Η σύγχρονη ανάγνωση ενός κλασικού έργου και η διπλή πρόκληση της ερμηνείας
Στον «Ματωμένο Γάμο» του Λόρκα, η αντίθεση ανάμεσα στην προσωπική επιθυμία και στις κοινωνικές επιταγές παραμένει κεντρικός άξονας – και, όπως επισημαίνει η Φάνια Νταλιάνη στο InfoWoman, αυτό το δίπολο δεν έχει πάψει να μας επηρεάζει. Η ίδια τονίζει ότι, ενώ στο κείμενο του Λόρκα η σύγκρουση παρουσιάζεται με καθαρότητα, σήμερα οι γραμμές είναι περισσότερο θολές. Όπως αναφέρει, το «πρέπει» συχνά εμφανίζεται μεταμφιεσμένο ως «θέλω», δημιουργώντας μια πιο ύπουλη αλλά εξίσου έντονη εσωτερική μάχη, ιδιαίτερα στις ανθρώπινες σχέσεις.
Στην παράσταση βλέπουμε τη σύγκρουση ανάμεσα στα «θέλω» και τα «πρέπει» της κοινωνίας. Πιστεύετε ότι αυτή η σύγκρουση παραμένει εξίσου έντονη στις μέρες μας; Και αν ναι, πώς την αντιλαμβανόμαστε σήμερα, ιδίως στις ανθρώπινες σχέσεις;
Δυστυχώς η σύγκρουση ανάμεσα στα θέλω και στα πρέπει είναι διαχρονική. Υπάρχει σήμερα εξίσου έντονη, ίσως και λίγο πιο ύπουλη. Ενώ στο έργο του Λόρκα, αυτή η σύγκρουση παρουσιάζεται καθαρά, σαν δύο αντίθετες όψεις – υπάρχει το «Α» και υπάρχει το «Β». Σήμερα το «πρέπει» έρχεται συχνά μασκαρεμένο σαν «θέλω», όλα κινούνται σε πιο λεπτές αποχρώσεις, πιο αδιόρατες. Γίνεται έτσι η σύγκρουση λιγότερο ορατή, αλλά εξίσου βαθιά.
Η παράσταση ακροβατεί ανάμεσα στον ρεαλισμό και στο ποιητικό – συμβολικό θέατρο. Ως ηθοποιός, πώς διατηρείτε την αλήθεια του ρόλου μέσα σε ένα τόσο στιλιζαρισμένο σκηνικό σύμπαν; Ποιο ήταν το πιο απαιτητικό σημείο αυτής της ισορροπίας;
Όταν η φόρμα είναι αιτιολογημένη και συνδεδεμένη με τον ρόλο και το έργο -όταν δεν υπάρχει απλώς για εντύπωση- τότε παύει να είναι εμπόδιο. Είναι απλώς ένας άλλος δρόμος να εκφράσεις την αλήθεια σου.
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της συγκεκριμένης παραγωγής είναι η διπλή ερμηνεία της: η Νύφη και η Ζητιάνα – Θάνατος
Ερμηνεύετε δύο ρόλους που βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση: τη Νύφη και τη Ζητιάνα – Θάνατο. Πώς προσεγγίσατε αυτή τη διπλή υπόσταση; Τι αλλάζει μέσα σας, σωματικά και ψυχικά, όταν περνάτε από τον έρωτα στο αναπόφευκτο;
Η επιλογή αυτή της διπλής διανομής είχε ακριβώς αυτήν την ουσία: να αναδείξει ένα κοινό που έχουν ο έρωτας και ο θάνατος: το αναπόφευκτο. Είναι δύο κόσμοι που είναι αντίθετοι αλλά μιλούν την ίδια γλώσσα
Ο «Ματωμένος Γάμος» είναι ένα έργο που μιλά για έρωτα, μοίρα, κοινωνική πίεση και τελικά για το τίμημα της επιλογής. Τι πιστεύετε ότι αγγίζει περισσότερο το σημερινό κοινό; Και τι θα θέλατε να «πάρει μαζί του» ο θεατής φεύγοντας από την αίθουσα;
Δεν ξέρω τι ακριβώς αγγίζει το σημερινό κοινό… Αν μπορούσα να επιλέξω ποια φράση θα έμενε στο μυαλό των θεατών είναι αυτή: «Οι θνητοί είναι η μοίρα». ΕΜΕΙΣ ορίζουμε το μέλλον μας, μέσω των επιλογών μας.
Όταν κατεβαίνετε από τη σκηνή, πόσο από τη Νύφη και πόσο από τη Ζητιάνα μένει μέσα σας; Υπάρχει κάποια στιγμή στην πρόβα ή στην παράσταση που νιώσατε ότι το έργο «σας άγγιξε» σε κάτι δικό σας, ίσως σε έναν φόβο, μια επιθυμία ή μια μνήμη;
Το έργο είναι πλούσιο και βαθύ, όπως αγγίζει τους θεατές έτσι αγγίζει και τους ηθοποιούς. Υπάρχουν πράγματα στην παράσταση που με κάνουν να σκέφτομαι πολύ, αλλά είναι πράγματα που δεν χωράνε να τα περιγράψω μέσα σε λίγες γραμμές.
Ο Λόρκα συνδέει τον έρωτα με τη φύση, το σώμα, τη μοίρα. Τι σημαίνει για εσάς το «Ντουέντε»; η ένταση, η δύναμη, το βάθος του ρόλου πάνω στη σκηνή; Πώς το βρίσκετε και πώς το διατηρείτε;
Το Ντουέντε είναι κάτι που το κατακτάς, κάτι που ο ηθοποιός πρέπει να το βρει μέσα του, να το ξυπνήσει και να το αφήσει να τον κυριεύσει. Δεν μπορεί κάποιος να σε βοηθήσει να βρεις το Ντουέντε. Όταν όμως έρθει το αναγνωρίζεις. Όπως λέει ο Λόρκα: «Το Ντουέντε είναι ένας άνεμος που μυρίζει σάλιο παιδιού, φρεσκοκομμένο χορτάρι και πέπλο μέδουσας» που τα σαρώνει όλα και τα κάνει καινούργια. Στην παράσταση νιώσαμε την αναζωογονητική πνοή του και αυτό είναι που μας εμπνέει.
Διαβάστε επίσης:
Η Αγνή Χιώτη απαντά στο ερωτηματολόγιο του Infowoman
Η Αθηνά Χατζηαθανασίου απαντά στο ερωτηματολόγιο του Infowoman
Σχετικά Άρθρα
Google News