Αρχική > Celebrities > Σμαράγδα Καρύδη: “Κάτι ακόμα περί προσευχής κι ευθύνης”

Σμαράγδα Καρύδη: “Κάτι ακόμα περί προσευχής κι ευθύνης”

Γράφω αυτά απλώς για να ξεκαθαρίσω κάποιες παρανόησεις που έγιναν από κάποιους από σας -ευτυχως όχι απ’τους περισσότερους- σχετικά με την προηγούμενη μου ανάρτηση.

Διάβασα τα σχόλια σας, δυστυχώς δεν μπορώ ν’απαντήσω στον καθένα χωριστά κι η ανάρτηση αυτή δεν απευθύνεται στους κακοπροαίρετους που ξεσπάνε με βρισιες στα σοσιαλ μίντια γιατί αυτοί δε με αφορούν καθόλου.

Σ’αυτούς λοιπόν που ειλικρινά κάτι παρανόησαν κι ένιωσαν ότι απαξίωσα τη θρησκευτική πίστη ή ότι τους κουνάω το δάχτυλο θέλω να πω τα εξης:

Καταρχάς, σε όλα όσα μας καταλογίζω βάζω πρώτο τον εαυτό μου είτε γιατί κάποια απ´αυτά τα έχω πράξει κι η ίδια είτε γιατί κάποια τα έχω ανεχτεί ή έχω αδιαφορήσει.

Δεν κάνω αφ’υψηλού κριτική αλλά αυτοκριτική. Γι αυτό και χρησιμοποιώ πρώτο πληθυντικό. Αυτό που συνέβη μας τάραξε και μας πλήγωσε όλους. Και το ότι κανείς δεν αναγνωρίζει τα λάθη του και δε ζητάει συγγνώμη μας πληγώνει ακόμα περισσότερο. Αυτό που είπα είναι ότι η λύση στα προβλήματα βρίσκεται στις πράξεις. Μίλησα για την ευθύνη του πολίτη, μιάς και για το τι σημαίνει η ευθύνη του πολιτικού δεν έχουμε ακόμα αποφανθεί.

Δεν είχε καμία σχέση με τη θρησκεία τη χριστιανική ή οποιαδήποτε άλλη.

Οταν κάποιος διαγνωσθεί με καρκίνο ο γιατρός πρέπει να του πει να κανει τις χημειοθεραπείες και τις ακτινοβολίες του δε μπορει να του πει: Ωραία και τώρα προσευχήσου!

Η προσευχή είναι προσωπικός δρόμος. Μοναχικός.

Είναι προσωπικη ανάγκη. Κι ελπίδα.

Δε θέλει προστακτική.

Η προσευχή θέλει ησυχία.

Δεν είναι χασταγκ, είναι παρηγοριά .

Δεν μπορεί να είναι ένα γενικό πρόταγμα διανθισμένο με κλαμμένες φατσούλες στο ινσταγκραμ κι αυτό να σε ησυχάζει.

Δεν είναι ώρα για να ησυχάσουμε.

Οι φατσούλες γενικώς είναι μια χαρά αλλά όταν έχεις νεκρούς εν καιρώ ειρήνης, ενώ θα μπορούσες να μην έχεις, οφείλεις να είσαι σοβαρός και να κοιτάξεις τι δεν έγινε σωστά αλλά και τι μπορεί να κάνεις για να μη ξαναγίνει. Γιατι έχει ξαναγίνει. Δεν ήταν καν η πρώτη φορά. Γιατί κάτι έφταιξε και τότε και τώρα. Κάτι πήγε στραβά.

Δεν ήταν τρομοκρατικό χτύπημα, ούτε έπεσε μετεωρίτης στο κεφάλι σου.

Η προσευχή γι αυτούς που έχασαν το παιδί τους ίσως είναι το μόνο καταφύγιο αλλά όλοι εμείς οι υπόλοιποι , πέρα απ’το να προσευχόμαστε , οφείλουμε να απαιτησουμε να μην ξανασυμβεί αυτό και σ’άλλους. Ή σε μας τους ιδιους.

Κι έχουμε μερίδιο ευθύνης.

