Η επιστροφή της Ελένη Μποζά στη σκηνή δεν είναι απλώς μια νέα παράσταση, αλλά μια βαθιά προσωπική και καλλιτεχνική κατάθεση. Με αφορμή το Vagabontages, η δημιουργός μιλά στο Infowoman για τη γυναικεία ταυτότητα στον σύγχρονο κόσμο, την ανάγκη για αυθεντικότητα πέρα από κοινωνικές νόρμες και τον αγώνα να υπάρξεις χωρίς «ρόλους». Μέσα από μια performance που ισορροπεί ανάμεσα στην έκθεση και την προστασία του εαυτού, ανοίγει μια συζήτηση για το τι σημαίνει τελικά να είσαι αληθινός – και πόσο θάρρος χρειάζεται για να το υποστηρίξεις.
Η Ελένη Μποζά επιστρέφει στη σκηνή με το VAGABONTAGES
Η ηρωίδα σας επιλέγει αρχικά να «γιορτάσει το τέλος του κόσμου της». Πόσο αυτή η επιλογή αντανακλά μια σύγχρονη γυναικεία ανάγκη για επαναπροσδιορισμό και προσωπικό χώρο;
Στον σύγχρονο πολιτισμό, η ανάγκη της Γυναίκας να θέσει καινούργια όρια και πλαίσια στην καθημερινότητα και στις σχέσεις της, την έχει οδηγήσει σε πολύ μεγάλες μάχες με την καθεστηκυία τάξη που παραμένει πατριαρχική. Η επιλογή της απόσυρσης και της απομόνωσης ως ένα ενδιάμεσο στάδιο για εσωτερικό επαναπροσδιορισμό, θα μπορούσε να πει κανένας ότι αποτελεί το πλαίσιο εκείνο που γεννάει και όλο το αγωνιστικό ήθος που είναι απαραίτητο για να δοθούν οι γενναίες αυτές καθημερινές μάχες με μια απογοητευτική πραγματικότητα σε σχέση με τα γυναικεία ζητήματα.
Στην παράσταση τίθεται το δίλημμα, αποκάλυψη ή απόκρυψη. Πόσο δύσκολο είναι σήμερα -ειδικά για μια γυναίκα- να υπάρξει αυθεντικά χωρίς να «φορέσει» μια κοινωνικά αποδεκτή ταυτότητα;
Το να μπορείς να υπάρχεις αυθεντικά μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία πέρα από τις νόρμες, ήταν πάντα ένα ζήτημα… πόσο δε μάλλον για το γυναικείο φύλλο… Το θέμα της υποστήριξης μιας Ταυτότητας χωρίς τους κοινωνικούς περιορισμούς τον εικοστό πρώτο αιώνα, είναι και πολύ σύγχρονο και ταυτόχρονα ακανθώδες…Πόσο μπορεί μια γυναίκα να υπερασπιστεί τον Εαυτό της μέσα στην πολυπλοκότητα των εμπορεύσιμων κοινωνιών; Με όπλο την συνειδητότητα της αυτής της συνθήκης, νομίζω ότι μια γυναίκα ανεξαρτήτως ηλικίας και κοινωνικής τάξης- με πολύ προσπάθεια βέβαια, μπορεί να βρει ένα πιο αυθεντικό τρόπο ύπαρξης.
Η έννοια της «εμπορεύσιμης ταυτότητας» είναι ιδιαίτερα επίκαιρη στην εποχή των social media. Πώς συνομιλεί η παράστασή σας με αυτήν την πίεση για διαρκή έκθεση και ταυτόχρονα για επιτήδευση;
Η παράσταση αυτή που θίγει το θέμα της γυναίκας-καλλιτέχνη στο σύγχρονο τοπίο, θέτει το ερώτημα του κατά πόσο μπορεί να υπερβείς μια προκαθορισμένη λειτουργία περσόνας που αλληλοεπιδρά με κανόνες εμπορευσιμότητας και να υπερασπιστείς την υπαρξιακή δομή της καλλιτεχνικής σου ταυτότητας… Έχω την εντύπωση ότι στην εποχή μας ο αγώνας προς μια τέτοια κατεύθυνση γίνεται όλο και πιο δύσκολος…
Η ηρωίδα καλείται να εκτεθεί μπροστά σε αγνώστους. Πιστεύετε ότι η ευαλωτότητα μπορεί να λειτουργήσει τελικά ως δύναμη; Και αν ναι, πώς αποτυπώνεται αυτό σκηνικά;
Ανέκαθεν στον ανθρώπινο πολιτισμό, η τρυφερότητα και η ικανότητα του να μπορείς να δείχνεις την ευαλωτότητα σου, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι στοιχεία που δείχνουν το βάθος της ύπαρξης… της δύναμης του να εκτίθεσαι… άρα και της τόλμης σου να αγωνιστείς για όλα όσα αγαπάς και πιστεύεις… Για αυτόν τον λόγο η παραδοχή αυτή αποτέλεσε και τον κύριο μοχλό της θεατρικής έρευνας που κάναμε…
Αν η παράσταση «VAGABONDAGES» άφηνε το κοινό με μία μόνο σκέψη ή συναίσθημα, ποιο θα θέλατε να είναι αυτό – ειδικά για τις γυναίκες που παλεύουν να συμφιλιώσουν τον εσωτερικό τους κόσμο με τις εξωτερικές προσδοκίες;
Το «VAGABONDAGES» είναι μια περιπλάνηση στον κόσμο μιας γυναίκας- καλλιτέχνη που προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει μέσα από το παιχνίδι της έκθεσης, την Ταυτότητά της και να διασκεδάσει το βάρος όλου αυτού του αγώνα… Εκείνο που προσδοκούμε να βγει σαν συναίσθημα από όλη αυτήν την περιπέτεια, είναι η ανακούφιση ότι κανένας μας δεν είναι μόνος στο ταξίδι του να αποκαλύψει στους άλλους τις πραγματικές του ανάγκες…
Διαβάστε επίσης:
Εορτολόγιο: Σπουδαία γιορτή της Ορθοδοξίας σήμερα – Σε ποιους να ευχηθείτε
«Όνομα μητρός Λίλιθ»: Μια παράσταση-ταξίδι στη φύση της γυναίκας και τα πάθη της
Σχετικά Άρθρα
Google News