Αρχική > Θέατρο-Χορός > Ψάχνοντας τα Ίχνη της… Αντιγόνης μέσα στο Ζoom

Ψάχνοντας τα Ίχνη της… Αντιγόνης μέσα στο Ζoom

Η Έλλη Παπακωνσταντίνου, μετά την τελευταία της δημιουργία “Oedipus: Sex with Mum Was Blinding” που παρουσιάστηκε στο BAM (Brooklyn Academy of Music) της Νέας Υόρκης αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές, βαδίζει για ακόμα μία φορά σε αχαρτογράφητα μονοπάτια. Αυτή τη φορά, δημιούργησε μια ψηφιακή παράσταση υπό τον τίτλο: «ANTIGONE TEST Ι this is Me in my Room» σχεδιασμένη για την πλατφόρμα του «ζοομ» σε συνεργασία με την εικαστικό Μαίρη Ζυγούρη (visual poems) και τις υπέροχες καινοτόμες καλλιτέχνιδες Nalyssa Green, Kat Papachristou, Σεραφίτα Γρηγοριάδου, Βάλια Παπαχρήστου, Σοφία Μανώλη και Gemma Carbone.

Εμείς μιλήσαμε με τους συντελεστές της παράστασης αυτής στην προσπάθειά μας να ανιχνεύσουμε τι θα δούμε σ΄αυτήν…

Πόσο η πανδημία του κορωνοϊού σας επηρέασε στη δημιουργία της παράστασης αυτής; Πώς προέκυψε η δημιουργία του «ψηφιακού θεάτρου»;

Nalyssa Green: Η πανδημία μας βρήκε όταν είχαμε ξεκινήσει τις πρόβες για την Αντιγόνη. Από τη μία στιγμή στην άλλη σταμάτησαν τα πάντα: πρόβες, παραστάσεις, συναυλίες. Οπότε βρέθηκα ξαφνικά σε ένα σοκ μιας εντελώς διαφορετικής πραγματικότητας, την αντίθετη από την πολύ απαιτητική χρονικά και γενικά καθημερινότητα που είχα ως τότε. Ο φόβος του ιού, η αλλαγή του ρυθμού, η απαγόρευση της κάθε δραστηριότητας και το μεγάλο άγχος για το βιοπορισμό, ήταν κάποια από τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου εκείνες τις μέρες. Η σκηνοθέτις μου η Έλλη Παπακωνσταντίνου, από την πρώτη μέρα του lockdown πρότεινε να συνεχίσουμε να συναντιόμαστε μέσω της ψηφιακής πλατφόρμας του Zoom. Έτσι και έγινε, και σιγά σιγά στήσαμε αυτή την παράσταση. Προσωπικά για μένα η δουλειά αυτή ήταν μια σανίδα σωτηρίας εκείνες τις πρώτες μέρες του πανικού που έφερε η απότομη ανατροπή της κανονικότητας.

Σοφία Μανώλη: Η ψηφιακή Αντιγόνη μας είναι απόλυτα συνυφασμένη με την ιδιαίτερη συνθήκη του εγκλεισμού που ζήσαμε στις μέρες της καραντίνας. Δεν ήταν προγραμματισμένη η παρουσίαση με αυτή τη μορφή. Η ανάγκη μας να μην αφήσουμε στην άκρη αυτή τη δουλειά, η ευφυΐα της Έλλης και η ασυγκράτητη δημιουργικότητα της ομάδας λειτούργησαν υπέρ του ψηφιακού αυτού προϊόντος, που απ΄ ότι φαίνεται έχει απίστευτα θετική ανταπόκριση στο κοινό, εγχώριο και διεθνές.

Σεραφίτα Γρηγοριάδου: Ο εγκλεισμός λειτούργησε ως εφαλτήριο για μένα. Από τη στιγμή που η πανδημία μας εμπόδισε να συνεχίσουμε τις πρόβες στο θεατρικό χώρο έδωσα όλη μου την έμπνευση και δημιουργικότητα σ’ αυτό το νέο μέσο το ζουμ. Όλη η ομάδα μας συνέχισε με το ίδιο πάθος που είχαμε και πρίν.

Πιστεύετε στο μέλλον του «ψηφιακού θεάτρου»;

Έλλη Παπακωνσταντίνου: Μα φυσικά! Αλλιώς δε θα έχανα τον χρόνο μου. Είναι ένα φορμάτ που με ενδιαφέρει.

