Ξεκινώ με τον σκηνοθέτη του “Widows”. Αγαπώ τον Στιβ Μακουίν. (Διευκρίνιση για τέρμα άσχετους : Καμία μα καμία σχέση με τον θρύλο του σινεμά – είναι μαύρος, εύσωμος, Βρετανός, γεννημένος το 1969 και σε γενικές γραμμές ένας πολύ κουλ τύπος.

Ο λόγος που τον αγαπώ είναι απλός. Είναι ο άνθρωπος που έχει σκηνοθετήσει μια από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες. Το “Shame” με τον Μάικλ Φασμπέντερ. Ένα ερωτικό δράμα-δυναμίτη που συγκαταλέγεται στα κορυφαία της δεκαετίας που διανύουμε για να μην πω στην ιστορία του σινεμά! Ρίξτε μια ματιά εδώ .

Εκτός από το “Shame” βέβαια μας έχει δώσει και άλλες σπουδαίες παραγωγές με κορυφαίο το «12 Χρόνια σκλάβος» το οποίο και βραβεύτηκε με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας το 2013! Αυτά τα λίγα περί σκηνοθέτη.)


Στην ταινία μας τώρα! Στις “Χήρες” ο Μακουίν διασκευάζει μαζί με την συγγραφέα του «Gone Girl/Το Κορίτσι που Εξαφανίστηκε» Γκίλιαν Φλιν, μια ομώνυμη βρετανική σειρά των ’80s και με φόντο τα κινήματα #MeToo και “Black Lives Matter” φτιάχνει ένα heist movie εκδίκησης.

Στόρι

Τρεις γυναίκες που δεν έχουν τίποτα κοινό μεταξύ τους (και μια τέταρτη, που όμως μας απασχολεί λιγότερο) χάνουν τους άντρες τους, έπειτα από μια αποτυχημένη ληστεία και βρίσκονται αντιμέτωπες με οικονομικά προβλήματα αλλά και μια θανάσιμη προθεσμία, ώστε να επιστρέψουν στη Μαφία χρήματα που χρωστούσαν οι εκλιπόντες. Μόνη λύση στον ορίζοντα και με τις ζωές τους υπό απειλή, είναι να πάρουν την υπόθεση και την μοίρα τους στα χέρια τους και να φέρουν εις πέρας μια ληστεία, η οποία είναι ήδη σχεδιασμένη από τους συζύγους τους, ώστε να χτίσουν ένα μέλλον σύμφωνα με τους δικούς τους όρους.

Τοποθετημένη στο σύγχρονο Σικάγο (η πόλη πρωταγωνιστεί στην ταινία), η περιπέτεια μας λοιπόν περιλαμβάνει ένα σπουδαίο καστ με τους Βαϊόλα Ντέιβις, Κόλιν Φάρελ, Ελίζαμπεθ Ντεμπίκι (The Man From U.N.C.L.E), Λίαμ Νίσον, Μισέλ Ροντρίγκεζ, Σίνθια Ερίβο, Ντάνιελ Καλούα (Get out), Κάρι Κουν (Gone Girl) και τον σπουδαίο Ρόμπερτ Ντυβάλ και μοιάζει να έχει όλα τα εφόδια για να σαρώσει στο Box Office και να ενθουσιάσει όλους τους σινεφίλ! Μοιάζει… αλλά δεν τα καταφέρνει τελικά και έτσι κάπου εδώ θα τραβήξω λίγο τα χαλινάρια του πρώιμου ενθουσιασμού!

Γνώμη

Η ταινία ξεκινάει δυνατά. Σε βάζει εύκολα στο κλίμα και στην αγωνία της, αλλά δεν σε κρατάει στην τσίτα, κυρίως λόγω ρυθμού. Ισως να φταίει το μοντάζ; Ίσως η σκηνοθεσία; Ισως και τα δύο! Ενώ λοιπόν έχει τις ερμηνείες (μου άρεσε πολύ η Ντεμπίκι στον ρόλο της έξυπνης ξανθιάς) και την ιστορία, έχει την ανατροπή της και τα πιστολίδια της, έχει και κάτι από λοβ στόρι τύπου… ’έρωτας και προδοσία’, εγώ την ένιωσα λίγο φλατ χωρίς την ένταση και την κορύφωση που διακαώς περίμενα! Εκ πρώτης όψεως δηλαδή τα έχει όλα, αλλά δεν φτάνει εκεί που περιμέναμε.

Είπα ένταση και θυμήθηκα τώρα την κορυφαία του είδους! Το επικό “Heat” του Μάικλ Μαν με τους Ντε Νίρο, Πατσίνο και Κίλμερ! Ε… αυτό ακριβώς εννοώ! Πάντα θα υπάρχει στο σινεμά -και όχι μόνο, προφανώς – ένα μέτρο σύγκρισης! Όταν λοιπόν αυτή η σύγκριση έρχεται και μιλάμε για heist movies (ταινίες με ληστείες ως βασικό θέμα), τότε δυστυχώς στην προκειμένη κλαίνε οι «Χήρες» κλαίνε και οι παντρεμένες.

Για να σας τα κάνω ‘ψιλά’ λοιπόν ως συμπέρασμα: Η ταινία είναι καλή και θα σας αρέσει, αλλά δεν θα γράψει ιστορία. Θα ήθελα πολύ να είναι κάτι παραπάνω αλλά δυστυχώς δεν… και δεν θα διαψευστώ, γιατί, ως γνωστόν, η γνώμη μου είναι ευαγγέλιο και σχεδόν αλάνθαστη (μεγάααααλο ψώνιο).

Τέλος, θέλω να κάνω μια ειδική αναφορά στο σπουδαίο – all black – σάουντρακ της, αν δεν μου διέφυγε μουσικά κάτι, το οποίο περιλαμβάνει από την τρισμέγιστη Νίνα Σιμόν και αρκετά funk/soul κομμάτια, μέχρι και νέα ακυκλοφόρητη Sade με κομματάρα που συγκινεί για να μην πω συγκλονίζει!

Απολαύστε το τρέιλερ και καλές προβολές. φίλοι και φίλες!

από Σοφία Κωστάρα