Δεν κουράζεται ποτέ να ψάχνει για κάτι, «η εφηβεία επιτίθεται στη ζωή της με τα πιο εξελιγμένα όπλα», όπως λέει και η ίδια.



Ο λόγος για τη Σεμίνα Διγενή που έχει γράψει τη δική της ιστορία στην ελληνική δημοσιογραφία. Από το 1975 στις εφημερίδες κι από το 1982 στην τηλεόραση είναι πιστή ακόλουθος της επικαιρότητας.
Στο πρώτο βιβλίο της γράφει για όλα αυτά για τα οποία δε μίλησε ποτέ. Για τον εαυτό της και την οικογένειά της, αλλά και για τις «συνάντησεις« που καθόρισαν τη ζωή της. Με λίγα λόγια τo «Κίτρινο Υποβρύχιο» είναι μια σύνθεση μεταξύ μαρτυρίας, ρεπορτάζ και μυθοπλασίας. Πρόσφατα ταξίδεψε στις Βρυξέλλες, όπου το παρουσίασε και το υπέγραψε σε πλήθος κόσμου, ενώ βραβεύτηκε από τον Ελληνικό Οργανισμό Πολιτικών Επιστημόνων για το συνολικό της έργο στο χώρο της δημοσιογραφίας.

Εμείς είχαμε μαζί της μία πολύ ενδιαφέρουσα και εφ όλης της ύλης συζήτηση μαζί της….


Αισθάνεστε χορτασμένη από τη ζωή και την καριέρα σας έως τώρα;

Αισθάνομαι πως δεν έχω χρόνο για προσωπικές αξιολογήσεις τέτοιου τύπου, γιατί όσο περνάει ο καιρός,  κάνω όλο και πιο πολλά πράγματα και γίνομαι όλο και πιο περίεργη, για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου. Δεν κουράζομαι να ψάχνω για κάτι, όλο και πιο ενδιαφέρον και ακόμη -το πιο παράξενο- η εφηβεία επιτίθεται στη ζωή μου με τα πιο εξελιγμένα όπλα. Τη βλέπω να υφίσταται κραταιή και να με κυβερνάει.

«Όλα αυτά για τα οποία δε μιλήσατε ποτέ» αναφέρεται στο δελτίο Τύπου του βιβλίου. Γιατί ήρθε τώρα η στιγμή να μιλήσετε;

Γιατί δεν άντεχε άλλο την πίεση, η χύτρα ταχύτητας μέσα μου. Έσκασε κι αν κρίνουμε από ό,τι προέκυψε, θα λέγαμε πως ήταν μια παραγωγική έκρηξη 85.000 λέξεων, αλλά και πολλών εντυπωσιακών φωτογραφιών.

Ποιες είναι οι πιο ενδιαφέρουσες προσωπικότητες που συναντάμε στο βιβλίο;

Αν εξαιρέσουμε τα μέλη της… ευρύτερης οικογένειάς μου, μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες προσωπικότητες που γνώρισα, (και με κάποιους γίναμε φίλοι), ήταν ή είναι οι: Λευτέρης  Βογιατζής, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Βιττόριο Γκάσμαν, Αλέιδα, Καμίλο και Ερνέστο Γκεβάρα (τα παιδιά του Τσε), Κάτια Δανδουλάκη,  Μίκης Θεοδωράκης, Μουαμάρ Καντάφι, Μελίνα Μερκούρη, Βίκυ Μοσχολιού, Βλάσης Μπονάτσος, Αλέκος Παναγούλης, Δημήτρης Παπαμιχαήλ,  Ανδρέας Παπανδρέου, Γιάννης Ρίτσος, Παύλος Σιδηρόπουλος, Γιεβγκένι Τζουκασβίλι (εγγονός του Στάλιν), Ούγκο Τονιάτσι, Γιάννης Τσαρούχης, Οριάνα Φαλάτσι, Χαρίλαος Φλωράκης, Μάνος Χατζιδάκις, Δημήτρης Χορν κα.

Ποια συνάντηση ή ποια προσωπικότητα θα λέγατε πως σας καθόρισε;

Όλοι οι άνθρωποι κι όλες οι στιγμές. Όλα τα λάθη κι οι επιτυχίες κι οι γκάφες και οι δόξες κι οι αταξίες και τα ψέματα και οι προδοσίες κι οι φιλίες κι οι μαχαιριές. Αποτελούμαι από όλα αυτά και κανένα δεν πετάω.

