01

– Θα ήταν ενδιαφέρον να μας πεις λίγα λόγια για το ξεκίνημά σου και πώς προέκυψε η φωτογραφία στη ζωή σου.

Καταρχάς, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τη φιλοξενία, μέσα από το όμορφο site σας! Η φωτογραφία, όπως και τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή, θέλει το χρόνο της για να σε κερδίσει και μια απλή επαφή να μεταλλαχθεί σε σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητάς σου.


Σπούδασα γραφιστική και φωτογραφία στην ΑΚΤΟ, αλλά τελικά κράτησα μόνο τη φωτογραφία σαν καλλιτεχνικό εφόδιο και αργότερα μέσα από διάφορα φωτογραφικά σεμινάρια που ξεκίνησα το 2010, έψαχνα να βρω τη θέση μου μέσα σε αυτήν.  Μια αναζήτηση που όσο διαρκεί, θέτει τόσο καινούρια ερωτήματα όσο και νέους φωτογραφικούς προορισμούς. Άλλωστε ό,τι αγνοούμε μας σπρώχνει μπροστά.

 

 

– Στη φωτογραφία δε χρειάζεται να εξηγήσεις τα πράγματα με λέξεις. Απλά φωτογραφίζεις. Εσένα ποια είναι η αγαπημένη σου φράση που αφορά στη φωτογραφία;

Μια φράση που μου αρέσει συχνά να χρησιμοποιώ και εκφράζει τη στάση μου απέναντι στην τέχνη γενικότερα, είναι από τον αγαπημένο μου Στάνλεϊ Κιούμπρικ, ο οποίος είχε πει: “Real is good. Interesting is better.” Η αμφιταλάντευση ανάμεσα στον ρεαλισμό και στο μη, πάντα θα ασκεί μία ξεχωριστή γοητεία πάνω μου και θα με κεντρίζει φωτογραφικά.

Η τέχνη πρέπει να σταματά να αποτελεί έναν καλογυαλισμένο καθρέφτη της πραγματικότητας, αλλά να γίνεται ένας ακατέργαστος πυλός που περιμένει να του δώσουμε μία καινούρια μορφή και υπόσταση πέρα από το αρχικό του υλικό που στενά το (περι)ορίζει. Ίσως ο μόνος τρόπος να κατακτήσουμε τη πραγματικότητα, είναι να την υπερβούμε.

NoAdulthood-01

 

– Εδώ βλέπουμε μία από τις δουλειές σου που έχει να κάνει με τα παιδιά. Τι ήταν αυτό που σε οδήγησε στη συγκεκριμένη θεματική; Γιατί παιδιά και τι δυσκολίες αντιμετώπισες πάνω στη διαδικασία της λήψης και επιλογής;

Όπως οι περισσότερες θεματικές μου, η “Ανηλικίωση” δεν ήταν ένα θέμα που είχα εξαρχής προγραμματίσει αλλά γεννήθηκε μέσα από μία λήψη που είχα τραβήξει πριν από 5 χρόνια και συνέχισα να  δουλεύω πάνω σε αυτή, μέχρι τη στιγμή που ένιωσα ότι πήρε μια μορφή, επικεντρωμένο στα βλέμματα των παιδιών, μια αγνή πηγή ονείρων.

 

Όσο είμαστε μικροί τα πράγματα είναι ξεκάθαρα, όσο μεγαλώνουμε αρχίζουν να θολώνουν. Κοίταζοντας τέτοια παιδικά βλέμματα τώρα, πρέπει να αντιλαμβανόμαστε την παροδικότητα των πραγμάτων.

Φωτογραφίζοντας ένα θέμα με παιδιά, είναι θεωρητικά εύκολο στη προσέγγιση αλλά πάντα ο κίνδυνος της αποτυχίας του επιθυμητού αποτελέσματος θα κρύβεται  στον ευφησυχασμό της ευκολίας.

 

 

– Κάθε φωτογράφος με τις θεματικές του αποσκοπεί μέσω της φωτογραφίας να επικοινωνήσει με τον κόσμο γύρω, εσύ τι επιδιώκεις να βρεις μέσα στο χώρο της καλλιτεχνικής φωτογραφίας;

Η φωτογραφία θα αποτελεί πάντα ένα προσωπικό ταξίδι και ελπίζω να μη βρεθεί ο προορισμός, γιατί θα σημαίνει το τέλος της αναζήτησης. Η επικοινωνία μου με το θεατή  δεν βασίζεται σε κάποια λογική, αλλά στην όποια συγκίνηση αποπνέει το φωτογραφικό αποτέλεσμα.

 

Print

– Πού μπορούμε να βρούμε άλλες δουλειές σου και τι πραγματεύεσαι όσον αφορά στη φωτογραφία αυτή την περίοδο;

Δείγματα δουλείας μου υπάρχουν στο προσωπικό μου site www.tolischatzignatiou.com το οποίο σιγά -σιγά παίρνει τη θεματική μορφή που θα ήθελα. Συνήθως δουλεύω σε διάφορα θέματα γιατί αποτελεί ένα είδος αποφόρτισης και ταυτόχρονα έμπνευσης για μένα. Αυτή την εποχή υπάρχουν δύο θέματα που δουλεύω, χωρίς όμως το άγχος της χρονικής ολοκλήρωσης. Οι εικόνες θα έρθουν από μόνες τους…
Είμαι, επίσης, Editorial Columnist, για το διαδικτυακό περιοδικό φωτογραφίας www.ifocus.gr, εκεί μεταξύ άλλων, γράφω άρθρα που έχουν να κάνουν με την σχέση και την αλληλεπίδραση της φωτογραφίας σε άλλες μορφές τέχνης όπως ο κινηματογράφος και η μουσική.

 

– Τα παιδιά ονειρεύονται… όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω… Eσύ σε δέκα χρόνια από τώρα τι ονειρεύεσαι να έχεις καταφέρει;

Πάντα θα μας ενοχλεί ό,τι δεν αφήσαμε να μεγαλώσει. Τα όνειρα πρέπει να παίρνουν την τελική μορφή τους και να μην επέρχεται ο συμβιβασμός της ανεκπλήρωσης. Το ψάρι στη γυάλα πρέπει πάντα να ονειρεύται τον ωκεανό. Ακόμα πιο σημαντικό είναι η εκπλήρωση να δίνει πάντα τη θέση της στη δημιουργία, ανεξαρτήτως συνθηκών και ηλικίας.  Άρα, νομίζω πιο σημαντικό για μένα είναι σε δέκα χρόνια να συνεχίσω ακόμα να ονειρεύομαι…

 

 

** Την περίοδο από 8 έως και 24 Απριλίου ο Τόλης Χατζηγνατίου συμμετέχει σε μία έκθεση φωτογραφίας που ονομάζεται “Common Routes”, και φιλοξενείται στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Είναι ένα φωτογραφικό οδοιπορικό στην Τουρκία και τα έσοδα από την πώληση των φωτογραφιών θα διατεθούν για την υποστήριξη δράσεων ανακούφισης των προσφύγων.

 

 

από Σοφία Κωστάρα