Nalyssa Green: Έπρεπε να το δω για να το φανταστώ, αυτό το νέο μέσο είναι συναρπαστικό. Είναι ένα εντελώς νέο πεδίο. Καθαρό και αγνό που σε κάνει να έρχεσαι σε επαφή μαζί του παίζοντας όπως παίζουν τα παιδιά. Αυτή η ποιότητα κατά την άποψη μου είναι μαγική όσον αφορά την καλλιτεχνική δραστηριότητα.

Σοφία Μανώλη: Είναι ακόμα πολύ φρέσκο και άγουρο όλο αυτό που συμβαίνει για να μπορέσω να πάρω θέση. Ας περιμένουμε λίγο ακόμα.

Σεραφίτα Γρηγοριάδου: Προσωπικά επειδή αυτό το πρότζεκτ είναι ψηφιακό και επειδή το αγαπώ πολύ και το πιστεύω, αγαπώ πολύ και το ψηφιακό θέατρο! Από τη στιγμή που βρίσκομαι εκεί όταν έρχονται οι θεατές, που έχω την ίδια αγωνία και αγάπη για την έκβαση της παράστασης, από τη στιγμή που η καρδιά μου χτυπάει, το πρότζεκτ είναι ζωντανό και είναι θέατρο για μένα.

Τι θα δούμε στην παράσταση αυτή;

Έλλη Παπακωνσταντίνου: Νομίζω, καλύτερα να μιλήσουν για αυτό τα κορίτσια, που είναι πολύ σπουδαίες καλλιτέχνιδες και που μαζί δημιουργήσαμε αυτό το έργο. Χωρίς την φαντασία, το ταλέντο τους και την αισθητική τους κατάθεση, αλλά κυρίως χωρίς την πίστη ότι ακόμα και στις χειρότερες συνθήκες η ομορφιά και η αγάπη υπάρχει, δεν θα υπήρχε όλο αυτό.

Nalyssa Green: Για μένα πρώτα απ όλα είναι το κείμενο. Αυτό το πολύ δυνατό έργο της Christina Ouzounidis. Αυτά για τα οποία μιλάει. Και ο τρόπος που μιλάει για αυτά. Εμείς φτιάξαμε τις εικόνες και τον ήχο για να το ερμηνεύσουμε. Και νομίζω ότι κάναμε καλή δουλειά γιατί την κάναμε με αγάπη, τόλμη και αλήθεια.

Σοφία Μανώλη: Εντυπωσιακά virtuals (ειδικά αν αναλογιστεί κανείς τον περιορισμό των μέσων που διαθέταμε), πρωτότυπη μουσική από τις εξαιρετικές μουσικούς Nalyssa Green και Κατερίνα Παπαχρήστου (Tango with Lions), έντονα συναισθήματα, τεχνική ακρίβεια και όλα αυτά υπό το πρίσμα ενός συγκλονιστικού ποιητικού-θεατρικού λόγου της Christina Ouzounidis.

Σεραφίτα Γρηγοριάδου: Στην παράσταση θα δείτε εμάς… ένα εκπληκτικό κείμενο μια καταπληκτική μουσική με μια ευφάνταστη σκηνοθεσία!

Μιλήστε μας για τους κανόνες του θεάτρου του εγκλεισμού…

Έλλη Παπακωνσταντίνου: Δουλεύουμε με ό,τι έχουμε στα σπίτια μας. Κάνουμε πρόβες και παίζουμε την παράσταση μέσα από την απομόνωση μας, όπως και γυναίκες πριν από εμάς με ελάχιστα μέσα. Η σκηνογραφία είμαστε εμείς.

Σεραφίτα Γρηγοριάδου: Ο κανόνας είναι ένας κατά τη γνώμη μου και αιώνιος… η ανάγκη του ανθρώπου να επικοινωνήσει με έναν άλλο άνθρωπο.

Ποιος είναι ο δικός σας στόχος με την παράσταση αυτή; Τι προσδοκάτε;

Έλλη Παπακωνσταντίνου: Θα ήθελα αν και όσο μπορώ να συμβάλλω στην ομορφιά, στο να σκεφτόμαστε τις γυναίκες και τους άντρες πέραν των στεγανών έμφυλων ταυτοτήτων.

Nalyssa Green: Θα ήθελα να καταφέρουμε να μεταφέρουμε στο κοινό αυτά που ένιωσα διαβάζοντας αυτό το κείμενο και στήνοντας αυτή την παράσταση. Αυτές τις σκέψεις για το φύλο. Αλλά και μια αίσθηση ότι δεν είναι καμία μόνη, και ότι είμαστε δυνατές και μαγικές. Και ότι η ενοχή και ο φόβος που μας έχουν κληροδοτηθεί μπορούν να νικηθούν.

