Από τα μέσα Νοέμβρη το σημαντικότερο μυθιστόρημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, το έπος του Λέοντος Τολστόι «Πόλεμος και Ειρήνη», παίρνει σάρκα και οστά στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Με αφορμή την παράσταση αυτή, ο Πυγμαλίωνας Δαδακαρίδης μίλησε στο Infowoman.gr για τον ρόλο του Αντρέι Μπαλκόνσκι που υποδύεται, τη θέση του έρωτα στο έργο του κορυφαίου Ρώσου συγγραφέα και τη συνεργασία του με την Ιόλη Ανδρεάδη που βρίσκεται πίσω από το τιμόνι της σκηνοθεσίας.



Ο τελευταίος χρόνος υπήρξε ιδιαίτερα καρποφόρος σε επαγγελματικό επίπεδο για τον ηθοποιό, αφού καταφέρνει να μοιράζει -με αξιοθαύμαστη επιτυχία- τον χρόνο του ανάμεσα στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και το θέατρο Κάππα, όπου πρωταγωνιστεί για 4η συνεχόμενη χρονιά στο «Δείπνο Ηλιθίων». Αισθητή η παρουσία του και στον κινηματογράφο, όπου υποδύθηκε τον σύζυγο της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου στη συγκλονιστική ταινία για τη ζωή της μεγάλης στιχουργού, η οποία προβάλλεται εδώ και μερικές ημέρες στη μεγάλη οθόνη σημειώνοντας τεράστια επιτυχία!

Σκιαγραφήστε μας τον χαρακτήρα του Αντρέι Μπαλκόνσκι που υποδύεστε

Είναι ένας ευγενής άνθρωπος με θάρρος, τόλμη, κουράγιο, παιδεία, σεβασμό απέναντι στα πρότυπα της εποχής και στον τρόπο συμπεριφοράς. Αναζητά ουσιαστικά να βρει το κομμάτι που λείπει στους περισσότερους ανθρώπους το οποίο το προφέρει ο έρωτας, η αλληλεγγύη, η εμπιστοσύνη και η αγάπη, όπου δυστυχώς ή ευτυχώς για εκείνον βρίσκεται ιστορικά μέσα στον πόλεμο που πέρασε η Ρωσία στις αρχές του 1800.


Τι είναι αυτό που σας γοητεύει στο έργο του Τολστόι;

Είναι ένα έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας συγκλονιστικό στον τρόπο γραφής, στο τρόπο σκέψης και δομής, στο μεγαλείο και στο μέγεθος της σκέψης του συγγραφέα και στον τρόπο που οι ήρωες ξεδιπλώνουν τον ιστορικό τους χρόνο μέσα στο κείμενο και ένα κομμάτι μέσα από την ίδια τη γραφή που θεατρικά είναι πολύ δύσκολο να σου δοθεί η ευκαιρία να προσπαθήσεις να αποδώσεις.

Νομίζω ότι ο Αντρέι είναι συμβολικά ένας θαυμάσιος άνθρωπος, πρίγκιπας, αξιωματικός, το κομμάτι του αρσενικού πρότυπου που πολλές γυναίκες διαβάζοντας το έργο έχουν σκεφτεί ότι ιδανικά θα ήθελαν να έχουν. Πόσο μάλλον όταν αυτό συμβολικά και ιστορικά από το έργο, ο συγγραφέας μας δείχνει και μας λέει ότι αυτός και η Νατάσα θα μπορούσαν να είναι η νέα τάξη πραγμάτων που θα ερχόταν στον πολιτισμό της ίδιας της Ρωσίας, στο πρότυπο που σκέφτεται εκείνος για την ιδανική αγάπη. Και ο ίδιος βέβαια το αναιρεί με τον θάνατο του Αντρέι μέσα στο κείμενο και προχωρώντας είναι αυτή η νέα γενιά στο πρόσωπο της Νατάσας που έρχεται να ξαναφτιάξει την καμένη Μόσχα και να τη σταθεροποιήσει.

