Μια γλυκιά ταινία ξεκινά να προβάλλεται σήμερα στους κινηματογράφους, χωρίς λόγια, αλλά με πολλά συναισθήματα και μια υπέροχη μουσική.

Ένας μηχανοδηγός, ο Νουρλάν, την τελευταία μέρα πριν τη συνταξιοδότησή του βρίσκει σκαλωμένο πάνω στο τρένο ένα δαντελωτό, γαλάζιο σουτιέν, του οποίου την ιδιοκτήτρια αναζητά με κάθε τρόπο.

Ένα “βουβό” παραμύθι

Μετά το «Absurdistan» (2008) και το «Baikonur» (2011), ο Γερμανός Βάιτ Χέλμερ μάς μεταφέρει στα ορεινά τοπία του Αζερμπαϊτζάν μέσα από ένα βωβό σύγχρονο παραμύθι για την αναζήτηση του έρωτα.

Ο μηχανοδηγός Νουρλάν καθημερινά διασχίζει με το τρένο του ένα προάστιο του Μπακού, όπου τα κτίρια είναι τόσο κοντά στις γραμμές, ώστε αναγκάζεται να περνά ξυστά από τις αυλές και τα κτίσματα. Κάθε φορά που το τρένο πλησιάζει, οι άνδρες που πίνουν τσάι και οι γυναίκες που απλώνουν τα ρούχα τρέχουν να το αποφύγουν.


Ο Αζίζ, ένα μικρό ορφανό παιδί, ειδοποιεί με τη σφυρίχτρα του τους κατοίκους να πάρουν τα πράγματά τους και να μπουν στα σπίτια τους. Όσα δεν προλαβαίνουν να μαζέψουν ο Νουρλάν τα συγκεντρώνει στο τέλος της διαδρομής: φτερά κοτόπουλων, παιδικές μπάλες, ακόμα και σεντόνια. Την τελευταία μέρα όμως πριν από τη συνταξιοδότησή του, βρίσκει σκαλωμένο στο τρένο ένα κάπως ιδιαίτερο σουβενίρ: ένα δαντελωτό, γαλάζιο σουτιέν.

Η σκέψη του σουτιέν τον αναστατώνει τόσο που πια δεν μπορεί να κοιμηθεί τα βράδια. Η απέραντη μοναξιά του τον οδηγεί να επιστρέψει στη γειτονιά και να αναζητήσει την ιδιοκτήτριά του.

Σε αναζήτηση της Σταχτοπούτας του

Στα χνάρια του Ζακ Τατί, ο Χέλμερ, χωρίς καθόλου διαλόγους, φτιάχνει μια ποιητική ταινία για τη μοναξιά και τον έρωτα , όπου ο Νουρλάν ως ιππότης παλαιάς κοπής πάνω στο τρένο αναζητάει στις φτωχογειτονιές τη δική του «Σταχτοπούτα» με τη βοήθεια ενός μικρού αγοριού.

Ιδιαίτερη η κινηματογραφική γλώσσα του Γερμανού δημιουργού, και σίγουρα ενδιαφέρουσα, καταφέρνει να δημιουργήσει ένα ποιητικό σουρεαλιστικό σύμπαν, αν και θα μπορούσε να είχε ενισχύσει σεναριακά την κεντρική του ιστορία. Πάντως, ο Μίκι Μανόλοβιτς, γνωστός από τις ταινίες του Κουστουρίτσα, παίρνει την υπόθεση πάνω του και καταθέτει μια συγκινητική ερμηνεία, « μιλώντας» με όλο του το σώμα.

 

από Σοφία Κωστάρα