Αρχική > Πρόσωπα > Ναταλί Φλουρή στο InfoWoman: «Η φιγούρα μου στο Killing Godot δεν περιμένει, ψάχνει. Δεν εξηγεί, προκαλεί»

Ναταλί Φλουρή στο InfoWoman: «Η φιγούρα μου στο Killing Godot δεν περιμένει, ψάχνει. Δεν εξηγεί, προκαλεί»

Από

infowoman team

17 Δεκεμβρίου 2025

Στο Killing Godot, τη μετα-μπεκετική φαντασίωση του Νίκολας Καζάν που ανεβαίνει στο Θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ, η Ναταλί Φλουρή εμφανίζεται επί σκηνής ως μια αινιγματική γυναικεία παρουσία που έρχεται να διαταράξει την αιώνια αναμονή των Εστραγκόν και Βλαντιμίρ. Χωρίς όνομα, χωρίς σαφή ταυτότητα και χωρίς διάθεση να εξηγήσει τον εαυτό της, η φιγούρα που υποδύεται λειτουργεί σαν ρήγμα μέσα στον χρόνο και στο ίδιο το θεατρικό σύμπαν του έργου.

Μιλήσαμε με τη Ναταλί Φλουρή για τον τρόπο που προσεγγίζει έναν ρόλο που δεν βασίζεται στην ψυχολογία αλλά στην παρουσία, για τη σκηνική ελευθερία και πειθαρχία μιας μετα-μπεκετικής παράστασης, για την έννοια της αναμονής και της διακεκομμένης παρουσίας, αλλά και για τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση στο Killing Godot.

Η παρουσία σου στο Killing Godot εισάγει μια μυστηριώδη γυναικεία persona που αναστατώνει τους δύο κεντρικούς χαρακτήρες. Πώς προσεγγίζεις έναν ρόλο χωρίς όνομα αλλά με τόσο έντονη σκηνική επίδραση;

Τον προσεγγίζω σαν μια παρουσία πριν γίνει ρόλος. Δεν ξεκινώ από την ψυχολογία ή την βιογραφία του προσώπου, γιατί απλώς δεν υπάρχουν. Ξεκινώ από το σώμα, τη φωνή, το τραγούδι, το κοστούμι, την είσοδο, τη σιωπή, το βλέμμα. Αυτή η persona με το τραγούδι και την εμφάνιση της λειτουργεί σαν διατάραξη. Σαν κάτι που μπαίνει σε έναν κλειστό, ανδρικό, επαναλαμβανόμενο κόσμο και τον αποσυντονίζει χωρίς να ζητά άδεια. Σε αυτή τη διαδικασία ο ρόλος του σκηνοθέτη ήταν καθοριστικός. Η καθοδήγησή του δεν ήταν ποτέ επεξηγηματική ή περιοριστική, αλλά άνοιγε χώρο. Με βοήθησε να εμπιστευτώ το αίνιγμα, να μην «γεμίσω» τον ρόλο με σημασίες, να αντέξω το κενό.

Δούλεψε πολύ πάνω στον ρυθμό, στη θέση μου μέσα στη σκηνική σύνθεση, στο πότε ακριβώς εμφανίζομαι και πότε αποσύρομαι, ώστε η παρουσία μου να έχει λόγο ύπαρξης και όχι απλώς ένταση. Για μένα είναι μια φιγούρα σε κίνηση, σε αντίθεση με τους δύο χαρακτήρες που έχουν παγιδευτεί στην αναμονή. Δεν περιμένει, ψάχνει. Δεν εξηγεί, προκαλεί. Αυτό της δίνει τεράστια σκηνική δύναμη αλλά και μεγάλη ευθύνη, γιατί κάθε της κίνηση αποκτά βάρος. Προσπαθώ να κρατώ αυτή τη λεπτή ισορροπία δηλαδή να είμαι παρούσα χωρίς να κυριαρχώ, αινιγματική χωρίς να γίνομαι σύμβολο με το ζόρι. Να αφήνω το κοινό να αποφασίσει τι ακριβώς είμαι. Και ίσως αυτό είναι το πιο μπεκετικό στοιχείο του ρόλου.

Το έργο αποτελεί μια “μετα-μπεκετική φαντασίωση”. Ποιες προκλήσεις και ελευθερίες σου προσφέρει η σκηνική αυτή διάσταση;

Η μετα-μπεκετική διάσταση είναι ταυτόχρονα πρόκληση και απελευθέρωση. Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι ότι κουβαλάς ένα τεράστιο βάρος μνήμης. Ο Μπέκετ είναι εκεί, ακόμη κι όταν δεν τον επικαλείσαι άμεσα. Υπάρχει ο ρυθμός, η παύση, η οικονομία, μια αυστηρή πειθαρχία που δεν σου επιτρέπει να «παίξεις» συναισθηματικά με ευκολία. Πρέπει να σέβεσαι τη σιωπή όσο και τον λόγο. Ταυτόχρονα όμως, αυτή η μετα-μπεκετική φαντασίωση μού δίνει μεγάλη ελευθερία.

