Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία (3 Δεκεμβρίου) θεσπίστηκε και τηρείται παγκόσμια από τα Ηνωμένα Έθνη το 1992. Εορτάζεται σε όλον τον Πλανήτη προωθώντας την κατανόηση σε θέματα αναπηρίας και την κινητοποίηση υπέρ των δικαιωμάτων αξιοπρέπειας και ευημερίας των ατόμων με αναπηρία. Επιδιώκει την αύξηση του βαθμού ένταξης των ατόμων με αναπηρία σε κάθε πτυχή της πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής ζωής. Η αρχική της ονομασία ήταν «Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες».
Εμείς σας παρουσιάζουμε 5 συγκλονιστικές ταινίες που καταρρίπτουν τα στερεότυπα που υπάρχουν γύρω από τα άτομα με αναπηρία.
«Τ’ όνομά μου είναι Σαμ»
Ο Σαμ, παρά το γεγονός ότι έχει νοητική υστέρηση, μεγαλώνει ένα επτάχρονο κοριτσάκι. Η Κοινωνική Πρόνοια, ωστόσο, θέλει να το δώσει για υιοθεσία, κάτι που οδηγεί τον Σαμ να ζητήσει τη βοήθεια μιας διακεκριμένης δικηγόρου. Ο Σαμ δίνει μάχη για να πάρει την κηδεμονία της επτάχρονης κόρης του και στην πορεία θα δώσει μαθήματα ζωής στην ψυχρή δικηγόρο του για την αξία της αγάπης και της οικογένειας. Πώς, όμως, μπορεί να πειστεί ένα δικαστήριο ότι ένα άτομο με νοημοσύνη επτάχρονου παιδιού μπορεί να γίνει σωστός πατέρας;
Μια εξαιρετική ερμηνεία από τον Σον Πεν, ο οποίος έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου.
Δράμα, παραγωγής ΗΠΑ 2001
Σκηνοθεσία: Τζέσι Νέλσον
Πρωταγωνιστούν: Σον Πεν, Μισέλ Φάιφερ, Ντακότα Φάνινγκ, Νταϊάν Γουίστ, Λόρα Ντερν
Διάρκεια: 127΄
Φόρεστ Γκαμπ- 1984
Τριάντα χρόνια αμερικανικής ιστορίας μέσα από την οπτική του Φόρεστ Γκαμπ, ενός ατόμου με χαμηλό δείκτη νοημοσύνης, που όμως καταφέρνει να γίνει ήρωας στο Βιετνάμ, πρωταθλητής του μπέιζμπολ και του πιγκ πογκ και εκατομμυριούχος. Η ταινία σημείωσε τεράστια εισπρακτική επιτυχία, αποτελώντας την ταινία με τις μεγαλύτερες εισπράξεις για τη χρονιά εκείνη στις ΗΠΑ. Συνολικά συγκέντρωσε 13 υποψηφιότητες για Όσκαρ, από τα οποίες κέρδισε τα 6, ανάμεσα στα οποία τα Βραβεία Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας για τον Ρόμπερτ Ζεμέκις και Α΄ Ανδρικού Ρόλου για τον ηθοποιό Τομ Χανκς. To 2007, το Αμερικανικό Ινστιτούτο Ταινιών κατέταξε την ταινία στο #71 στη λίστα των καλύτερων ταινιών όλων των εποχών.
Το Αριστερό μου Πόδι
Η συγκλονιστική δραματική ταινία του Τζιμ Σέρινταν με πρωταγωνιστή τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις αφηγείται την ιστορία του Κρίστι Μπράουν, ενός Ιρλανδού με εγκεφαλική παράλυση που μπορούσε να κινήσει μόνο το αριστερό του πόδι. Ο Κρίστι Μπράουν μεγάλωσε σε μια φτωχή οικογένεια της εργατικής τάξης και έγινε συγγραφέας και καλλιτέχνης.
Στην ταινία επίσης συμμετέχουν οι Ρέι ΜακΆναλι, Μπρέντα Φρίκερ, Φιόνα Σο, Τζούλι Χέιλ, Άλισον Γουίλαν, Κίρστεν σέρινταν και Σίριλ Κούζακ. Είναι μερικώς φανταστική βιογραφία, διασκευασμένη από τον Σέιν Κόνοτον και τον Τζιμ Σέρινταν από το ομώνυμο βιβλίο του Κρίστι Μπράουν.