Σε ποια σημεία το έργο αγγίζει το σήμερα;

Ιστορικά δε νομίζω ότι αγγίζει τη σημερινή πραγματικότητα, αλλά ο ίδιος ο τίτλος είναι αυτό που κι εμείς οι ίδιοι ψάχνουμε καθημερινά από τον εσωτερικό πόλεμο που έχουμε με τον εαυτό μας, με τα θέλω μας, με τη σκέψη μας, με την παιδεία μας, με τη γνώση μας, με τη συμπεριφορά μας και στην ίδια την ειρήνη που μας προσφέρει η αγκαλιά ενός φίλου, η σκέψη ενός ανθρώπου, μια στιγμή αγάπης με τον σύντροφό μας, με τους γονείς μας. Είναι νομίζω από ένα βασικό συναισθηματικό επίπεδο που ξεκινά σε όλους τους ανθρώπους, ίσως και βαθιά πολιτικό μετέπειτα, ανάλογα με την ηλικία και τον τρόπο σκέψης.

Τι θέση έχει ο έρωτας στο έργο του Τολστόι;

Ουσιαστικό. Είναι αυτή η σπίθα που ξεκινάει τα πράγματα. Αυτό είναι που δημιουργεί στην επιφάνεια μιας θάλασσας ή μιας λίμνης τους μικρούς κυματισμούς που όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες ξεφυτρώνουν τα θέλω τους, η προσπάθεια τους, η συμπεριφορά τους, η σκέψη τους. Νομίζω ότι ο έρωτας είναι μια πολύ σημαντική δύναμη και ενέργεια στον άνθρωπο που τον παρακινεί για πολλά άλλα πράγματα, από το να αλλάξει ριζικά ο ίδιος και να αλλάξει και τα πράγματα γύρω του.

Σχεδόν πάντα κάνετε λόγο για τη σπουδαιότητα των καλών συνεργατών. Πώς είναι η συνεργασία σας με την Ιόλη Ανδρεάδη και τον Άρη Ασπρούλη;

Με τον Άρη τον Ασπρούλη (έκανε την πρωτότυπη διασκευή μαζί με την Ιόλη Ανδρεάδη) δεν είχα πολύ χρόνο γιατί δεν σκηνοθετούσε, αλλά νομίζω ότι η επαγγελματική μας διαδρομή ήταν πολύ άψογη και σωστή και τον ευχαριστώ γι’ αυτό. Με την Ιόλη που είχαμε περισσότερο χρόνο να τριφτούμε σαν άνθρωποι, ήταν πιο ουσιαστική όσο η επαγγελματική συμπεριφορά επιτρέπει την ουσία στα πράγματα. Νομίζω ότι ήταν πολύ γαλήνια, ήρεμη, ειρηνική και κυρίως συγκροτημένη στον τρόπο που πρέπει οι άνθρωποι να αγαπάμε, να μαθαίνουμε και να εξελίσσουμε τον εαυτό μας μέσα από μια τέτοια θεατρική συνάντηση.

Το «Δείπνο Ηλιθίων» ανεβαίνει για 4η χρονιά στο θέατρο Κάππα. Πού θεωρείτε ότι οφείλεται η επιτυχία της;

Δεν ξέρω. Το μόνο που μπορώ να ξέρω και είναι ίσως εφάμιλλο στην επιτυχία είναι μάλλον να μην την σκέφτεσαι. Να σκέφτεσαι περισσότερο την ουσία της συνάντησης στην καθημερινή σου τριβή με αυτό που κάνεις. Αν είναι να έρθει, θα έρθει από μόνη της και θα χαροποιήσει τους ανθρώπους που εργάζονται γι’ αυτό που έχουν βάλει μπροστά να σκεφτούν και να δημιουργήσουν. Αλλά νομίζω ότι όταν οι άνθρωποι τελικά επί της ουσίας παλεύουν όσο καλύτερα μπορούν γι’ αυτό που κάνουν και προσπαθούν να γίνουν καλύτεροι μέσα από αυτό, νομίζω ότι αυτό είναι από μόνο του μια επιτυχία.