Σοφία Μανώλη: Αυτό που θέλω, είναι να επικοινωνήσω μέσω αυτής της παράστασης με ανθρώπους από όλες τις μεριές της γης. Έως τώρα, το διεθνές κοινό μας προέρχεται από το δυτικό κόσμο. Πόσο θα ήθελα να ερχόμουν σε επαφή με τις γυναίκες της Αφρικής, τις queer κοινότητες της Βραζιλίας, τις καταπιεσμένες γυναίκες της ελληνικής επαρχίας.

Σεραφίτα Γρηγοριάδου: Το κείμενο ψάχνει με αγωνία να εκπληρώσει την ανάγκη μας για μια αυθεντική παρουσία στον κόσμο! Είναι βαθιά υπαρξιακό! Μακάρι!

Θεωρείτε πως το κανονικό θέατρο «χάνει» όταν προβάλλεται σε μία οθόνη;

Έλλη Παπακωνσταντίνου: Δεν υπάρχει κανονικότητα στην τέχνη που είναι μια πρόσκληση στη μη κανονικότητα. Από αυτή την άποψη, όλα είναι πιθανά και εξαρτώνται από το αισθητικό αποτέλεσμα και το πόσο πλήρης και πειστικός είναι ο “μη κανονικός κόσμος” που φτιάχνουμε.

Σοφία Μανώλη: Μμμ… μάλλον δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος να μιλήσει για «κανονικότητα».

Σεραφίτα Γρηγοριάδου: Δεν ξέρω τι είναι κανονικό!

Είστε υπέρ της δωρεάν διάθεσης παραστάσεων στο διαδίκτυο;

Έλλη Παπακωνσταντίνου: Όχι. Επιτέλεσαν τον σκοπό τους στη διάρκεια της καραντίνας, αλλά η κοινή γνώμη είναι καλό να ξέρει ότι οι καλλιτέχνες ζουν από τη δουλειά τους και ότι δεν υπάρχει τέχνη χωρίς τους ανθρώπους που την υπηρετούν.

Nalyssa Green: Πάντα είμαι επιφυλακτική με το δωρεάν όταν έχει να κάνει με έργα τέχνης που μπορεί να είναι κάπως ιδιαίτερα και ιδιοσυγκρασιακά, για τον απλό λόγο ότι απαιτούν από το κοινό να αφιερωθεί, να συμμετάσχει, οπότε θα πρέπει να έχει επιλέξει να κάνει κάτι τέτοιο. Δε δουλεύει αυτό το είδος τέχνης για το κοινό του, αν αυτό απλά είδε φως και μπήκε. Πρέπει να θέλει να είναι εκεί. Και το εισιτήριο είναι κάτι που κάνει αυτή τη δουλειά. Και επίσης η δουλειά μου είναι δουλειά. Από αυτήν πληρώνω το νοίκι μου και το super market. Μου φαίνεται πολύ χαζό να διαιωνίζουμε μια ιδέα ότι είναι “κακό” να πληρώνεται ο καλλιτέχνης για το έργο του. Είναι σα να λέμε ότι δικαίωμα στην καλλιτεχνική δημιουργία έχουν μόνο όσοι γεννήθηκαν πλούσιοι.

Σοφία Μανώλη: Η αλήθεια είναι ότι η ελεύθερη διάθεση θεαμάτων στο διαδίκτυο μας επιτρέπει να δούμε σπουδαίες παραστάσεις, που υπό άλλες προϋποθέσεις, οι περισσότεροι από εμάς δεν θα μπορούσαμε. Ωστόσο, θεωρώ ότι αυτή η τακτική υποβιβάζει τη δουλειά των δημιουργών, ειδικά όταν αυτό συμβαίνει σε μία χώρα σαν την Ελλάδα, που ούτε καν τα αυτονόητα, μιλώντας για εργασιακούς όρους στο χώρο του πολιτισμού, δεν έχουν κατακτηθεί.

Σεραφίτα Γρηγοριάδου: Όχι.

Πώς αισθάνεστε στην Ελλάδα του σήμερα με τα μέτρα που έχουν εξαγγελθεί από την Πολιτεία;

Έλλη Παπακωνσταντίνου: Τα μέτρα είναι πολύ ελλιπή και δεν υπάρχει μια πολιτική συνολικής στήριξης. Πιστεύω στις ανοιχτές προσκλήσεις κι όχι στις αναθέσεις, στις επιτροπές από εμπειρογνώμονες που αναλαμβάνουν επώνυμα τις επιλογές τους για τον προγραμματισμό και τις συνέπειες των επιλογών τους και στον μακρόπνοο σχεδιασμό. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει τίποτα από τα τρία.

