Αρχική > Featured > Στέλιος Μάινας: «Δεν έχω φόβους. Προσπαθώ να είμαι ελεύθερος»

Στέλιος Μάινας: «Δεν έχω φόβους. Προσπαθώ να είμαι ελεύθερος»

Γεννήθηκε στη Σύρο, αλλά στην ηλικία των δύο ετών μετακόμισε στον Βύρωνα. Τα καλοκαίρια της παιδικής και εφηβικής του ηλικίας τα περνούσε στην Αντίπαρο, απ’ όπου καταγόταν η μαμά του. Ίσως γι΄αυτό έχει παθολογική σχέση με τη θάλασσα.

Τρέφει επίσης ιδιαίτερη αδυναμία στον κινηματογράφο γιατί μ΄αυτόν μεγάλωσε.  Το θέατρο, όπως εξομολογείται, ήταν πολυτέλεια γι΄αυτόν τη δεκαετία του ’60 και του ’70. 

Έγινε ευρύτερα γνωστός από τις τηλεοπτικές του εμφανίσεις. Αρχικά στους «Μεν και Δε» στον ΑΝτ1, αργότερα στα «Μαύρα Μεσάνυχτα» και στο «Νησί» του Mega. Στο θέατρο τα βήματά του είναι πιο σιωπηλά, αλλά πάντα σταθερά και ποιοτικά.  

Ο λόγος για τον Στέλιο Μάινα που τη φετινή περίοδο παίζει σε τρία ταμπλό. Πρωταγωνιστεί  στο «Δείπνο» στο Σύγχρονο Θέατρο, ένα έργο που μιλάει για την ευθύνη που έχουν οι γονείς απέναντι στα παιδιά τους, στον φαντασμαγορικό παιδικό «Οδυσσέα» στο Δημοτικό Θέατρο Ολύμπια Μαρία Κάλλας που σκηνοθετεί η Σοφία Σπυράτου και στην ταινία «Φαντασία» -που βγήκε στους κινηματογράφους την Πέμπτη 28/11- μαζί με τον Γιάννη Στάνκογλου και τη Ρένα Μόρφη. 

Το Infowoman είχε μία πολύ ενδιαφέρουσα εφ’ όλης της ύλης συζήτηση μαζί του.

Πείτε μας λίγα λόγια για τη θεατρική παράσταση «Το Δείπνο».

Το έργο προέρχεται από το βιβλίο του Χέρμαν Κοχ που πούλησε περίπου 6 εκατομμύρια αντίτυπα. Κυκλοφόρησε το 2012 και συνεχίζει να πουλάει σε όλον τον κόσμο. Έχει εμπνεύσει τρεις ταινίες, μία ιταλική ταινία με τίτλο »Τα δικά μας παιδιά», μία βέλγικη και μία αμερικάνικη. Αυτό σημαίνει λοιπόν ότι έχει δημιουργήσει μεγάλο ενδιαφέρον το θέμα του βιβλίου και γι’ αυτό έγινε θεατρικό αργότερα και έχει παιχτεί σε πάρα πολλές χώρες σε όλη την Ευρώπη.

Το έργο μιλάει για την ευθύνη που έχουν οι γονείς απένεναντι στα παιδιά τους. Τα παιδιά γίνονται αποτυπώματά τους; Λειτουργεί η οικογένεια σαν πρότυπο ή όχι; Και πόσο κακό πρότυπο πορεί να γίνει η οικογένεια για το παιδί; Αφορμή για να τεθούν αυτά τα ερωτήματα είναι ένα τραγικό συμβάν.

Το έργο μιλάει για την αψεγάδιαστη βιτρίνα της σύγχρονης αστικής οικογένειας. Υπάρχει όντως αυτή η βιτρίνα; Το έχετε διαπιστώσει;

Φυσικά υπάρχει αυτή η βιτρίνα και θα σας δώσω ένα πολύ απλό παράδειγμα. Φανταστείτε ότι όταν ένας πατέρας πηγαίνει το πρωί τον γιο του στο σχολείο, στο φανάρι βρίζει τον διπλανό οδηγό. Το παιδί βλέπει, είναι μάρτυρας της βιαιότητας του πατέρα, και σιγά σιγά η βιαιότητα αυτή γίνεται μια καθημερινότητα και εξοικείωση. Φυσικά όλα εξωραΐζονται στην οικογένεια, γιατί ο ρόλος της είναι να χωνεύει τα πάντα, καλά ή κακά.

Τι είναι οικογένεια για εσάς;

Οικογένεια είναι ένα μικροκύτταρο κοινωνίας. Είναι δηλαδή η μικροσκοπική αντιμετώπιση που έχουμε στο κοινωνικό μας σύνολο. Για να το πω αλλιώς, είναι ο χώρος της προσωπικής μας εκπαίδευσης για το πώς θα είμαστε προς τα έξω. Είναι μια ανθρώπινη ανάγκη που έχει δημιουργήσει η φύση για να εξοικειώσει και να προετοιμάσει τα πλάσματα να κοινωνικοποιηθούν.