Έχουμε γιατί αυτοί που μας κυβερνούν έχουν εκλεγεί και πληρώνονται από μας κι είναι υποχρεωμένοι να μας δίνουν λογαριασμό όπως δίνει κι ο διαχειριστης της πολυκατοικιας μας για το που πάνε τα λεφτά των κοινοχρήστων. Κι εμείς οφείλουμε να το απαιτούμε αλλά και να ζητάμε απαντήσεις.

Επίσης ξεκαθαριζω ότι ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ δε μίλησα δημοσιώς υπέρ οποιουδήποτε κόμματος ή πολιτικού γιατί δεν μπορώ να σας εγγυηθώ για κανέναν, δεν περιμένω από σωτήρες , σιχαίνομαι να είμαι οπαδος, δεν έχω κάποιο συμφέρον, δεν θέλω να μονιμοποιηθώ στο δημόσιο κι ούτε μ’ενδιαφέρει να επηρεάσω κανέναν.

Γι ‘αυτό όσοι απ’το πουθενά ξαφνικά μου καταλόγισαν ότι εγώ προσωπικά τους παρέσυρα με δηλώσεις να ψηφίσουν ποτέ το οτιδήποτε ( βάζοντας με στη γνωστή γενικότητα που λέει «εσείς οι καλλιτεχνες μας πήρατε στο λαιμό σας» ) μάλλον με μπερδεύουν ή με ταυτίζουν με κάποιους άλλους.

Πιστεύω επίσης ότι κανείς δεν παίρνει στο λαιμό του κανέναν. Οι πολίτες δεν είναι μωρά. Οι πολίτες οφείλουν στη δημοκρατία να αναγνωρίζουν τις ευθύνες τους και είναι ευθύνη σου το ποιον ψηφίζεις όπως ευθύνη σου είναι και το να πας να ψηφίσεις.

Οι πολιτικοί μας, κυβέρνηση και αντιπολίτευση είναι εκλεγμένοι από μας. Αν μέσα στη Βουλή υπάρχουν κάποια «παρατράγουδα», κάποιοι ιδεοληπτικοί ,άλλοι που αγαπούν τη βία ή κάποιοι που πιστεύουν ότι μας ψεκάζουν είναι εκεί γιατί τέτοιοι είναι οι ψηφοφόροι τους. Ή γιατί κάποιοι άλλοι δεν πήγαν καν να ψηφίσουν.

Αν οι πολίτες αγαπούν τα ψέματα ή τις αυταπάτες θ’αγοράζουν ψέμα κι αυταπάτη

Η κοινωνία δεν είναι γεμάτη από κάποιους αθώους που τους κυβερνούν οι πονηροί.

Είμαστε όλοι μέρη του φαύλου κύκλου και πρέπει να δούμε πως θα βγούμε. Η προσπάθεια αυτή χρειάζεται καθαρό μυαλό και καθαρή καρδιά.

Σέβομαι το θρησκευτικό αίσθημα κάθε ανθρώπου. Σέβομαι τη πίστη του Χριστιανού του Μουσουλμάνου, του Βουδιστή.

Σέβομαι τους ένθεους. Σέβομαι τους άθεους.

Σέβομαι όλους τους ανθρώπους όπως κι αν αυτοπροσδιορίζονται αρκεί να μην προσπαθούν με βία ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο να επιβληθούν σε άλλους.

Σέβομαι την ανάγκη των ανθρώπων να προσευχηθούν, να διαλογιστούν ή να πάρουν αντικαταθλιπτικά.

Σέβομαι κάθε επιλογή που βοηθάει τους ανθρώπους να την παλέψουν με τη σκληρή βεβαιότητα ότι μόνοι μας ερχόμαστε και μόνοι μας φεύγουμε χωρίς να ξέρουμε το λόγο.

Ξέρω ότι έχουμε μεγάλη ανάγκη να αποκτήσει για μας νόημα αυτό το ταξίδι.

Ξέρω ότι άνθρωποι περισσότερο απ’τη γνώση έχουν ανάγκη την πίστη.

Αλλά θαυμάζω μια πίστη ενεργή.

Των ανθρώπων εκείνων που αγαπούν τον άνθρωπο και εργάζονται για το καλό του. Είμαι σίγουρη πως αν υπάρχει ο Θεός – πράγμα που θα το ήθελα πολύ- αυτοί είναι τ’αγαπημένα του παιδιά κι όχι οι γνωστοί φανατικοί θρησκόληπτοι «ιεροκύρηκες» του μίσους

Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού σε όλους μας και κουράγιο.