Η 33χρονη Lizzie Carr ήταν μόλις 25 ετών όταν ανακάλυψε έναν όγκο στον λαιμό της που τελικά αποδείχθηκε κακοήθης. Αλλά η δύναμη και η αποφασιστικότητα για την καταπολέμηση του καρκίνου κατάφεραν να τη βοηθήσουν να αλλάξει τη ζωή της και να σώσει τον πλανήτη πολεμώντας τα πλαστικά απόβλητα και την περιβαλλοντική ρύπανση.
«Νομίζω ότι βλέπω κάτι αλλά δεν είμαι σίγουρος. Πρέπει να το αφαιρέσουμε άμεσα», είπε ο χειρουργός μου.
Κανείς δεν είχε πει τη λέξη καρκίνος – ήμουν μόνο 25 ετών και υγιής – αλλά νομίζω ότι όλοι ήξεραν… Δύο εβδομάδες αργότερα υποβλήθηκα σε επέμβαση. Ήταν καρκίνος του θυρεοειδούς στο στάδιο 2. Είχα μια πλήρη θυρεοειδεκτομή – μπορείτε να δείτε και την όμορφη ουλή μου!
Έπειτα ξεκίνησε η χορήγηση ραδιενεργού ιωδίου (η απόλυτη ένδειξη για τη θεραπεία του καρκίνου του θυρεοειδούς μετά την χειρουργική αφαίρεση του αδένα). Έμεινα στην απομόνωση για πέντε μέρες, χωρίς να μπορώ να έρθω σε επαφή με τα αγαπημένα μου πρόσωπα εξαιτίας της ραδιενέργειας.
Ύστερα από μερικές ημέρες μπορούσα να επιστρέψω σπίτι. Υπήρχε τεράστια ψυχολογική ανάκαμψη που δεν περίμενα. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να πάω στα νησιά Σίλι στην Κορνουάλη για να μείνω με τον μπαμπά μου. Δεν μπορούσα να μείνω με τη μαμά, τον νέο σύντροφο και το παιδί τους γιατί δεν έπρεπε να έρθω σε επαφή με μικρά παιδιά λόγω της ραδιενέργειας.
Κάνοντας μια νέα αρχή…
Η μετάβαση στα νησιά Σίλι δεν ήταν καθόλου δύσκολη: ήταν ένα υπέροχο μέρος για να αναρρώσω.
Κάθισα στην παραλία ένα πρωί και είδα μερικούς ανθρώπους να κάνουν SUP στο νερό και αποφάσισα να το δοκιμάσω. Έψαχνα έναν χαλαρό τρόπο εκγύμνασης και αυτός ήταν ο ιδανικός. Ήταν σαν να κάνω διαλογισμό… Η επανάληψη της κίνησης, ο ήχος του κουπιού και η επαφή με τη θάλασσα, όλα με ηρεμούσαν.
Όταν επέστρεψα στο Λονδίνο έψαξα να βρω πού θα μπορούσα να συνεχίσω την εξάσκηση. Βρήκα μια ομάδα στο καναλι του Regent, διαφορετικό από τα νησιά Σίλι αλλά εξίσου όμορφο σαν μέρος. Οι ήχοι του νερού ήταν τόσο χαλαρωτικοί. Θα πήγαινα όσο πιο συχνά μπορούσα!
Επέστρεψα στη δουλειά για να μπω ξανά στην κανονική ζωή: εξοικείωση με τον καρκίνο. Αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά… Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου στο νοσοκομείο ότι θα ζήσω μια σημαντική ζωή, αλλά μόλις ο καρκίνος τελείωσε, αναζητούσα απλώς την κανονικότητα. Υπήρχαν άνθρωποι που ήξερα από το νοσοκομείο που είχαν πεθάνει. Είχα αυτή τη δεύτερη ευκαιρία, αλλά όταν όλα διορθώνονται, είναι εύκολο να συνεχίσουμε.