Δεν υποδύομαι έναν ρόλο του Μπέκετ κινούμαι γύρω από το σύμπαν του, σαν να περνάω μέσα από τις ρωγμές του. Μπορώ να υπάρξω ανάμεσα στο πραγματικό και το φαντασιακό, ανάμεσα στο θέατρο και στο σχόλιο πάνω στο θέατρο. Αυτό δημιουργεί μια σπάνια σκηνική ένταση, δεν χρειάζεται να εξηγήσω, αλλά να υπάρξω. Να αποδεχτώ την ασάφεια ως δύναμη και όχι ως έλλειμμα. Και αυτή η ελευθερία, όσο εύθραυστη κι αν είναι, είναι βαθιά δημιουργική.

Η παράσταση παίζει με την έννοια του χρόνου και της αναμονής. Πώς βιώνεις ως performer την αίσθηση της διακεκομμένης παρουσίας πάνω στη σκηνή;

Ως performer, αυτή η διακεκομμένη παρουσία είναι κάτι πολύ απαιτητικό αλλά και βαθιά γοητευτικό. Δεν βρίσκομαι συνεχώς πάνω στη σκηνή, όμως οφείλω να είμαι παρούσα όλη την ώρα. Είναι μια παράδοξη κατάσταση εμφανίζομαι, εξαφανίζομαι, επανέρχομαι, αλλά η ενέργεια του ρόλου δεν επιτρέπεται να σβήσει ποτέ. Νιώθω σαν να κινούμαι μέσα σε έναν χρόνο που δεν είναι γραμμικός, σαν να μπαίνω και να βγαίνω από μια ρωγμή. Αυτή η διακεκομμένη παρουσία με αναγκάζει να δουλεύω με μεγάλη ακρίβεια.

Κάθε είσοδος έχει βάρος, γιατί δεν υπάρχει η πολυτέλεια της «συνήθειας». Δεν προλαβαίνεις να εγκατασταθείς. Κάθε φορά είναι σαν να διαταράσσεις ξανά την ισορροπία της σκηνής. Και αυτό, τελικά, με φέρνει πολύ κοντά στο θέμα της αναμονής, είμαι κι εγώ σε μια κατάσταση αναμονής, όχι παθητικής, αλλά ενεργής. Περιμένω για να υπάρξω, και όταν υπάρχω, ο χρόνος πυκνώνει. Αυτό το βίωμα είναι εξαντλητικό, αλλά και απόλυτα ουσιαστικό για το νόημα της παράστασης.

Το σκηνικό είναι γεμάτο μπαούλα, βαλίτσες και ερείπια θεατρικών εποχών. Πώς αλληλεπιδράς με αυτόν τον “χάρτη” πάνω στη σκηνή;

Για μένα αυτό το σκηνικό δεν είναι φόντο είναι μνήμη σε ύλη. Τα μπαούλα και οι βαλίτσες δεν λειτουργούν απλώς ως αντικείμενα, αλλά σαν ίχνη ζωών, ρόλων, παραστάσεων που πέρασαν και άφησαν κάτι πίσω τους. Όταν κινούμαι ανάμεσά τους, νιώθω ότι πατάω πάνω σε έναν χάρτη που δεν είναι γεωγραφικός αλλά θεατρικός και υπαρξιακός. Κάθε αντικείμενο κουβαλά βάρος, ακόμη κι όταν δεν το αγγίζω. Η αλληλεπίδρασή μου μαζί τους είναι πολύ συνειδητή και πολύ λιτή.

Δεν τα «χρησιμοποιώ» θεατρικά με την κλασική έννοια, προσπαθώ περισσότερο να τα ακούσω. Να δω πού με οδηγούν, πού με εμποδίζουν, πού με αναγκάζουν να αλλάξω πορεία. Συχνά αισθάνομαι ότι κινούμαι μέσα σε ερείπια ενός θεάτρου που προϋπήρξε, κι αυτό δίνει στον ρόλο μου μια ιδιαίτερη ευθύνη, δεν είμαι εκεί για να τακτοποιήσω το παρελθόν, αλλά για να το διασχίσω. Και αυτό κάνει κάθε βήμα πάνω στη σκηνή πιο προσεκτικό, σχεδόν τελετουργικό.

