Ήταν μόλις 42 χρονών όταν άφησε την τελευταία του πνοή ο Παύλος Σιδηρόπουλος στις 6 Δεκεμβρίου του 1990. Σήμερα, 28 χρόνια μετά τον θάνατό του, όχι μόνο δεν έχει ξεχαστεί, αλλά συνεχίζει να ασκεί μια εκπληκτική γοητεία στη νεολαία.

Σαν σήμερα, σίγησε μια από τις μεγαλύτερες φωνές της ελληνικής ροκ σκηνής.

Οι περισσότεροι ανατριχιάζουν μόλις ακούσουν τις πρώτες μελωδίες του γνωστού τραγουδιού του, «Να μ” αγαπάς» που συγκινεί.

Γεννημένος στην Αθήνα, ήταν δισέγγονος του Αλέξη Ζορμπά και ανιψιός της γνωστής ποιήτριας Έλλης Αλεξίου, συγγένειες που δικαιολογούν την κλίση του στην μουσική.


Σπούδασε Μαθηματικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, ενώ η ενασχόληση του με τη μουσική ξεκίνησε το 1970 στη Θεσσαλονίκη, όπου και γνωρίστηκε με τον Παντελή Δεληγιαννίδη. Μαζί δημιούργησαν το ντουέτο «Δάμων και Φιντίας», κυκλοφορώντας το δίσκο 45 στροφών, «Το ξέσπασμα/ Ο κόσμος τους». Από το 1972 έως το 1974 μπαίνουν στα «Μπορμπούλια», απ” όπου προκύπτει το 7ινστο «Ο Ντάμης ο σκληρός». Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, το σχήμα οδηγείται στη διάλυση με τους δύο τους να ακολουθούν το Διονύση Σαββόπουλο. Ωστόσο, ο Παύλος Σιδηρόπουλος επιλέγει να συνεργαστεί με το Γιάννη Μαρκόπουλο, συμμετέχοντας ως τραγουδιστής στους δίσκους «Θεσσαλικός Κύκλος» , «Μετανάστες» και «Οροπέδιο».

Στη συνέχεια, μαζί με τους Βασίλη και Νίκο Σπυρόπουλο συνθέτουν το γκρουπ «Σπυριδούλα» και κυκλοφορούν τον κορυφαίο ροκ δίσκο, με τίτλο «Φλου».

Μετά τη διάλυση του σχήματος, το 1979 δημιουργεί νέο μουσικό σχήμα ονόματι «Εταιρία Καλλιτεχνών», με το οποίο δούλεψαν με αγγλικό στίχο, χωρίς ωστόσο να συνθέσουν κάποιο δίσκο.

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος ταυτόχρονα κάνει την πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο και πρωταγωνιστεί στην ταινία του Αντρέα Θωμόπουλου «Ο Ασυμβίβαστος», με τον ίδιο να ερμηνεύει και το soundtrack της ταινίας, το διαχρονικό και τραγούδι «ορόσημο» της καριέρας του, το «Να μ” αγαπάς», που σιγοτραγουδούν μέχρι και σήμερα εκατομμύρια άνθρωποι.

Μετά από διαδοχικές εναλλαγές συνεργατών και τη συμμετοχή του σε διαφορετικά σχήματα, ο Σιδηρόπουλος καταλήγει στους «Απροσάρμοστους». Ο ίδιος λογοκρίνεται για το δίσκο του «Εν Λευκώ», με αφορμή τρία κομμάτια, στα οποία φέρεται πως καλλιτέχνης έκανε προτροπή για τη χρήση ναρκωτικών και την προσβολή δημόσιας αιδούς.

Πίσω στο 1990, ο τραγουδιστής της ροκ ταλαιπωρείται με προβλήματα στο χέρι του, με την επίσημη διάγνωση των γιατρών να κάνει λόγο για πάρεση βραχιόνου αριστερού πλέγματος. Ο ίδιος συνέχισε να εμφανίζεται live σε μουσικές σκηνές, ωστόσο φαινόταν ταλαιπωρημένος μιας και εμφανιζόταν με δεμένο το χέρι και με την ψυχολογία του να βρίσκεται σε κακή κατάσταση δεδομένου ότι λίγους μήνες πριν είχε αποχαιρετίσει την μητέρα του. Στις αρχές του Δεκέμβρη της ίδιας χρονιάς, γράφεται το τραγικό τέλος του καλλιτέχνη. Στις 6 Δεκεμβρίου, ο καλλιτέχνης εντοπίζεται στο σπίτι μιας φίλης του στο Νέο Κόσμο νεκρός. Είχε πέσει σε κώμα μετά από υπερβολική χρήση ηρωίνης, ενώ αφήνει την τελευταία του πνοή μέσα στο ασθενοφόρο καθοδόν για το νοσοκομείο Ευαγγελισμός.

Τόσα χρόνια μετά, και οι θαυμαστές του έργου του, όλο και αυξάνονται. Τα τραγούδια του, έχουν καθημερινά, χιλιάδες χτυπήματα στο Youtube. Ο Παύλος έχει αναγνωριστεί, από όλους τους χώρους, τον σέβονται όχι μόνο οι ρόκερς, αλλά και αυτοί που ακολουθούν το πανκ ή το χιπ-χοπ. Η εταιρεία MINOS, έχει συμπεριλάβει τον δίσκο του, Φλου, στις 100 Μεγάλες Ηχογραφήσεις του Αιώνα.

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος, είναι ένα φαινόμενο μοναδικό του ελληνικού ροκ. Υπήρξε αυθεντικός, τίμιος και ευγενής. Το πάθος του, που τον σκότωσε, δεν προσπάθησε να το κρύψει. Το επεσήμανε σε όλα σχεδόν τα τραγούδια του, όμως ως παράδειγμα προς αποφυγή. Συνήθιζε να λέει στις συναυλίες «Ούτε στον χειρότερό μου εχθρό, δεν θα ήθελα να του συμβεί αυτό που βασανίζει εμένα. Πρέζες υπάρχουν πολλές, αλλά η ηρωίνη σκοτώνει!».

Πολλοί πιστεύουν πως με τα τραγούδια του, διαφήμιζε την ηρωίνη. Το αντίθετο ακριβώς. Ο Παύλος, ποτέ, σε κανένα τραγούδι, δεν μιλά υπέρ των ναρκωτικών. Εκείνο που έκανε, ήταν να περιγράφει με τίμιο τρόπο, το μαρτύριό του, τον φριχτό κόσμο όπου η άσπρη σκόνη τον είχε βάλει. Από τα τραγούδια του, μαθαίνουμε την σκληρή πραγματικότητα, την σκοτεινή φυλακή, το κάτεργο στο οποίο θα σε ρίξει η πρέζα. Από αυτή την άποψη, τα τραγούδια του Παύλου, ίσως έπρεπε με κατάλληλο τρόπο, να διδάσκονται στα σχολεία της χώρας, ώστε να πληροφορούνται οι νέοι μας, την αλήθεια.

Ο τάφος του Παύλου Σιδηρόπουλου, βρίσκεται στο νεκροταφείο του Κόκκινου Μύλου. Ο Παύλος, κοιμάται τον αιώνιο ύπνο, κάτω από το μάρμαρο, δίπλα από τους γονείς του. Μία χάλκινη προτομή, που φιλοτέχνησε η γλύπτρια Δώρα Βουτσινά, στημένη πάνω στον οικογενειακό τάφο, θυμίζει την ωραία μορφή του.

 

από Σοφία Κωστάρα