Αρχική > Featured > «Τη μέρα που η Πολιτεία με απέρριψε ως μητέρα, εγώ έφερνα στον κόσμο τον γιο μου»
%cf%84%ce%b7-%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b7-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b5%ce%af%ce%b1-%ce%bc%ce%b5-%ce%b1%cf%80%ce%ad%cf%81%cf%81%ce%b9%cf%88%ce%b5-%cf%89%cf%82-%ce%bc0

«Τη μέρα που η Πολιτεία με απέρριψε ως μητέρα, εγώ έφερνα στον κόσμο τον γιο μου»

Η επιθυμία μίας γυναίκας, εδώ στην Ελλάδα, να αποκτήσει παιδί και ο «γολγοθάς» που πέρασε προκειμένου να γίνει μάνα συγκλονίζει, καθώς αποδεικνύει πως θαύματα γίνονται σήμερα. Αρκεί να πιστέψουμε σ΄αυτά…

«Ετών 35 και ανέμελη, επιτυχημένη επαγγελματικά, με χρήματα, δικό μου διαμέρισμα, δικό μου αυτοκίνητο, ένα διαζύγιο (μετά από σύντομο γάμο) και πολλά ταξίδια στα πέρατα της γης…Αλλά και μ΄ ένα μεγάλο κενό: αυτό της συναισθηματικής δέσμευσης. Μέχρι που σ΄εκείνο ακριβώς το σημείο της επιτυχίας, ένας άντρας έρχεται να ανατρέψει τις αποφάσεις μου, που μου «υπαγορευαν» πως θα ζήσω ελεύθερο πουλί και θα κάνω ό,τι θέλω. Εκείνος μεγαλύτερος, στα 50 του, επιτυχημένος, με δικά του παιδιά, χωρισμένος. Η έλξη αμοιβαία, ο έρωτας επίσης και έτσι αποφασιζουμε να συγκατοικήσουμε χωρίς να σκεφτόμαστε γάμους και παιδιά. Μόνο τη χαρά της συντροφικότητας.

Μετά από έναν υπέροχο χρόνο κοινής ζωής, μια καθυστέρηση στην περίοδο έρχεται να ταράξει τα νερά. Μέχρι τότε καμία εγκυμοσύνη. Κι όχι τυχαία. Πρόσεχα πολύ, γιατί δεν ήθελα να διαταραχθεί η ισορροπία που με κόπο είχα οργανώσει (καθότι οργανωτικός τύπος). Όμως, εκείνη η ροζ γραμμή στο γρήγορο τεστ εγκυμοσύνης αλλάζει τα πάντα.

Εγώ ξεκάθαρη: “Δεν είσαι υποχρεωμένος να μείνεις μαζί μου, ούτε καν να το αναγνωρίσεις. Απλώς εγώ θέλω…”

Χωρίς καν να το συζητήσει κι εκείνος, λέει “κι εγώ θέλω”.

Κι έτσι προχωρήσαμε. Μετά από δύο μήνες γεμάτους όνειρα και σχέδια, το υπερηχογράφημα θα δείξει ότι η καρδιά του εμβρύου δεν χτυπά. Ο λόγος; Παλινδρόμηση. Κι έτσι απλά σταματά μια κύηση, γιατι το σώμα δεν μπορεί να κρατήσει άλλο αυτό που έφτιαξε…

Ήταν μια δύσκολη χρονιά το 1999. Ξυπνούν φαντάσματα, φόβοι, τρόμοι, θλιψεις, αίσθημα αποτυχίας, ένα μεγάλο γιατί; Αφού το ήθελα αυτό το μωρό, γιατί;

Ποτέ μου δεν πίστεψα στην εξωσωματική. Όχι από τσαμπουκά. Όχι, από φόβο. Για τις ενέσεις, τις ορμόνες, αυτά που άκουγα…. Πάντα πίστευα στον Θεό. Στον Θεό που φτιάχνει ο καθένας στην ψυχή του κάποια στιγμή. Κι έτσι πάντα έλεγα μέσα μου, ένα παιδί είναι μια θεϊκή συνωμοσία. Γιατί να βιάσει το σώμα σου μια μέθοδος; Εντάξει ξέρω ότι σκέφτεστε ότι λέω βλακείες αλλά εγώ έτσι νιώθω…

