Τρία χρόνια νεκρή στο σπίτι της – Η γυναίκα που κανείς δεν αναζήτησε

Αόρατη, ξεχασμένη, μόνη. Σε μια μεγαλούπολη οκτώ εκατομμυρίων ανθρώπων, κανείς δεν την αναζήτησε.

Ήταν 25 Ιανουαρίου 2006 όταν υπάλληλοι στεγαστικής εταιρείας μπήκαν σε ένα μικρό διαμέρισμα στο Wood Green του Λονδίνου, το οποίο επρόκειτο να εκκενωθεί λόγω οφειλών. Θεωρούσαν πως θα το έβρισκαν άδειο. Αυτό που αντίκρισαν, όμως, σημάδεψε όχι μόνο τους ίδιους, αλλά και ολόκληρη τη βρετανική κοινωνία, φέρνοντας στο προσκήνιο το ζήτημα της κοινωνικής απομόνωσης.

Ανάμεσα σε χριστουγεννιάτικα δώρα και έναν νεροχύτη γεμάτο άπλυτα, βρέθηκαν μπροστά σε μια παλιά τηλεόραση συντονισμένη στο BBC1. Στον καναπέ, σε καθιστή στάση, βρισκόταν ένας ανθρώπινος σκελετός.

Η αποκάλυψη

Το διαμέρισμα αποκλείστηκε άμεσα από τις Αρχές. Το πρώτο ζητούμενο ήταν ο χρόνος και η αιτία θανάτου, αλλά και η ταυτοποίηση της σορού. Ένα στοιχείο που βοήθησε στην εκτίμηση του χρόνου ήταν τα τρόφιμα στο ψυγείο, τα οποία έφεραν ημερομηνίες λήξης του 2003. Ο θάνατος αποδόθηκε είτε σε κρίση άσθματος είτε σε επιπλοκές πεπτικού έλκους.

Ο σκελετός ανήκε στην Τζόις Κάρολ Βίνσεντ. Η ταυτοποίησή της έγινε μέσω οδοντιατρικών αρχείων και μιας παλιάς φωτογραφίας. Είχε πεθάνει τρία χρόνια πριν. Η τηλεόραση συνέχιζε να παίζει και το καλοριφέρ να λειτουργεί, παρά το γεγονός ότι δεν πληρώνονταν λογαριασμοί. Το πιο σοκαριστικό; Κανείς δεν την είχε αναζητήσει για τρία ολόκληρα χρόνια.

Ποια ήταν η Τζόις;

Η Βίνσεντ εργαζόταν στο τμήμα ταμειακής διαχείρισης της Ernst & Young. Το 2001 παραιτήθηκε ξαφνικά, λέγοντας στους συναδέλφους της πως επρόκειτο να ταξιδέψει. Παρότι δεν κοινωνικοποιούνταν ιδιαίτερα και σπάνια συμμετείχε σε εξόδους, οι περισσότεροι πίστευαν πως ήταν ευτυχισμένη και ότι είχε βρει τον άνθρωπο με τον οποίο θα δημιουργούσε οικογένεια.

Ωστόσο, μετά τη λήξη ενός αρραβώνα και την παραμονή της σε καταφύγιο για θύματα ενδοοικογενειακής βίας, απομακρύνθηκε τόσο από το οικογενειακό όσο και από το φιλικό της περιβάλλον. Σταδιακά χάθηκε κάθε επαφή.

Γείτονες που ρωτήθηκαν αργότερα ανέφεραν πως θεωρούσαν το διαμέρισμα άδειο. Ο Μάικλ Ντομπς, που είχε μετακομίσει στο κτίριο το 2004, είχε δηλώσει στον Guardian ότι δεν μπορούσε να φανταστεί τι συνέβαινε μέσα στο σπίτι, παρά τη δυσάρεστη οσμή και τα έντομα που παρατηρούσε.

Η ιστορία που έγινε ντοκιμαντέρ

Η υπόθεση ενέπνευσε τη σκηνοθέτιδα Κάρολ Μόρλεϊ, η οποία δημιούργησε το ντοκιμαντέρ Dreams of a Life. Όπως είχε πει στον Guardian, η εικόνα της τηλεόρασης να τρεμοπαίζει πάνω από το αποσυντιθέμενο σώμα την στοίχειωσε. Το ερώτημα που την απασχόλησε ήταν πώς σε μια πόλη όπως το Λονδίνο, η απουσία ενός ανθρώπου μπορεί να περάσει απαρατήρητη για τόσο μεγάλο διάστημα.

Κατά την έρευνά της, η Μόρλεϊ μίλησε με τον Μάρτιν Λίστερ, παλιό φίλο της Βίνσεντ. Περιέγραψε μια γυναίκα με όνειρα, αγάπη για τη μουσική και εξαιρετική φωνή, που επιθυμούσε να γίνει τραγουδίστρια. Κάποτε είχε μάλιστα δειπνήσει με τον Στίβι Γουόντερ, τον οποίο θαύμαζε.

Πρώην συνάδελφοί της μιλούσαν για έναν άνθρωπο χαμογελαστό, που δεν προμήνυε την κατάληξη που ακολούθησε. «Μακάρι να είχα ρωτήσει περισσότερα», παραδέχτηκε ένας από όσους τη γνώριζαν.

Η Τζόις Κάρολ Βίνσεντ έφυγε από τη ζωή μόνη, μπροστά σε μια ανοιχτή τηλεόραση, σε μια πόλη εκατομμυρίων ανθρώπων. Η ιστορία της ενέπνευσε και το τραγούδι Lost and Lonely της Παλόμα Φέιθ, λειτουργώντας ως υπενθύμιση πως κανείς δεν πρέπει να περνά απαρατήρητος.

Διαβάστε επίσης:

«Η πτήση σας έχει απλά αναβληθεί»: Η απάντηση της ελληνικής πρεσβείας σε εγκλωβισμένους Έλληνες στα ΗΑΕ

Ευεξία: 5 τρόποι να αλλάξετε τη ζωή σας προς το καλύτερο