Η σχέση σου με τους δύο ηθοποιούς που υποδύονται τους Εστραγκόν και Βλαντιμίρ φαίνεται να αλλάζει την δυναμική της παράστασης. Πώς οικοδομείται αυτή η χημεία επί σκηνής;

Η χημεία αυτή δεν χτίζεται με τον συνηθισμένο τρόπο της «σχέσης ρόλων». Οι δύο χαρακτήρες κουβαλούν ήδη μια αυτάρκη, σχεδόν κλειστοφοβική δυναμική μεταξύ τους. Εγώ μπαίνω σε έναν δεσμό που προϋπάρχει και είναι βαθιά εγκατεστημένος. Άρα δεν προσπαθώ να ενταχθώ σε αυτόν, αλλά να τον διαταράξω. Η σχέση μας πάνω στη σκηνή γεννιέται ακριβώς από αυτή τη μη συμμετρία.

Σε αυτό βοηθάει πολύ η προηγούμενη γνωριμία μου με τους δύο ηθοποιούς. Υπάρχει εμπιστοσύνη, κοινή γλώσσα, μια αίσθηση ασφάλειας που μας επιτρέπει να ρισκάρουμε επί σκηνής χωρίς φόβο. Δεν χρειάζεται να «χτίσουμε» από την αρχή την επαφή, μπορούμε να μπούμε κατευθείαν στο βάθος, στη λεπτή ισορροπία του βλέμματος, της απόστασης, της σιωπής. Καθοριστικό ρόλο παίζει επίσης το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης είναι παρών ως ηθοποιός στην παράσταση.

Αυτό δημιουργεί μια σπάνια συνθήκη, η σκηνική δράση και η σκηνοθετική ματιά συνυπάρχουν ζωντανά, μέσα στο ίδιο σώμα. Για μένα αυτό λειτουργεί σαν συνεχής εσωτερικός διάλογος. Υπάρχει μια βαθιά κατανόηση του ρυθμού, της στιγμής, του πότε κάτι πρέπει να συμβεί και πότε να αφεθεί. Έτσι η χημεία δεν είναι αποτέλεσμα πρόβας μόνο, αλλά αποτέλεσμα κοινής εμπειρίας και κοινής ανάσας. Και αυτή η συνθήκη αλλάζει ουσιαστικά τη δυναμική της παράστασης, γιατί όλα παραμένουν ανοιχτά, ζωντανά και επικίνδυνα μέχρι την τελευταία στιγμή.

Το Killing Godot συνδυάζει μαύρη κωμωδία με βαθιά συγκίνηση. Ποιο είναι το προσωπικό σου “εργαλείο” για να ισορροπείς ανάμεσα στο χιούμορ και την ένταση της παράστασης;

Για μένα το βασικό εργαλείο είναι η ακρίβεια και η σοβαρότητα. Μπορεί να ακούγεται παράδοξο όταν μιλάμε για μαύρη κωμωδία, αλλά πιστεύω βαθιά ότι το χιούμορ γεννιέται μόνο όταν δεν το επιδιώκεις. Αν προσπαθήσω να «παίξω» το αστείο, χάνεται αμέσως και η ένταση και η συγκίνηση. Αντίθετα, όταν στέκομαι απολύτως σοβαρά μέσα σε μια παράλογη ή οριακή κατάσταση, τότε το γέλιο αναδύεται σχεδόν βίαια, από μόνο του.

Το άλλο μου εργαλείο είναι η ακρόαση. Να ακούω πραγματικά τι συμβαίνει γύρω μου, τους άλλους ηθοποιούς, τον ρυθμό της σκηνής, τις παύσεις. Εκεί βρίσκεται η ισορροπία. Η συγκίνηση δεν έρχεται από συναισθηματική φόρτιση, αλλά από καθαρή παρουσία. Όταν είσαι αληθινά παρών, το χιούμορ και η ένταση δεν συγκρούονται αλλά συνυπάρχουν. Και αυτό, στο Killing Godot, είναι απολύτως αναγκαίο, γιατί αλλιώς το έργο θα γινόταν είτε πολύ βαρύ είτε πολύ ελαφρύ.

Σε παγκόσμια πρώτη το έργο Killing Godot του Νίκολας Καζάν, ενός συγγραφέα με θεατρικό και κινηματογραφικό DNA

Μια μαύρη κωμωδία για την πιο φωτεινή μας αυταπάτη.

Το Θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ και ο Νίκος Καμτσής συνεχίζει την πολυετή του σχέση με τον Samuel Beckett, μπαίνοντας αυτή τη φορά σε έναν τολμηρό διάλογο με τη μνήμη, το θέατρο και τον ίδιο τον χρόνο, μέσα από το νέο έργο του Νίκολας Καζάν με τίτλο Killing Godot.

