Είναι νέος, όμορφος και πολύ ταλαντούχος. Κάνει αργά και σταθερά βήματα στο θεατρικό σανίδι, ενώ δε διστάζει να δοκιμάσει τον εαυτό του και στη σκηνοθεσία. Ο λόγος για τον Γιώργο Χριστοδούλου, που το ευρύ θεατρικό κοινό γνώρισε στον «Αρίστο» (σκην. Γιώργος Παπαγεωργίου) και που τη φετινή σεζόν επιστρέφει με τρία θεατρικά χτυπήματα. Ως Οδυσσέας, στην Οδύσσεια της Σοφίας Σπυράτου, ως σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής στο «Νυφικό Κρεβάτι» και ως πρωταγωνιστής τη νέα χρονιά στις «Μεγάλες Προσδοκίες» (σκην. Λίλλυ Μελεμέ).




Το infowoman μίλησε μαζί με τον ηθοποιό και είχε μαζί του μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση.

Φέτος παίζεις σε τρία θεατρικά ταμπλο… Από την Οδύσσεια, στο Νυφικό Κρεβάτι και από εκεί στις Μεγάλες Προσδοκίες… Πώς προέκυψαν όλα αυτά; 

Στην Οδύσσεια πήγα ψαχτά και με δειλία γιατί φοβόμουν την παιδική παράσταση, παρ’ότι αγαπώ πολύ τον Όμηρο. Στο μυαλό μου είχα ότι θα χρειαστεί να κάνω φωνούλες στα παιδάκια, να κάνω μπαλαφάρες για να γελάνε. Καμία σχέση φυσικά. Ο Σοφία Σπυράτου για μένα κάνει το πιο αξιόλογο παιδικό θέατρο στη χώρα μας. Και το όνομά της λειτούργησε σε μένα ως εγγύηση. Όπως και το όνομα του Στρατή Πασχάλη στην διασκευή και του Στέλιου Μαίνα στο ρόλο του Ομήρου. Ξέρω ότι οι ηθοποιοί όταν μιλάμε για τις παραστάσεις μας, τα παρουσιάζουμε όλα τέλεια. Όλα τέλεια δεν είναι, αλλά μα τω Θεώ η Οδύσσεια εξελίσσεται για μένα ως μία απ τις ευτυχέστερες συνεργασίες μου ως τώρα. 

Το Νυφικό κρεβάτι απ’ την άλλη ήταν μία δική μου πρωτοβουλία. Ήθελα να παίξω με την γυναίκα μου, την ηθοποιό Μαρία Προϊστάκη και μαζί να μιλήσουμε για όσα σκεφτόμαστε, νιώθουμε και ζούμε αυτήν την περίοδο. Είμαστε νιόπαντροι, νέοι γονείς και το ανέβασμα αυτής της παράστασης είναι ένα προσωπικό πείραμα το οποίο έχουμε την χαρά να το μοιραστούμε με τον κόσμο. Φυσικά δε σκοπεύουμε να βγάλουμε τα άπλυτα μας στη φόρα, αλλά ότι εμείς οι ίδιοι λειτουργούμε ως ζωντανά ντοκουμέντα της δοσμένης συνθήκης του έργου, είναι γεγονός. Αυτός είναι και ο λόγος που επέλεξα αυτό το έργο κι όχι κάποιο άλλο με ανάλογο θέμα. Ήταν τόσο ζωτικής σημασίας για μένα να το κάνω, που αποφάσισα να μην συνεχίσω στον «Αρίστο» για τρίτη χρονιά, μια παράσταση που αγάπησα πολύ.

Με τις «Μεγάλες Προσδοκίες» δεν έχω ξεκινήσει ακόμα πρόβες. Περιμένω πως και πως. Αν μη τι άλλο έχω την ευλογία ως ηθοποιός να δουλεύω πάνω σε σπουδαία κείμενα όλα αυτά τα χρόνια. Ευλογία, τύχη και προσεκτική διαχείριση των δοσμένων επιλογών. 

Επιχειρείς για δεύτερη φορά να σκηνοθετήσεις. Ηθοποιός ή σκηνοθέτης λοιπόν; Θα εγκατέλειπες την υποκριτική ποτέ;

Θα ήμουν ψεύτης αν δεν έλεγα πως φαντάζομαι τον εαυτό μου σκηνοθέτη σε κάποια χρόνια από τώρα. Έχω όμως ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μου. Αντιμετωπίζω την σκηνοθεσία ως προέκταση της υποκριτικής και τίποτα παραπάνω. Η σκηνοθετική μου προσέγγιση είναι, πως θα κάνω τον ηθοποιό να παίξει καλύτερα και με αίσθημα ελευθερίας πάνω σε αυτά που ορίζει ο συγγραφέας. Στο μυαλό μου καλώς η κακώς, δικαίως ή αδίκως ο ιδανικός σκηνοθέτης είναι δάσκαλος υποκριτικής και βοηθός των ηθοποιών. Διστάζω που το λέω, αλλά η αλήθεια είναι πως πιστεύω πρωτίστως στη δημιουργικότητα των ηθοποιών.  

