Μια γιαγιά μπορεί να λέει παραμύθια. Ή να περιμένει το σχολικό στη στάση. Μπορεί να φτιάχνει και ωραίο μουσακά. Μπορεί όμως, τίποτα απ’ όλα αυτά να μην είναι δυνατόν να κάνει, όχι γιατί δεν είναι μέσα στις προθέσεις της, αλλά γιατί τα εγγόνια δεν μένουν πια εδώ..



Δεν ξέρω πόσο «παραδοσιακή» γιαγιά θα ήταν η Μελίνα Ταραντίνου αν τα παιδιά της ζούσαν στην Ελλάδα, ξέρω ότι το «δώρο» που προσέφερε στα τρία εγγόνια της- και τα τρία μόνιμοι κάτοικοι εξωτερικού- μπορεί και να την κάνει υποψήφια για το βραβείο της πιο ενδιαφέρουσας και δοτικής Ελληνίδας γιαγιάς των ημερών μας. 

Το «My Greek Roots» που μόλις κυκλοφόρησε, ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα μετά από χρόνια έρευνας και ενασχόλησης σε ο,τι συνδέει την αγγλική γλώσσα με την ελληνική. Πόσες αγγλικές λέξεις προέρχονται από τα ελληνικά; Γύρω στις 35.000 θα σας απαντούσε ο εξειδικευμένος επιστήμων γλωσσολόγος (τόσες καταγράφονται στα λεξικά). 

Η Μελίνα Ταραντίνου όμως δεν ήθελε να συνδράμει την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα, ήθελε απλώς να «πλησιάσει» και να εμπνεύσει τα εγγόνια της –πιθανόν και όλα τα εγγόνια που γεννιούνται και μεγαλώνουν εκτός συνόρων. Αυτό το διευκρινίζει και στον πρόλογο της έκδοσης: Μέσα από τα 35.000 αγγλικά λήμματα που έχουν ελληνική αφετηρία συγκέντρωσε 1000 συν κάποια παράγωγα, τουτέστιν όσα συναντάμε τακτικότερα στην καθημερινότητα της τρέχουσας αγγλικής.


Το ενδιαφέρον δε με την εν λόγω έκδοση, είναι, πέρα από τον έξυπνο και συνοπτικό τρόπο που έχει οργανωθεί το υλικό, ο γοητευτικός τρόπος που παρουσιάζεται (σελιδοποίηση, χρώματα, εξώφυλλο, εικονογράφηση) έτσι ώστε να γίνει θελκτικό και φιλικό σε όλους τους ενδιαφερόμενους ανεξαρτήτως ηλικίας. Γιατί μπορεί η αφετηρία και το κίνητρο της Μελίνας Ταραντίνου να ήταν τα εγγόνια της, όμως ο τρόπος και ο χρόνος που διέθεσε, η υπευθυνότητα, η σοβαρότητα, η ακρίβεια έφτιαξαν μια καθόλα «ενήλικη» έκδοση που αξίζει την προσοχή μας. 

Σκεφτείτε το. Στο παγκοσμιοποιημένο μας παρόν, το πόνημα της Μελίνας Ταραντίνου, είναι όντως ένα μεγάλο δώρο για μια γενιά παιδιών που σίγουρα η πιο δυνατή τους ταυτότητα θα είναι αυτή του «πολίτη του κόσμου». Τουλάχιστον ας έχουν την δυνατότητα να τους αγγίξει και να τους προβληματίσει κάποτε αυτό που είπε ο Γκαίτε: «Ό,τι είναι η καρδιά και ο νους για τον άνθρωπο, είναι η Ελλάδα για την ανθρωπότητα».

Από τη Χάρη Ποντίδα

από infowoman team