«Το Εβένινο Λαούτο» του Παναγιώτη Αγαπητού, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Ιούλιο του 2003, ανατυπώθηκε και κυκλοφορεί 16 χρόνια μετά από τις εκδόσεις Άγρα. Η έκδοση περιλαμβάνει επιλογικό σημείωμα για το ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο, όπου εντάσσεται η πλοκή του μυθιστορήματος, και γλωσσάρι με την ερμηνεία τεχνικών, γεωγραφικών και άλλων βυζαντινών όρων της εποχής.

Περίληψη του βιβλίου

Το πρώτο μισό του 9ου αιώνα, η έριδα της Εικονομαχίας έχει διχάσει για δεύτερη φορά τη βυζαντινή κοινωνία, ενώ οι συνεχείς επιδρομές των Αράβων στη Μικρά Ασία έχουν αποσταθεροποιήσει το κράτος.

Μάιος του 832: Ο αυτοκράτορας στέλνει τον πρωτοσπαθάριο Λέοντα επικεφαλής μιας πρεσβείας στον χαλίφη της Βαγδάτης για να διαπραγματευθεί ειρήνη στην Ανατολή. Ο πρεσβευτής και η συνοδεία του φτάνουν στην Καισάρεια της Καππαδοκίας, τελευταίο σταθμό πριν από τα σύνορα. Κάτω από την ήρεμη επιφάνεια, τα πράγματα βρίσκονται σε αναβρασμό. Άραβες κατάσκοποι προετοιμάζουν μια εξέγερση, καλόγεροι υποθάλπουν την αίρεση της Εικονολατρίας, σωματέμποροι κλέβουν νεαρές γυναίκες για τα σκλαβοπάζαρα της Συρίας. Ο στρατιωτικός διοικητής φαίνεται πως έχει χάσει τον έλεγχο της πόλης. Ο αποτρόπαιος φόνος της δεκατριάχρονης κόρης του δικαστή έξω από τα τείχη τον αναγκάζει να ζητήσει τη βοήθεια του πρεσβευτή.

Ο πρωτοσπαθάριος Λέων ζούσε μέχρι εκείνη τη στιγμή την ήσυχη ζωή ενός κρατικού αξιωματούχου. Ανύπαντρος, λίγο απόμακρος, διαβάζει ερωτικά μυθιστορήματα και παίζει μουσική με εβένινο λαούτο. Τώρα, ανάμεσα στους στρατώνες, τα καπηλειά και τα πορνεία της Καισάρειας, πρέπει να λύσει πρωτόγνωρα γι’ αυτόν εγκλήματα και βρίσκεται αντιμέτωπος με τον εαυτό του και το παρελθόν του.


Μια Βυζαντινή Ιστορία Μυστηρίου

«Τρεις ημίγυμνοι άντρες ήταν παλουκωμένοι πάνω σε μυτερούς πασσάλους που στηρίζονταν στις φαρδιές σανίδες μιας ξύλινης εξέδρας. Τα τεντωμένα χέρια τους είχαν δεθεί σε οριζόντιες δοκούς που σχημάτιζαν έναν σταυρό με κάθε πάσσαλο, τα κουρεμένα κεφάλια τους είχαν τραβηχτεί προς τα πίσω με ένα σκοινί. Στο άρρωστο φως του ήλιου τα διαστρεβλωμένα μέλη και τα παραμορφωμένα τους πρόσωπα ήταν ακίνητα. Ξεραμένα αίματα και περιττώματα κάλυπταν τους πασσάλους και τις σανίδες. Άλλα δύο αντρικά σώματα με κομμένα τα χέρια από τους αγκώνες και ξεκοιλιασμένα τα σπλάχνα, βρίσκονταν πεταμένα στη βάση της εξέδρας. Ένα σμήνος κοράκια είχε καθίσει πάνω στους δοκούς…»

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Παναγιώτης Αγαπητός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1959. Σπούδασε Βυζαντινολογία και Μουσικολογία στο Μόναχο και, στη συνέχεια, Βυζαντινή Φιλολογία στη Βοστόνη. Από το 1992 διδάσκει Βυζαντινή Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Κύπρου.

Έχει δημοσιεύσει δύο μονογραφίες για τα βυζαντινά ερωτικά μυθιστορήματα, την κριτική έκδοση του δημώδους μυθιστορήματος «Λίβιστρος και Ροδάμνη», όπως και σειρά άρθρων σχετικά με ερμηνευτικές προσεγγίσεις της βυζαντινής λογοτεχνίας, τη θεωρία της ρητορικής και τα λογοτεχνικά είδη στο Βυζάντιο, την ιστορία των χειρογράφων και τα προβλήματα κριτικής έκδοσης των μεσαιωνικών ελληνικών κειμένων.

Η βυζαντινή ιστορία μυστηρίου «Το Εβένινο Λαούτο» είναι το πρώτο του μυθιστόρημα, που κυκλοφόρησε από την «Άγρα» το 2003. Ακολούθησαν άλλα δύο μυθιστορήματα με τον ίδιο ήρωα, τον πρωτοσπαθάριο Λέοντα, «Ο χάλκινος οφθαλμός» που κυκλοφόρησε το 2006 και το «Μέδουσα από σμάλτο» που κυκλοφόρησε το 2009, ενώ αναμένονται άλλα δύο για να συμπληρωθεί η πενταλογία του ήρωα αυτού στα χρόνια της Εικονομαχίας.

από Μαρία Ιωαννάτου