίγο να πεθάνω, ήθελα κι άλλο ένα παιδί.

Όταν έμεινα ξανά έγκυος, ενάμιση χρόνο μετά, ο νέος μου γιατρός μου συνέστησε επιπλέον εξετάσεις. “Τώρα ξέρουμε γιατί συνέβη αυτο”, μού είπε.

Είχα σοκαριστεί που δεν μού είχε διαγνωστεί η προεκλαμψία. Είχα αναπτύξει μία πολύ πιο σοβαρή και θανατηφόρα επιπλοκή, που ονομάζεται σύνδρομο HELLP μια συνδυασμένη διαταραχή του ήπατος και του συστήματος πήξης του αίματος, που μπορεί να προκαλέσει πολυοργανική ανεπάρκεια και θάνατο. Εμφανίζεται σε ποσοστό κάτω του 1% των εγκύων.

Έγινα έξαλλη που η γιατρός μου δεν το επεσήμανε ποτέ. Αν το πάθεις μία φορά, μπορεί να το ξαναπάθεις. Ήταν μία πολύ σημαντική πληροφορία που ήθελα να πω στον νέο μου γιατρό.

Ευτυχώς, δεν το ξαναεμφάνισα στη δεύτερη εγκυμοσύνη μου και ο δεύτερος γιος μου γεννήθηκε κι αυτός υγιέστατος. Και σε αυτήν την εγκυμοσύνη πήρα τα ίδια ακριβώς κιλά. Και ο νέος μου γιατρός δεν στάθηκε ποτέ σε αυτό.

Έμαθα πολλά από τις δύο τόσο διαφορετικές μου εγκυμοσύνες. Επίσης, θεωρώ ότι συχνά βλέπουμε τους γιατρούς σαν θεούς, όμως είναι κι αυτοί άνθρωποι. Η πρώτη μου γιατρός ήταν κολλημένη με το βάρος μου, που της διέφυγαν σημάδια ότι κάτι πολύ σοβαρό συνέβαινε με μένα. Ο γιατρός σου πρέπει να αντιλαμβάνεται τη ζωή σου και να σε βοηθά».