Η ταινία έλαβε καλές κριτικές και είχε εμπορική επιτυχία. Ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις και η Μπρέντα Φρίκερ κέρδισαν Όσκαρ Α’ Ανδρικού και Β’ Γυναικείου Ρόλου αντίστοιχα και η ταινία προτάθηκε για τρία επιπλέον βραβεία: Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου για τον Κόνοτον και τον Σέρινταν, Σκηονθεσίας για τον Τζιμ Σέρινταν και Καλύτερης Ταινίας.
O άνθρωπος της Βροχής- 1988
Η ταινία διηγείται την ιστορία ενός εγωιστή γιάπη, του Τσάρλι Μπάμπιτ, ο οποίος ανακαλύπτει ότι ο αποξενωμένος του πατέρας πέθανε και άφησε όλη του την περιουσία στον άλλο του γιο, τον Ρέιμοντ, έναν αυτιστικό Σαβάντ, του οποίου την ύπαρξη ο Τσάρλι αγνοούσε.
Σκηνοθετεί ο Μπάρι Λέβινσον και το σενάριο έγραψαν οι Μπάρι Μόροου και Ρόναλντ Μπας. Πρωταγωνιστούν οι Ντάστιν Χόφμαν, Τομ Κρουζ και Βαλέρια Γκολίνο.
Η ταινία έλαβε εξαιρετικές κριτικές την εποχή που κυκλοφόρησε κυρίως για την ερμηνεία του Χόφμαν και το σενάριο. Έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία αποφέροντας 354,8 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και βραβεύτηκε με το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Α’ Ανδρικού Ρόλου για τον Χόφμαν και Πρωτότυπου Σεναρίου.
Το σκάφανδρο και η πεταλούδα
Ένα εγκεφαλικό αφήνει τον Ζαν-Ντομινίκ Μπομπί, εκδότη του γαλλικού περιοδικού ELLE, παράλυτο σε όλο του το σώμα. Τον πληροφορούν πως βρίσκεται στο νοσοκομείο και πως αναπνέει με τη βοήθεια μηχανημάτων. Ένας γιατρός του δίνει την ακριβή αναφορά της κατάστασής του. Ο Μπομπί είχε ένα αγγειακό ατύχημα στον εγκέφαλο και έμεινε σε κώμα για πολλούς μήνες. Προσπαθεί να μιλήσει, αλλά κανείς δεν τον ακούει. Ο γιατρός του εξηγεί πως υποφέρει από μια εξαιρετικά σπάνια πάθηση.
Το «σύνδρομο εγκλεισμού» πλήττει το σημείο του εγκεφάλου που λειτουργεί ως αναμεταδότης μεταξύ εγκεφάλου και του υπολοίπου νευρικού συστήματος. Ο ασθενής είναι εντελώς παράλυτος, σαν φυλακισμένος μέσα στο σώμα του, παγιδευμένος σε ένα είδος σκάφανδρου. Στην περίπτωση του Μπομπί, λειτουργεί μόνο το αριστερό του μάτι. Αυτό είναι το τελευταίο του παράθυρο στον κόσμο και ο μόνος τρόπος επικοινωνίας που διαθέτει. Ένα κλείσιμο του βλεφάρου σημαίνει «ναι», δύο σημαίνουν «όχι» Το μυαλό από την άλλη πλευρά, δουλεύει άψογα. Ο Ζαν-Ντομινίκ Μπομπί μπορεί να ακούσει, να καταλάβει και να θυμηθεί, αλλά δεν μπορεί πια να μιλήσει.
Εκτός από το αριστερό μάτι, υπάρχουν ακόμη δύο πράγματα που εξακολουθούν να λειτουργούν – η φαντασία και η μνήμη. Η πεταλούδα. Καθώς ο εσωτερικός διάλογος του Ζαν-Ντομινίκ Μπομπί εναλλάσσεται από το αστείο στο τραγικό, αποφασίζει να πει την ιστορία του. Με τη βοήθεια της λογοθεραπεύτριάς του, που του μαθαίνει ένα σύστημα υπαγόρευσης ανοιγοκλείνοντας το μάτι του όταν του προφέρεται το σωστό γράμμα, απομνημονεύει και μετά υπαγορεύει τις προτάσεις της ιστορίας του.
Σκηνοθεσία Τζούλιαν Σνάμπελ με τους: Ματιέ Αμαλρίκ, Εμανουέλ Σενιέ, Αν Κοσινί, Μαρί – Ζοζέ Κροζέ
Σχετικά Άρθρα
Google News