Ποια ήταν η στιγμή που αποφασίσατε πως θέλετε να φύγετε από τα τηλεοπτικά δρώμενα; 

Το περιστατικό αναφέρεται αναλυτικά, κάπου στις πρώτες σελίδες του βιβλίου. Ήταν Χριστούγεννα του 2008 όταν το αποφάσισα και ήμουν στο Βερολίνο. Έμοιαζε -για τους άλλους- σαν κεραυνός εν αιθρία, αλλά για μένα ήταν κάτι που το ήθελα πολύ καιρό.

Έχετε σκεφτεί ποτέ να επιστρέψετε σ΄αυτά;

Σε καμία περίπτωση μπροστά από τις κάμερες!

Πρόσφατα βρεθήκατε στις Βρυξέλλες με το «Κίτρινο Υποβρύχιο». Πείτε μας λίγα λόγια  για την εμπειρία σας αυτή.

Ήταν όμορφα που το Υποβρύχιο ταξίδεψε μέχρι εκεί και απέκτησε καινούργιους φίλους σε Βρυξέλλες και Στρασβούργο. Ήταν πολύ θερμή η ανταπόκριση των Ελλήνων αναγνωστών στην καρδιά της Ευρώπης, κάτι που με γέμισε με μεγάλη χαρά. Ο πρέσβης μας μάλιστα, στο Βέλγιο, ο κ. Διονύσης Καλαμβρέζος (που είναι και ο ίδιος ένας σπουδαίος συγγραφέας), πρότεινε η παρουσίαση του δεύτερου βιβλίου  μου, να γίνει την άνοιξη, στην ελληνική πρεσβεία εκεί και φυσικά μου αρέσει πολύ η ιδέα και θα το κάνουμε οπωσδήποτε.

Απ’ ότι ξέρουμε, την Τετάρτη θα βρίσκεστε μαζί με το “Υποβρύχιο” στο Γαλλικό Ινστιτούτο στη Λάρισα.

Βέβαια… Θα το παρουσιάσουμε εκεί, μαζί με την Ηρώ Μουκίου που θα έρθει από την Αθήνα και τον Διογένη Δασκάλου που θα έρθει από τη Θεσσαλονίκη και τους ευχαριστώ πολύ.

Επίσης πριν λίγες μέρες, στην Αθηναϊκή Λέσχη,  ο Ελληνικός Οργανισμός Πολιτικών Επιστημόνων και ο πρόεδρός του Συμεών Σιδηρόπουλος, σας βράβευσαν , για τη συνολική πορεία και το πλούσιο έργο σας σε τηλεόραση, ραδιόφωνο, έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Πώς αισθανθήκατε;

Συγκίνηση και ευγνωμοσύνη. Ήταν το 19ο βραβείο και πάντα μια τέτοια τιμή, είναι καλοδεχούμενη. Οι βραβεύσεις και οι παρουσιάσεις είναι πάντα μια ωραία αφορμή, για να βλέπεις μαζεμένους τους φίλους σου και να ευχαριστιέσαι την παρέα τους. Αυτήν τη συγκεκριμένη φορά, πάντως ήταν ακόμη πιο ωραία, αφού βραβεύτηκε από τον ΕΟΠΕ, για το σπουδαίο επιστημονικό της έργο και η καλύτερη μου φίλη, η γιατρός Παρή Ράπτη.

Ποια είναι η σχέση σας με τον χρόνο;

Συμμαχική. Τον σέβομαι με την ελπίδα να με σεβαστεί. Θέλω να τον έχω με το μέρος μου. Προσπαθώ να μην τον προσβάλλω και κάνω συνεχώς επαναλήψεις σε Προυστ, Αϊνστάιν και Χόκινγκ, μπας και βοηθηθώ. 

 Προσέχετε τον εαυτό σας σαν γυναίκα;

Κάνω ότι μπορώ, αλλά όχι πάντα με επιτυχία. Περνάω περιόδους αυστηρής προσήλωσης στους κανόνες της…ευζωίας και περιόδους επικίνδυνης απόκλισης απ’ αυτούς. Όπως οι περισσότερες γυναίκες δηλαδή… Ωστόσο προσπαθώ..

Ο μεγαλύτερος φόβος σας ποιος είναι; 

Ο ίδιος φόβος με τον Αστερίξ και τους Γαλάτες: Φοβόμαστε να μην πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας!

Ονειρεύεστε να…
…έχουμε υγεία, όνειρα και να μην το βάζουμε κάτω, ποτέ και για κανένα λόγο.

Μελλοντικά σχέδια; 

Μόλις χθες τελείωσα το δεύτερο βιβλίο κι έχω την αίσθηση πως θα είναι μια έκπληξη, λόγω όχι μόνο των διασήμων προσώπων που περιλαμβάνει, αλλά κυρίως της μη αναμενόμενης αλληλεπίδρασής τους.

από Γεωργία Οικονόμου