Nalyssa Green: Δεν αισθάνομαι και πολύ καλά… Νιώθω ότι η πολιτεία είναι απέναντι μου. Σα να θεωρεί τους καλλιτέχνες μια κατηγορία για την οποία δεν έχει υποχρέωση να νοιαστεί. Η πολιτεία παίζει επικοινωνιακά παιχνίδια διαλαλώντας επιδόματα που κανείς δεν μπορεί να πάρει. Δε μας στηρίζει και ταυτόχρονα μιλάει άσχημα για κάποιους από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους μας. Την ώρα που ο κλάδος μας είναι από αυτούς που έχουν πληγεί περισσότερο. Για να μη μιλήσω για την αντίφαση του νοιαζόμαστε για τη δημόσια υγεία κλείνοντας θέατρα και θεάματα, αλλά εντάξει, δεν νοιαζόμαστε και τόσο για τη δημόσια υγεία επιτρέποντας τα γεμάτα αεροπλάνα και την έναρξη του τουρισμού. Είμαστε όμως πολλοί, είμαστε μαζί και είμαστε εδώ.

Σοφία Μανώλη: Κάνοντας ένα γρήγορο flash back στην εξαγγελία των μέτρων για την επιστροφή στην «κανονικότητα», θα αναφέρω μόνο το εξής (που πιστεύω ότι είναι εντελώς αντιπροσωπευτικό του πώς αντιμετωπίζεται ο πολιτισμός σε αυτή τη χώρα): έγινε εκτενής αναφορά για το πώς θα επιστρέψουμε στα θρησκευτικά μας καθήκοντα, για το πώς θα λειτουργήσουν οι χώροι εστίασης, τα κομμωτήρια (!) και, όσον αφορά, τα καλλιτεχνικά θέματα, η αναφορά διήρκησε λίγα μόλις δευτερόλεπτα.

Σεραφίτα Γρηγοριάδου: Δυστυχώς στη χώρα μας η παντελής έλλειψη παιδείας έχει ως αποτέλεσμα το να θεωρείται η τέχνη πολυτέλεια… κάτι περιττό… ο τρόπος που μεγαλώνουμε μας φθείρει ψυχικά χωρίς τέχνη, χωρίς ομορφιά. Για αυτό και η κοινωνία μας είναι ρηχή… άνυδρη.

Πώς κρίνετε κινήματα, όπως το Support the art workers;

Έλλη Παπακωνσταντίνου: Είναι ένα σοβαρό κίνημα που ένωσε τους καλλιτέχνες και που κατάφερε να ενώσει τις φωνές τους μέσα από το καθεστώς της καραντίνας. Οι προτάσεις του κινήματος ήταν πολλές φορές περισσότερο εμπεριστατωμένες από ό,τι του Υπουργείου.

Nalyssa Green: Πολύ αισιόδοξο, σε μια εποχή δύσκολη πολύ, τουλάχιστον συναντιόμαστε και ενωνόμαστε. Αυτό ήταν κάτι που έλειπε ήδη από πριν. Ήταν ανάγκη πριν τον κορωνοϊό.

Σοφία Μανώλη: Πιστεύω ότι το support art workers είναι μία πρωτοβουλία που ενώ ξεκίνησε εντελώς αυθόρμητα, έχει μπροστά της μέλλον. Και μακάρι να ισχύσει αυτό, γιατί τα παιδιά εκπροσωπούν μια γενιά με καλλιέργεια, μόρφωση, φαντασία, ευαισθησία, προγραμματισμό,

κοινωνική και πολιτική δομημένη σκέψη.

Παράταση παραστάσεων! 

Δευτέρα 1 Ιουνίου, 7:15μμ

Τετάρτη 3 Ιουνίου, 7:15 μμ

Δευτέρα 8 Ιουνίου, 7:15 μμ

Τετάρτη 10 Ιουνίου, 7:15 μμ

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ:

Προσφέρουμε τα ακόλουθα εισιτήρια

10€ (απλό εισιτήριο), 4€ (ΑΜΕΑ, ανέργων)

38,50€ (εισιτήριο αλληλεγγύης για όποια/οιον επιθυμεί να υποστηρίξει την καλλιτεχνική ομάδα)

Για να κλείσετε εισιτήρια πρέπει να πλοηγηθείτε στο παρακάτω λινκ:

https://www.eventbrite.com/e/antigone-test-in-search-of-the-missing-girl-tickets-104746513642?fbclid=IwAR0h1wOazo6x3Olg7pFSuwd7ZESbRz0z_gczfKlTuSlJEp8wdSSiqRkjzD8

Αν αντιμετωπίζετε προβλήματα παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μας στο:

odctechnician@gmail.com