Αποφάσισα να παραιτηθώ από τη δουλειά μου. Χρειαζόμουν χρόνο για να σκεφτώ. Ίσως ήμουν αφελής, αλλά θυμάμαι να σκέφτομαι: τίποτα δεν μπορεί να είναι τόσο κακό όσο ο καρκίνος, θα ασχοληθώ με αυτό.
Το SUP άνοιξε τα μάτια μου σε όλα αυτά τα σκουπίδια που υπήρχαν γύρω μου. Βγήκα στο νερό για να αισθανθώ καλύτερα, αλλά ήταν γεμάτο από σκουπίδια. Αυτό με έκανε τόσο θυμωμένη. Το να θεωρούμε το περιβάλλον δεδομένο είναι τόσο εύκολο όσο να θεωρούμε την υγεία μας δεδομένη.
Το πρόβλημα με τα πλαστικά είχε αρχίσει να γίνεται ανυπόφορο. Σκεφτόμουν «Πώς κανείς δεν μιλάει γι’ αυτό; Είναι εγκληματικό». Τότε γεννήθηκε η ιδέα να διασχίσω όλα τα κανάλια της Αγγλίας, να φωτογραφίσω κάθε κομμάτι πλαστικού και να το καταγράψω στον χάρτη. Σκέφτηκα ότι αν είχαμε μια ιδέα για την κλίμακα του πλαστικού προβλήματος – όχι στον ωκεανό χιλιάδες μίλια μακριά, αλλά στην πόρτα μας – ίσως δεν θα μπορούσαμε να το αγνοήσουμε.
Αγόρασα τη δική μου σανίδα, έβγαλα ειδική άδεια, σχεδίασα τη διαδρομή και ξεκίνησα για τη νέα αυτή περιπέτεια! Ήταν καταπληκτικό. Δεν υπήρχε σχέδιο. Απλώς ήθελα να καταλάβω το πρόβλημα.
Μέχρι το τέλος της πρόκλησης λάμβανα μηνύματα από όλη τη χώρα και τον κόσμο. «Πώς μπορώ να βοηθήσω;», «Πώς μπορώ να εμπλακώ;». Συνειδητοποίησα ότι δεν ήμουν μόνο εγώ. Οι άνθρωποι ήθελαν να μάθουν περισσότερα. Ήταν μια επιβεβαίωση.
Δημιούργησα μια ομάδα στο διαδίκτυο και άρχισα να ενημερώνω τον κόσμο για τις επόμενες δράσεις μου. Η ανταπόκριση ήταν συγκινητική. Ξαφνικά άρχισε να δημιουργείται ένα κύμα ανθρώπων που ήθελαν να βοηθήσουν να καθαρίσουμε τα κανάλια της χώρας από τα πλαστικά. Και αυτό ήταν υπέροχο!
Παγκόσμιο κίνημα
Τον επόμενο χρόνο συνάντησα ξανά τους ίδιους ανθρώπους, οι οποίοι έφεραν φίλους και συγγενείς για να βοηθήσουν με τη σειρά τους. Τότε δημιούργησα την εφαρμογή Plastic Patrol, όπου καθένας μπορεί να ανεβάσει τη φωτογραφία με τα πλαστικά απορρίμματα από την περιοχή στην οποία βρίσκονται.
Η νέα έκδοση είναι στον αέρα και είναι ακόμα πιο συναρπαστική! Τώρα η υπόθεση είναι στα χέρια του κοινού – όσο περισσότερες φωτογραφίες λαμβάνονται, τόσο περισσότερες πληροφορίες έχουμε για το πρόβλημα.
Ο καρκίνος με δίδαξε τόσα πολλά σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ήταν ευλογία γιατί με έκανε να αποκτήσω αυτό το κίνητρο σε τόσο μικρή ηλικία, κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν μόνο να ονειρεύονται. Όλοι έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε τη διαφορά! Η δύναμη του καθενός από εμάς ξεχωριστά δεν πρέπει να υποτιμάται!
Σχετικά Άρθρα
Google News