Το 2001 κι αφού έχουμε σταματήσει να πιστεύουμε ότι θα αποκτήσουμε παιδί, άλλωστε εγώ βαδίζω στα 37 κι εκείνος στα 52 μια νέα εγκυμοσύνη είναι εδώ.

Με πολύ φόβο ονειρευόμαστε ξανά… Κάθε εβδομάδα υπερηχογράφημα, να ακούμε τους χτύπους της καρδιάς του. Μέχρι που στην έκτη εβδομάδα οι χτύποι σταματούν. Δύσκολοι οι επόμενοι 5 μήνες. Πολύ… Η δουλειά με βγάζει από την κατάθλιψη. Δουλεύω ακατάπαυστα. Μέχρι που αρχίζω πάλι να ζω, αποφασισμένη ότι ότι δεν υπάρχει λόγος να το περιμένω. Δε θέλει και δε θα έρθει.

Τα χρόνια κυλούν ήρεμα. Στο μεταξύ η συμβίωση έχει επισημοποιηθεί, ο γάμος έχει όλα τα χαρακτηριστικά του γάμου χωρίς παιδί. Μέσα μου βαθιά κάτι λείπει. Κάτι που δεν καλύπτεται με τίποτα υλικό. Ναι, θα ήθελα να γίνω μαμά. Γιατί; Γιατί πάντα ήθελα, αυτό αισθάνθηκα και τις δυο φορες που έμεινα έγκυος. Είμαστε πια μαζί 9 χρόνια. Η απώλεια της μητέρας μου, αλλά και της δικής του σε σχεδον παράλληλους χρόνους, μας φέρνουν ακόμη πιο κοντά. Ξέρουμε ότι είμαστε ο ένας για τον άλλο. Κι ένα μωρό; Μ’ ακούει προσεκτικά ένα βράδυ και συμφωνεί. Ναι ας προσπαθήσουμε να υιοθετήσουμε… “Εγώ θα είμαι εδώ” μου λέει.

Για τη διαδικασία στο Κέντρο Βρεφών Μητέρα. Θα πω μόνο ότι φροντίζουν μόνο τους έχοντες πολλά χρήματα και ίσως καλά κάνουν. Δεν είναι απλή η υιοθεσία. Στέκονται σε πολλά τυπικά κριτήρια που δεν ξέρω αν έχουν και τόση σημασία… Θα επανέλθω στο Μητέρα πιο μετά…

Ο γυναικολόγος μου, που αποκλείει έτσι κι αλλιώς την πιθανότητα να μείνω ξανά έγκυος, μου λεει , “ξέρω κάποιον που μπορει να σε βοηθήσει. Εγώ δεν θα μεσολαβήσω. Αλλά επειδή το έχεις τόση ανάγκη, γι’ αυτό στο λέω…”

Μετά από μια εβδομάδα επισκέπτομαι ένα μοντέρνο γραφείο, όπου ο γυναικολόγος θα με συστήσει στον άνθρωπο κλειδί που έρχεται ειδικά από την επαρχία για μένα…

Η διαδικασία είναι η εξής: Μπαινω στην κλινική της επαρχίας, τυπικά δηλώνομαι ως γυναίκα που θα γεννήσω και σε δυο μέρες φεύγω μ’ ένα μωρό, που έχει γεννήσει μια άλλη γυναίκα, συνήθως από ανατολική χώρα… Θα πληρωθεί κι αυτή (πενιχρά ίσως) και η κλινική και ο διαμεσολαβητής

