Εγώ κάνω πάντα το πρώτο βήμα στις φιλίες – Αξίζει ή απλώς πιέζω;

Αν ανήκετε κι εσείς σε αυτή την κατηγορία ατόμων που πάντα αναρωτιέται «Γιατί είμαι πάντα εγώ που κάνω την προσπάθεια να δω τους φίλους μου. Δεν με εκτιμούν;», αξίζει να διαβάσετε το παρακάτω άρθρο και φυσικά να προσπαθήσετε να μην το παίρνετε προσωπικά.

“Οι φίλοι μου δείχνουν πραγματικά χαρούμενοι όταν βρισκόμαστε και συνήθως δέχονται όταν προτείνω να κανονίσουμε κάτι. Όμως, αν δεν κάνω εγώ την κίνηση, σπάνια θα επικοινωνήσουν. Ούτε ένα «Γεια, πώς πάει η καινούργια δουλειά;» ή ένα «Τι κάνεις;». Μπορεί να περάσουν μήνες.

Αυτό με βάζει σε σκέψεις: είναι τελικά αληθινοί φίλοι; Μήπως κάνω εγώ κάτι λάθος; Κι όμως, όταν βρισκόμαστε, μοιραζόμαστε τη ζωή μας, γελάμε, κάνουμε πράγματα που μας αρέσουν όλους – νιώθω σύνδεση. Αλλά μόλις χωρίσουν οι δρόμοι μας, σιωπή. Είναι μπερδεμένο και αποθαρρυντικό.

Δεν ξέρω αν παίζει ρόλο, αλλά όλοι οι φίλοι μου είναι γυναίκες. Είμαι άντρας, γύρω στα 50, και μόνος εδώ και χρόνια μετά από μια σχέση σχεδόν τριών δεκαετιών. Στην περίοδο της πανδημίας ήμουν πολύ απομονωμένος και καταθλιπτικός, αλλά σταδιακά άρχισα να αλλάζω τη ζωή μου: γράφτηκα σε ομάδα τρεξίματος, σταμάτησα το ποτό, άλλαξα δουλειά, μετακόμισα. Το να κάνω νέους φίλους και να εμβαθύνω τις σχέσεις μου ήταν μια τεράστια πρόοδος για μένα – αλλά τώρα αναρωτιέμαι αν αξίζει όλος αυτός ο κόπος.

Τι θα συμβεί στον οργανισμό σας αν κάνετε 7.000 βήματα τη μέρα

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά

Η αλήθεια είναι πως η πραγματική φιλία πάντα αξίζει την προσπάθεια. Ωστόσο, φαίνεται να υπάρχουν δύο τύποι ανθρώπων: εκείνοι που παίρνουν πρωτοβουλίες και «κινούν» τις φιλίες, και εκείνοι που δεν το κάνουν. Και αυτό μπορεί να σε τρελάνει. Αν όμως οι άλλοι δέχονται να σε δουν όταν τους προτείνεις, μπορείς μάλλον να είσαι σίγουρος ότι απολαμβάνουν την παρέα σου – άλλωστε, υπάρχουν άπειροι τρόποι να αποφύγει κανείς μια συνάντηση αν δεν θέλει.

Η ψυχοθεραπεύτρια Gabrielle Rifkind προτείνει να το δεις αλλιώς: όχι ως «αν δεν το κάνω εγώ, δεν θα γίνει ποτέ», αλλά ως «εγώ έχω περισσότερους πόρους για να το κάνω». Όπως λέει, «οι άνθρωποι που είναι καλοί στις φιλίες έχουν συνήθως σιγουριά και αυτοπεποίθηση. Αναρωτιέσαι γιατί είσαι πάντα εσύ αυτός που κινεί τα πράγματα, αλλά ίσως απλώς έχεις ταλέντο στην οργάνωση. Και γενικά, οι άνθρωποι απολαμβάνουν να υπάρχουν άλλοι που παίρνουν την πρωτοβουλία». Βέβαια, δεν παύει να είναι κουραστικό να είσαι πάντα εσύ αυτός.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι καλοί στο «ενδιάμεσο» της φιλίας -στα μικρά μηνύματα, στο να ρωτήσουν τι κάνεις- αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι ουσιαστικοί φίλοι. Ίσως εσύ να έχεις περισσότερη ανάγκη για επαφή ή να νιώθεις πιο άνετα να εκτίθεσαι, γι’ αυτό και κάνεις περισσότερες κινήσεις. Όπως σημειώνει η Rifkind, «πολλοί έχουν ήδη το δικό τους δίκτυο και δεν προσπαθούν ιδιαίτερα να το επεκτείνουν. Αν ισχύει αυτό, τότε εσύ χρειάζεται να είσαι πιο ενεργητικός».

Δεν είναι σαφές αν παίζει ρόλο το ότι εσύ είσαι άντρας και εκείνες γυναίκες. Ίσως θεωρούν ότι εσύ πρέπει να πάρεις την πρωτοβουλία, ίσως δεν είναι σίγουρες για το τι θέλεις, ίσως επειδή βρίσκονται σε σχέσεις φοβούνται μήπως παρεξηγηθεί μια πρόσκληση και προτιμούν να είναι πιο παθητικές. Θα μπορούσες ακόμη και να τις ρωτήσεις ανοιχτά.

Μια άλλη ιδέα είναι να βρεις τρόπους να συναντιέστε πιο τακτικά χωρίς να χρειάζεται κάθε φορά να οργανώνεις τα πάντα. Οι ομάδες, όπως αυτή του τρεξίματος που ανέφερες, είναι ιδανικές γιατί φέρνουν τους ανθρώπους κοντά χωρίς όλη την ευθύνη να πέφτει πάνω σου.

Κράτα επίσης κάτι σημαντικό: κάποιοι άνθρωποι δεν είναι καλοί στα μηνύματα και τα «τι κάνεις», αλλά όταν είστε μαζί είναι παρόντες και αυθεντικοί. Και αυτό μετράει. Είναι προτιμότερο από κάποιον που στέλνει συνεχώς μηνύματα αλλά δεν θέλει ποτέ να σε δει από κοντά.

Τέλος, υπάρχει και το λεγόμενο «χάσμα συμπάθειας» (liking gap), όπως το περιγράφει ο συγγραφέας David Robson: συχνά υποτιμάμε το πόσο μας συμπαθούν οι άλλοι, γιατί επικεντρωνόμαστε υπερβολικά σε ό,τι θεωρούμε ότι κάναμε λάθος. Αυτό μπορεί να μας εμποδίζει -και εμάς και τους άλλους- από το να κάνουμε το επόμενο βήμα. Ίσως οι φίλοι σου να νιώθουν έτσι περισσότερο απ’ όσο φαντάζεσαι.

Διαβάστε επίσης

«Μου είπε: ”λυπάμαι”»: Η Κριστίνα Άπλγκεϊτ συγκινεί μέσα από τη συγκλονιστική αυτοβιογραφία της