Σαν σήμερα, 25 Ιανουαρίου 1882, γεννήθηκε στο Λονδίνο η Βιρτζίνια Γουλφ, η οποία εξοικειώθηκε από πολύ νωρίς με τον κόσμο της λογοτεχνίας. Με αφορμή τα 136 χρόνια από τη γέννησή της, η Google τιμά σήμερα την Αγγλίδα συγγραφέα φιλοξενώντας ένα σκίτσο της από την εικονογράφο Louise Pomeroy.

Η μητέρα της πέθανε από γρίπη το 1895, γεγονός που της προκάλεσε την πρώτη νευρική κατάρρευση. Ύστερα από δύο χρόνια πεθαίνει και η ετεροθαλής αδερφή της από περιτονίτιδα, ενώ ο θάνατος του πατέρα της το 1904 από καρκίνο στο στομάχι πυροδότησε την πρώτη απόπειρα αυτοκτονίας της.

Άρχισε να γράφει σε νεαρή ηλικία, δημοσιεύοντας το πρώτο της κομμάτι τον Δεκέμβριο του 1904, ενώ τον επόμενο χρόνο ξεκίνησε να γράφει για το εβδομαδιαίο λογοτεχνικό περιοδικό Times Literary Supplement. Παντρεύτηκε τον σύζυγό της Leonard το 1912, κι έγινε μέλος μιας ομάδας συγγραφέων με μεγάλη επιρροή, πολύ γνωστής στο Λονδίνο στις αρχές του 20ου αιώνα.

Το σκίτσο της εικονογράφου Louise Pomeroy που φιλοξενείται στη σελίδα της Google

Το πρώτο μυθιστόρημά της «The Voyage Out» κυκλοφόρησε το 1915, ενώ με τα μετέπειτα γραπτά της καθιερώθηκε ως μία από τις κορυφαίες μυθιστοριογράφους και δοκιμιογράφους της εποχής της.


Στις 28 Μαρτίου 1941 πνίγηκε στον ποταμό Ouse κοντά στο σπίτι της, ενώ το σώμα της δεν βρέθηκε για τρεις ολόκληρες εβδομάδες. Το σημείωμα αυτοκτονίας της 59χρονης προς τον σύζυγό της:

«Πολυαγαπημένε μου,

Νιώθω μέσα μου με σιγουριά πως και πάλι τρελαίνομαι. Νομίζω πως δε μπορούμε να υποστούμε άλλη μια από εκείνες τις τρομερές στιγμές. Κι αυτή τη φορά δεν θα συνέλθω. Αρχίζω ν’ ακούω φωνές και δε μπορώ να συγκεντρωθώ. Έτσι, λοιπόν, θα κάνω αυτό που νομίζω είναι καλύτερο. Μου έδωσες τη μεγαλύτερη δυνατή ευτυχία. Υπήρξες για μένα, με κάθε τρόπο, όσα μπορεί κανείς να υπάρξει. Δεν πιστεύω πως δυο άνθρωποι θα μπορούσαν να ήταν πιο ευτυχισμένοι, μέχρι να έρθει τούτη η τρομερή ασθένεια. Δε μπορώ πλέον να το αντέξω. Ξέρω ότι σου καταστρέφω τη ζωή, ότι χωρίς εμένα θα μπορούσες να δουλέψεις. Και θα το κάνεις, το ξέρω. Βλέπεις, ούτε αυτό δε μπορώ να γράψω αξιοπρεπώς. Δε μπορώ να διαβάσω. Αυτό που θέλω να πω, είναι ότι χρωστώ την ευτυχία μου σε σένα. Υπήρξες απίστευτα υπομονετικός και καλός μαζί μου. Θέλω να το πω αυτό -όλοι το γνωρίζουν. Αν θα μπορούσε κάποιος να με έχει σώσει, αυτός είσαι εσύ. Φαίνεται πως τα πάντα μ’ έχουν εγκαταλείψει, εκτός από τη βεβαιότητα της καλοσύνης σου. Δε μπορώ να συνεχίζω να σου καταστρέφω τη ζωή. Δεν πιστεύω πως δυο άνθρωποι θα μπορούσαν να έχουν υπάρξει τόσο ευτυχείς, όσο εμείς οι δύο».

Το έργο που άφησε πίσω της παραμένει αναλλοίωτο μέχρι σήμερα, γεγονός που αποδεικνύει τη λογοτεχνική αξία της συγγραφέως, η οποία αναδείχθηκε σε μεγάλο βαθμό κατά την περίοδο της ανόδου του φεμινιστικού κινήματος τη δεκαετία του 1970.

από Μαρία Ιωαννάτου