Για αγόρι ζητουν 15.000 ευρώ. Για κοριτσι 10.000 ευρώ. Τα ραντεβού γινονται με πολλές προφυλάξεις. Σε απόμερα σημεία και αφού μου κάνουν σωματική έρευνα ότι δεν έχω μαζι μου κασετοφωνάκι. Δε χρειάστηκαν πολλές μέρες για να αποφασίσουμε ότι δε μας ενδιαφέρει αυτή η διαδικασία… Άλλωστε έχουμε ακόμη την ελπίδα του Κέντρου Βρεφών…

Είναι πια Χριστούγεννα του 2006. Είμαστε χαρούμενοι, ελπίζουμε πως κάτι θα γίνει.Εγώ είμαι πια 42,5 κι εκείνος 57. Μεγαλώνουμε αλλά και ένα παιδί; Η ερωτική μας ζωή είναι υπέροχη, έχουμε φίλους, βγαίνουμε τα βράδια. Ένα βράδυ αφήνομαι να κάνω έρωτα χωρίς να σκέφτομαι το παραμικρό… Ό,τι θέλει ας γίνει. Ας αποφασίσει, ο Θεός, η ζωή το σύμπαν. Ενάμιση μήνα μετά διαπιστώνω, χωρίς να το πιστεύω ότι είμαι έγκυος.

Αλλάζω γυναικολόγο και συναντιέμαι με τον άνθρωπο που άλλαξε τη ζωή μου και στον οποιο οφείλω τα πάντα. Τον γιατρό που πιστεύει ότι πρέπει να τα καταφέρουμε και θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι της επιστήμης. Ξυπνώ, κοιμάμαι, δουλεύω λίγο, οι υπάρχουσες προτεραιότητες πάνε περίπατο. Μιλάω από την αρχή στο μωρό μου και το φωνάζω “βελουδάκι μου” και του ζητώ να μου κάνει τη χάρη να ερθει. Κρεβατώνομαι στον τέταρτο μήνα. Τα ινομύωματα που από καιρό υπήρχαν στη μήτρα μου γίνονται τεράστια και μαζι μεγαλώνει κι η μήτρα και το μωρό μου.

Την προηγούμενη ημέρα της γέννας ανοίγω το ταχυδρομικό κουτί.

Το Κέντρο Βρεφών έχει απορρίψει την υιοθεσία. Σκίζω επιδεικτικά το χαρτί και φωνάζω, “είστε μαλάκες”. Την επομενη νύχτα έφερα στον κόσμο το αγοράκι μου.

Σήμερα είναι πια δεκατριών ετών.. Ευχαριστώ κάθε πρωί και κάθε βράδυ τον Θεό που μας τον χάρισε, ευχαριστώ τη ζωή και παρακαλάω ότι παρακαλούν όλοι οι γονείς. Υγεία. Ο ίδιος άντρας είναι κοντά μου. Αν δεν ήταν αυτός, δε θα είχε γίνει τίποτα. Όταν συναντώ γυναίκες, κοπέλες που αγωνιούν ξέρω καλά τι σταυρό κουβαλούν.

Εγώ απλώς πίστεψα στα θαύματα. Εσείς;

%cf%84%ce%b7-%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b7-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b5%ce%af%ce%b1-%ce%bc%ce%b5-%ce%b1%cf%80%ce%ad%cf%81%cf%81%ce%b9%cf%88%ce%b5-%cf%89%cf%82-%ce%bc0 %cf%84%ce%b7-%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b7-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b5%ce%af%ce%b1-%ce%bc%ce%b5-%ce%b1%cf%80%ce%ad%cf%81%cf%81%ce%b9%cf%88%ce%b5-%cf%89%cf%82-%ce%bc2

Ακολουθήστε μας στο Google News
και ενημερωθείτε πρώτοι για τα νέα άρθρα του %cf%84%ce%b7-%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b7-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b5%ce%af%ce%b1-%ce%bc%ce%b5-%ce%b1%cf%80%ce%ad%cf%81%cf%81%ce%b9%cf%88%ce%b5-%cf%89%cf%82-%ce%bc4