Έχετε πει ότι μεγαλώσατε με τον κινηματογράφο. Τρέφετε μια ιδιαίτερη αγάπη γι’ αυτό το είδος;

Όλα τα παιδιά της γενιάς μου μεγαλώσαμε με τον κινηματογράφο, με εξαίρεση κάποια παιδιά οικογενειών που είχαν περισσότερα χρήματα και ήταν πιο εξοικειωμένα την εποχή εκείνη με το θεάτρο. Το θέατρο ήταν πολυτέλεια για εμάς τη δεκαετία του ’60 και του ’70. Μεγαλώσαμε όμως με τον συνοικιακό κινηματογράφο κι από εκεί είχαμε τις προσλαμβάνουσες για την τέχνη. Για τον λόγο αυτό τρέφω μια ιδιαίτερη αγάπη για το είδος.

Και κάπου εδώ η συζήτηση φτάνει στη «Φαντασία», τη νέα ταινία του Αλέξη Καρδαρά, που αποτελεί ένα ύμνο στον έρωτα και ένα φόρο τιμής στον κόσμο του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού. 

Υποδύομαι έναν μπουζουξή που έχει δικό του μαγαζί και προσλαμβάνει μια πολύ φιλόδοξη νέα τραγουδίστρια, τη Ρένα Μόρφη. Ακολουθεί μια μεγάλη κόντρα ανάμεσά τους, επειδή εκείνη ερωτεύεται κάποιον άλλον. Είναι ένα νεο-μελό θα έλεγα, του οποίου η βάση είναι το λαϊκό τραγούδι τη δεκαετία του ’90, με τα μαγαζιά με τα γαρύφαλλα και τα σπασμένα πιάτα, μια άλλη εποχή που βρίσκεται πλέον στο παρελθόν.

Έχετε ζήσει έντονα εκείνη την εποχή;

Ποτέ. Έχω πάει στα μπουζούκια μόνο μια φορά στη ζωή μου. Γενικώς επειδή είναι χώροι με πάρα πολύ κόσμο, δεν είμαι ο άνθρωπος που με έλκουν αυτοί οι χώροι.

Γεννημένος στη Σύρο, ήρθατε στον Βύρωνα σε ηλικία 2 ετών. Τις πιο έντονες όμως αναμνήσεις από τα παιδικά του χρόνια τις έχετε στην Αντίπαρο, τόπο καταγωγής της μητέρας σας.

Έχω παθολογική σχέση με τη θάλσσα. Την αγαπώ, τη λατρεύω τη θάλασσα. Είναι βασικό στοιχείο της ζωής μου. Σαν πιτσιρίκια περνούσαμε κάθε καλοκαίρι καταπληκτικές διακοπές στο νησί. Εμείς οι νησιώτες τη γνωρίζουμε πολύ καλά τη θάλασσα, έχουμε σχέση ζωής, βιωματική. Δεν μπορώ να την αποχωριστώ. Ο βυθός είναι κάτι ανάλογο με τη γιόγκα, γιατί υπάρχει η έλλειψη του ήχου, υπάρχει αυτή η εξερεύνηση ενός καινούργιου κόσμου που αποτελεί το 70-80% περίπου του πλανήτη μας κι εκεί επαληθεύεται η απεραντοσύνη και η μοναξιά του βυθού που είναι πολύ σαγηνευτική. Γι’ αυτό και το βασικό μου σπορ είναι οι καταδύσεις. Προέρχομαι από θαλασσινή οικογένεια. Ο πατέρας μου ήταν καπετάνιος και οι θείοι μου ναυτικοί, οπότε η θάλασσα είναι ένα φυσικό στοιχείο της συνέχειάς μου.

Συμμετέχετε και στην παιδική παράσταση «Οδύσσεια». Ποια είναι η δική σας Ιθάκη;

Δεν υπάρχει Ιθάκη, μόνο το ταξίδι. Ο προορισμός είναι το ίδιο το ταξίδι. Να λοιπόν μια ακόμα θαλασσινή ιστορία. Η περιπέτεια του Οδυσσέα ουσιαστικά εξελίσσεται από νησί σε νησί, από τόπο σε τόπο θαλασσινό. Πρόκειται για μια θαλασσινή ιστορία, γιατί μας επιβεβαιώνει ποια είναι η σχέση του Έλληνα με τη θάλασσα, που είναι τεράστια.

Κάνουμε μια παράσταση υπερπαραγωγή θα έλεγα, με 16 ηθοποιούς, χορευτές, ακροβάτες και σκηνικά καταπληκτικά, πανάκριβα. Έχουμε κάνει μια εξαιρετική δουλειά με τη Σοφία Σπυράτου τη σκηνοθέτη μας. Έχω την αίσθηση ότι ο κόσμος μας ακολουθεί. Έχουμε πάρα πολύ κόσμο, αρέσει πάρα πολύ στα παιδιά και μας παρακολουθούν με ανοιχτό στόμα. Τον Οδυσσέα υποδύεται ένας εξαιρετικά ταλαντούχος νέος ηθοποιός, ο Γιώργος Χριστοδούλου. Γενικότερα το καστ αποτελείται από πολύ ταλαντούχος ανθρώπους, που πλαισιώνουν το ωραίο αυτό έργο.

Νιώσατε ποτέ εγκλωβισμένος από κάποιον ρόλο;

Ποτέ. Είναι θέμα επιλογών. Επιλέγεις να είσαι ελεύθερος και αλλάζεις κάθε φορά με αποτέλεσμα μετά από κάποια χρόνια αυτό να γίνει συνείδηση του κόσμου και να μη σε ταυτίζει με ένα συγκεκριμένο πράγμα, αλλά να σου δώσει ονοματεπώνυμο πλέον.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Δεν έχω φόβους. Προσπαθώ να είμαι ελεύθερος.