Ο Τολστόι, για παράδειγμα, στο «Πόλεμος και Ειρήνη» χρησιμοποιεί μια έκφραση που λέει: «Είναι ευτυχισμένοι άνθρωποι, αυτό είναι η επιτυχία». Όταν οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι και μπορούν να είναι καλά, να δημιουργούν και να αγαπιούνται, νομίζω ότι αυτό είναι η επιτυχία. Bέβαια, η συνταγή αυτή δεν είναι καθόλου εύκολη γιατί ο κάθε άνθρωπος ανάλογα τη χρονική στιγμή που θα τον πετύχεις και θα τον βιώσεις, δεν έχεις ιδέα πώς θα είναι. Οπότε εύχεσαι κάθε φορά μελλοντικά, όταν θα έρχεσαι να συνεργαστείς με έναν άνθρωπο, να είναι εκείνη η ευτυχισμένη στιγμή που θα μιλήσεις, θα καταλάβεις. Ακόμα και να έρθεις αντιμέτωπος με ένα αδιέξοδο, θα προσπαθήσεις να το ξεπεράσεις και όχι να εγκλωβιστείς μέσα σε αυτό.

Η ταινία «Ευτυχία» ξεπέρασε σε εισιτήρια το Star Wars. Πώς αισθανθήκατε στο άκουσμα αυτής της είδησης;

Αισθάνθηκα χαρούμενος, ευτυχισμένος, όχι γατί η «Ευτυχία» ξεπέρασε το Star Wars αλλά για το ότι αντίστοιχα, ένα τόσο τεράστιο παιδικό παραμύθι επιστημονικής φαντασίας, το οποίο όλα αυτά τα χρόνια έκανε τόσο ισχυρό brand name από τα παιδιά στους ενήλικες, κατάφερε την πραγματική ζωή μιας Ελληνίδας με τόσο όμορφη και τόσο ιδιαίτερη διαδρομή να είναι πιο σημαντική στη θέαση μέσα από τον κινηματογράφο. Νομίζω ότι είναι σημαντικό και για την ίδια την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου εκεί που είναι, αλλά και για όλους τους ανθρώπους που συνεργάστηκαν από την εταιρεία παραγωγής μέχρι τον τελευταίο άνθρωπο που βοήθησε.

Θεωρείτε ότι γίνεται πρόοδος στον ελληνικό κινηματογράφο;

Τα μέσα με τα οποία λειτουργεί ο ελληνικός κινηματογράφος είναι αντίξοα σε σύγκριση με τα ευρωπαϊκά γιατί δεν έχουμε το κομμάτι αυτό που λέγεται παραγωγή, κεφάλαιο, χρήματα να το πω απλά. Έχουμε πολύ σπουδαίους σκηνοθέτες, διευθυντές φωτογραφίας, ηθοποιούς και σεναριογράφους, δεν τους δίνεται όμως η δυνατότητα όλη αυτή η φαντασία, το ταλέντο και το χάρισμα που έχουν πρακτικά, μέσα δυστυχώς από αυτό που λέγεται χρήματα, να αποδοθεί κάθε φορά σε μεγαλύτερο βαθμό. Καμιά φορά με ενοχλεί που λένε για τα ελληνικά δεδομένα. Αυτό δε σημαίνει ότι οι άνθρωποι είναι κουτοί η ατάλαντοι. Εύχομαι να αναφέρονται στο ότι δεν έχουμε τα χρήματα ή την υποδομή. Γιατί δυστυχώς ή ευτυχώς έχουμε τους ανθρώπους και είναι αξιοθαύμαστοι. Όταν τους δίνεται η ευκαιρία και νομίζω αυτό είναι βασική παρατήρηση που πρέπει να σκεφτούμε τα τελευταία 10-15 χρόνια, οι άνθρωποι κάνουν πολύ καλές δουλειές στον κινηματογράφο. Επειδή όμως βομβαρδιζόμαστε από ταινίες μεγαθήρια του εξωτερικού, βάζουμε ως standard αυτό. Μόνο που εμείς όμως ζούμε εδώ. Θέλω να πω, είναι δύσκολο και εύχομαι τώρα τα πράγματα να αλλάξουν ως προς το καλύτερο για όλους τους ανθρώπους που εμπλέκονται στην τέχνη του κινηματογράφου.