Μια μετα-μπεκετική φαντασίωση για δύο ηθοποιούς που παίζουν τον Εστραγκόν και τον Βλαντιμίρ επί 70 χρόνια… στο ίδιο θέατρο… στην ίδια αναμονή.

Το δέντρο μεγαλώνει, το κοινό αλλάζει, μα αυτοί μένουν

Οι Δημήτρης Φραγκιόγλου και Νίκος Καμτσής, δύο ηθοποιοί με απαράμιλλη χημεία και σκηνική δεινότητα, δίνουν σάρκα και οστά στους Εστραγκόν και Βλαντιμίρ, μετατρέποντας την αιώνια αναμονή τους σε μια συγκλονιστική, σχεδόν επαναστατική πράξη. Οι δυο τους δίνουν σωματική υπόσταση σε ένα είδος υπαρξιακής μνήμης που δεν διαγράφεται. Η ερμηνεία τους μοιάζει με τελετή. Με μαύρη κωμωδία. Με λύτρωση.

Killing Godot

Του Νίκολας Καζάν

Μια ποιητική αλληγορία για το Θέατρο, τον Χρόνο, την Ύπαρξη.

Μια σπαρακτικά χιουμοριστική κατάδυση στο τέλος μιας αναμονής που δεν τελειώνει ποτέ.

Σκηνοθεσία: Νίκος Καμτσής

Πρεμιέρα 21 Νοεμβρίου 2025

Προπώληση: https://t.ly/70LM4

Τρέιλερ:

Δύο λόγια για την υπόθεση:

Δύο γηραιοί ηθοποιοί —σχεδόν φαντάσματα — στέκονται στο ίδιο σανίδι από τότε που γράφτηκε το έργο, δεκαετίες πριν. Οι ρόλοι έχουν φωλιάσει μέσα τους- ή μήπως αυτοί έχουν φωλιάσει στους ρόλους; Εχουν αφομοιωθεί από τις ζωές τους – κι οι ζωές τους έχουν διαλυθεί μέσα στους ρόλους. Δεν γνωρίζουν πια ποιοι είναι. Είναι μόνο αυτό που παίζουν.

Οι αποσκευές τους και οι μνήμες τους γεμάτες με φράσεις του Μπέκετ, με ρετάλια από σιωπές και ξεχασμένες σκηνικές οδηγίες. Κάπου εκεί, ανάμεσα στις βαλίτσες στο επίτηδες μυστηριώδες δέντρο, αρχίζουν να υποπτεύονται πως… ίσως ο Γκοντό ήταν πάντα εδώ.

Η σκηνή γίνεται ένα θέατρο μέσα στο θέατρο, γεμάτο μπαούλα, βαλίτσες, ερείπια θεατρικών εποχών και φωτισμούς που δραπετεύουν από τον ρεαλισμό.

Ο Καζάν πάει ακόμη πιο πέρα. Αντί για τον Πότζο και τον Λάκυ, εισάγει στη σκηνή μια μυστηριώδη γυναικεία persona, μια αλλόκοτη φιγούρα που διασχίζει το σκηνικό αναζητώντας επίμονα… το σπίτι του Γκοντό. Δεν έχει όνομα. Μόνο ερωτήσεις. Ενοχλητικά ακριβείς ερωτήσεις.

Η παρουσία της σπάει το μοτίβο, αναστατώνει τους δύο ταξιδιώτες της ζωή, μετατρέποντας την παραμονή σε απειλή, το σκηνικό σε χάρτη, και τους δύο άνδρες σε τρομαγμένους αυτόπτες μάρτυρες της πιθανότητας ότι ο Γκοντό μπορεί να υπάρχει και να είναι παρών.

Για την επιλογή του έργου:

Το ανέβασμα και η σκηνοθεσία αυτού του παράδοξου, βαθιά συγκινητικού όσο και κωμικού έργου, συνεχίζει μια πολυετή έρευνα του ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ πάνω στο θέατρο του Samuel Beckett. Από το «Περιμένοντας τον Γκοντό» (2007), το «Τέλος του παιχνιδιού» (2009), την «Τελευταία μαγνητοταινία του Κραππ» (2011) έως τις “Ευτυχισμένες Ημέρες” (2020), το Θέατρο έχει αποδείξει ότι δεν “ανεβάζει” Μπέκετ αλλά …τον κατοικεί. Το ίδιο κάνει και τώρα: μπαίνει στα ενδότερα της σκηνικής μνήμης, όπου οι ρόλοι δεν παίζονται πια, αλλά ζουν.

Το Killing Godot θα είναι μία παράσταση με συγκίνηση και χιούμορ. Μια παράσταση για την αναμονή, το πέρασμα του χρόνου και τη συντριπτική μοναξιά του ηθοποιού πάνω στη σκηνή.