Στη φιλόξενη σκηνή του Θεάτρου Κνωσός τα Δευτερότριτα ανεβαίνει η πρωτοποριακή παράσταση “Dark Romance & Edgar Allan Poe” που όπως υποδηλώνεται και στον τίτλο της αποτελεί έναν ύμνο στο έργο του σπουδαίου ποιητή του μακάβριου αλλά και μια απεικόνιση του κινήματος του Ρομαντισμού.

Γράφει η δημοσιογράφος Κωνσταντίνα Ντουντούμη

Η παράσταση ξεκινά με έναν άκρως ανατρεπτικό τρόπο καθώς οι θεατές στο χώρο του φουαγιέ καλούνται να παρακολουθήσουν ένα εισαγωγικό μάθημα ιστορίας της τέχνης από την Ιστορικό Τέχνης Δρ. Μαρία Αθανασέκου όπου προσ(κ)αλεί το κοινό μέσα από τη θέαση αντιπροσωπευτικών ζωγραφικών πινάκων (Ο Θάνατος του Μαρά – Νταβίντ, Ο Κρόνος καταβροχθίζει τα παιδιά του – Γκόγια, ο Αρχαίος των Ημερών – Μπλέικ) να ανακαλύψει το κίνημα του Ρομαντισμού ώστε να εμπεδώσει με πιο εύληπτο τρόπο όλο όσα θα αναβιώσουν επί σκηνής λίγο αργότερα. Μέσα από την κατατοπιστικότατη ομιλία της Δρ. Αθανασέκου συνειδητοποιούμε ότι ο Ρομαντισμός και η εποχή του Πόε εστιάζουν εμφατικά στο συναίσθημα και μάς φερνουν αντιμέτωπους με δυνατές συγκινήσεις.


Το δρώμενο μεταφέρεται πλέον εντός του θεατρικού χώρου και ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια των θεατών μια συγκλονιστική θεατρική εμπειρία. Η Ξανθή Ταβουλαρέα και ο Ηλίας Γκογιάννος επιδίδονται σε ένα υποκριτικό κρεσέντο που δύσκολα σε αφήνει ασυγκίνητο. Η Ξανθή Ταβουλαρέα αναλαμβάνοντας την απαγγελία καταθέτει θεατρική ψυχή και βιώνει λέξη προς λέξη τις σκοτεινές σκέψεις του ποιητή. Αυτές που μιλούν για το έρεβος, την απώλεια, την απογοήτευση, τη ματαίωση των πάντων. Οι εικόνες της παράστασης θαρρείς πως βρίσκουν κοινές αναφορές και ταυτίζονται επικίνδυνα με όσα βιώνουμε σήμερα τόσο σε κοινωνικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο.

Εξίσου καθηλωτικός και ο Ηλίας Γκογιάννος που ως Έντγκαρ Άλαν Πόε μαγεύει με την ερμηνεία του και κλέβει τις εντυπώσεις με την χροιά της φωνής του. «Για μένα η ποίηση δεν ήταν ένας σκοπός, αλλά ένα πάθος· και τα πάθη θα ‘πρεπε να ‘ναι σεβαστά» αναφωνεί επί σκηνής και με την ερμηνεία του μας συμπαρασύρει στους νοσηρούς οραματισμούς και τις μακάβριες ονειροπαρσίες του ποιητή. Ενσαρκώνει υποδειγματικά τον Πόε που ζει με τους δικούς του όρους σ’ έναν κόσμο ανύπαρκτο, φανταστικό αλλά και εφιαλτικό.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης βρίσκεται πάνω στη σκηνή η Ευγενία Σιγαλού που επιδίδεται σε μια αξεπέραστη perfomance σύγχρονου χορού που ακολουθεί γραμμικά τους στίχους του ποιητή. Το σώμα σε απόλυτη αρμονία με το λόγο των δύο ηθοποιών μετουσιώνει σε κίνηση τις σκέψεις του Πόε. Αέρινες προσεγμένες κινήσεις, παιχνίδια ισορροπίας και δυναμικές πόζες δυναμιτίζουν τα συναισθήματα που δημιουργούνται όσο ξεδιπλώνεται ο σκοτεινός λόγος του ποιητή.

Η Ξανθή Ταβουλαρέα με μια ευρηματική σκηνοθεσία που περιπλέκει με αριστοτεχνικό τρόπο ετερόκλητες μορφές της καλλιτεχνικής έκφρασης κερδίζει το στοίχημα και παρουσιάζει μια άρτια θεατρική πρόταση που ανατρέπει όλα όσα ξέραμε μέχρι σήμερα για την θέαση μιας παράστασης. Καταφέρνει να εισάγει τον θεατή στον ερεβώδη κόσμο του Πόε και να του κινήσει το ενδιαφέρον να ανακαλύψει ακόμα περισσότερα για αυτή την παράξενη προσωπικότητα που άφησε ανεξίτηλο το στίγμα της στο παγκόσμιο λογοτεχνικό στερέωμα υπενθυμίζοντάς μας πως «ό,τι βλέπουμε και με ό,τι μοιάζουμε δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα όνειρο μέσα σε όνειρο».

Ειδική μνεία αξίζει και στο προσεγμένο video art που φέρει την υπογραφή του Ζουάν Κούρτις και το οποίο συμπληρώνει τόσο τη διδασκαλία της κας Αθανασέκου όσο και την παράσταση καθώς λίγο πριν το τέλος αυτής, αποκαλύπτει πολλές άγνωστες στο ευρύ κοινό πτυχές των χρόνων που έζησε ο Πόε. Σπάνιο φωτογραφικό υλικό περνά μπροστά από τα μάτια των θεατών, επεξηγεί πολλά σημεία των όσων αναβίωσαν επί σκηνής λίγο πριν και προσφέρει τροφή για σκέψη ως προς τον ξεχωριστό τρόπο γραφής και έκφρασης του Πόε. Ο δημιουργός κατάφερε με ένα ολιγόλεπτο video να εισχωρήσει στον ταλαιπωρημένο ψυχικό κόσμο του ποιητή και να μας μεταφέρει τον πόνο και το παράπονο που κουβαλάει μέσα του ο Πόε.

από Μαρία Ιωαννάτου