Γεννηθήκατε στην Αγγλία και έχετε περάσει αρκετούς μήνες της ζωής σας εκεί. Έχετε επηρεαστεί από την αγγλική κουλτούρα;

Ακριβώς. Επειδή ήταν χωρισμένοι οι γονείς μου, τον χρόνο που δεν είχα σχολείο μπορούσα να τον περνάω με τη μητέρα μου στην Αγγλία. Φαντάζομαι ότι σε ένα μεγάλο ποσοστό, ναι, έχω επηρεαστεί. Θέλοντας και μη, αφού η μισή μου οικογένεια είναι εκεί. Σίγουρα έχω επηρεαστεί από τον τρόπο, από τον λόγο, από το χιούμορ, από τη σκέψη. Σίγουρα ένα κομμάτι του εαυτού μου έχει επηρεαστεί.

Ελλάδα ή Αγγλία;

Νομίζω ότι το έχω ήδη απαντήσει αυτό.

Τι σας οδήγησε στην υποκριτική; Ήταν πάντα αυτό που θέλατε να κάνετε;

Πάντα είχα ανησυχίες για το πού ανήκω. Σαν παιδί, μεγαλώνοντας, προσπαθούσα κι εγώ να βρω μια ταυτότητα και να καταλάβω πού ανήκω. Είναι πολύ εύκολο να λες σε ένα παιδί ότι έχει 30 δρόμους να επιλέξει, αλλά στην ηλικία του επί της ουσίας δεν έχει κάτι που να τον ακουμπάει. Δηλαδή ένα παιδί θα ήθελε να γίνει δικηγόρος στην α’ γυμνασίου, αλλά δεν έχει καμία σχέση με τη Νομική ούτε έχει καθημερινά κάτι να τον προετοιμάζει για τη Νομική. Το θέατρο είναι παντού. Όλοι θα έχουμε κάποια στιγμή βρεθεί στο σχολείο να πούμε ένα ποίημα, να ασχοληθούμε σε μια μικρή θεατρική παράσταση ή τουλάχιστον να πάμε να δούμε τους φίλους μας σε μια αντίστοιχη. Οπότε το θέατρο έχει άμεσο αντίκτυπο σε ένα παιδί που δεν έχει ουσιαστική γνώση του εαυτού του και την ψάχνει. Εγώ ήμουν ευτυχώς με ανθρώπους που αγαπούσαν το θέατρο και ήμουν συνεχώς εμπλεκόμενος μέσα από τα σχολικά μου χρόνια. Ήταν κάτι δηλαδή που με συντρόφευε. Το θέατρο δεν έχει ηλικία, οπότε είναι πολύ πιο άμεση η επαφή ενός παιδιού μαζί του.

Ποιοι είναι οι στόχοι που έχετε θέσει για το νέο έτος;

Να είμαι καλά στην υγεία μου και να είναι καλά και οι άνθρωποι που είναι γύρω μου. Όλοι οι υπόλοιποι στόχοι εκεί είναι, ας πάμε να τους φτιάξουμε!

Τι είναι ευτυχία για εσάς;

Να μπορείς να αγαπάς, να συγχωρείς, να καταλαβαίνεις, να αναγνωρίζεις, να εκτιμάς, να σέβεσαι, να είσαι ευγενής, να είσαι καλοπροαίρετος και όταν θυμώνεις, να θυμώνεις ειλικρινά, χωρίς κακία, να είναι ατόφια τα συναισθήματά σου. Είναι ευτυχία να είσαι ένας τέτοιος άνθρωπος. Δεν γίνεται, αλλά ίσως θα έπρεπε να το παλεύουμε όλοι.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα ζωής που έχετε πάρει μέχρι σήμερα;

Θεωρώ ότι πρέπει σε όλα τα πράγματα να είμαστε παρόντες, να είμαστε εδώ όταν μας συμβαίνουν και όχι στον κόσμο μας. Να είμαστε εδώ για τους συνανθρώπους μας, για τις στιγμές τους και για τις στιγμές μας. Να γευόμαστε αυτή τη στιγμή γιατί δυστυχώς ή ευτυχώς μόνο μία φορά θα συμβεί.

από Μαρία Ιωαννάτου