Σκιαγραφησέ μας τους χαρακτήρες του και το πού ακουμπούν αυτοί στο σήμερα… 

Ο Μάικ και η Αγνή είναι δύο άνθρωποι που μέσα στα 35 χρόνια που τους παρακολουθούμε παλεύουν να είναι μαζί, παλεύουν να είναι γονείς, παλεύουν να μάθουν να μεγαλώνουν, να αντέχουν που γερνούν. Μου θυμίζουν εμένα και την Μαρία, την μάνα μου με τον πατέρα μου, τον παππού μου με την γιαγιά μου. Αυτή είναι η σπουδαιότητα αυτού του συγγραφέα. Ανατέμνει την συντροφικότητα και δημιουργεί ήρωες άχρονους που νομίζεις πως τους έχεις συναντήσει.  

Πιστεύεις στις ανθρώπινες σχέσεις και δη στις ερωτικές; Υπάρχει αυτό το «μαζί για πάντα»; 

Πιστεύω στις ουσιαστικές σχέσεις. Αυτές που γίνονται δυσάρεστες, αφόρητες, περνούν δια πυρός και σιδήρου για να γίνουν το σπίτι σου. Ο τόπος που μπορείς να είσαι ο εαυτός σου και να νιώθεις πως αξίζεις που αγαπιέσαι. Αυτού του είδους οι σχέσεις φιλικές ή ερωτικές είναι το κέντρο της ζωής μου και θα θυσίαζα τα πάντα γι’ αυτές. Ανεβάζω αυτό το έργο για να ευχηθώ «για πάντα μαζί» στην σχέση μου και σε όλους όσους θα μας δουν. Πιστεύω σε αυτό το για πάντα. Αλλά δεν πιστεύω πως είναι λαχείο που μπορεί να σου κάτσει. Πρέπει μόνος σου ή μάλλον οι δύο σας να την κάνετε αυτήν την περιουσία με μόχθο.

Πόσο δύσκολο είναι να πρωταγωνιστείς σε μια παιδική παράσταση; Σου αρέσει; 

Τόση αποδοχή και τόση αγάπη δεν έχω πάρει ποτέ ως τώρα από το κοινό. Είναι πολύ συγκινητικό. Κι αυτό με κάνει να δεσμεύομαι ακόμα πιο πολύ πως θα δώσω ότι πιο ατόφιο και καθαρό έχω μέσα μου ως Οδυσσέας. Πριν βγω σκηνή πάντα λέω στον εαυτό μου «Γιώργο σαν να παίζεις για τον γιο σου. Κάνε ότι καλύτερο μπορείς».

Η δικιά σου Ιθάκη ποια θα έλεγες πως είναι; 

Κάποια πρωινά ξυπνάμε και οι τρείς. Και καθόμαστε για ώρα στο κρεβάτι κοιτώντας ο ένας τον άλλον. Κάπου εκεί είναι η Ιθάκη μου.

Πόσο εύκολο είναι για έναν ηθοποιό για μοιράζεται στα τρία; Μήπως είναι επικίνδυνο αυτό το μοίρασμα και έχει υποκριτικό… κόστος; 

Προς το παρόν νιώθω τα οφέλη από μια τέτοια συνθήκη. Δηλαδή εξασκούμαι υποκριτικά και ακονίζω τα εκφραστικά μου μέσα. Για να είμαι ειλικρινής δεν καταλαβαίνω πραγματικά ποιος είναι ο κίνδυνος. Να μπερδέψεις τους ρόλους σου; Nα πεις άλλα λόγια αντί άλλων; Αυτό δεν μπορεί να γίνει. Τουλάχιστον αυτό πιστεύω εγώ. Ο κάθε ρόλος είναι ένας συμπαγής κώδικας, υπακούει σε κανόνες συγγραφικούς και σκηνοθετικούς οι οποίοι έχουν δουλευτεί ώρες επί ωρών μέσα στην πρόβα. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο θα μιλούσαμε για κάποιου είδους ψυχιατρικής φύσης επεισόδιο. Να πέσεις ξαφνικά σε παράνοια ας πούμε και να μην ξέρεις που πατάς και που βρίσκεσαι. Όσον αφορά στην κούραση, έχω κουραστεί εξίσου και με μία παράσταση τη σεζόν. Αυτό που μου έχει τύχει εγώ το λέω ευκαιρία για εξάσκηση και δημιουργικότητα όχι ξόδεμα. Και εν πάση περιπτώσει, εδώ είμαστε να δείξουμε την προσπάθεια μας και να κριθούμε.

Τι είναι αυτό που σε εκνευρίζει περισσότερο στον χώρο σου και τι σε γεμίζει με δύναμη; 

Υπάρχουν πολλά που με εκνευρίζουν και με γεμίζουν δύναμη σε αυτόν τον χώρο. Έτσι είναι οι ουσιαστικές σχέσεις θέλω να πιστεύω. Υπάρχει πολύ παπατζιλίκι, (δεν βρίσκω καλύτερη λέξη γι αυτό που νιώθω). Πολύς ατομικισμός. Δύναμη με γεμίζουν κάτι περιπτώσεις που σου συμβαίνουν μια στο τόσο. Κάτι τύποι σαν τους Βασίλη Αθανασόπουλο, Βαλέρια Δημητριάδου, Μαρίζα Τσίγκα, Δήμητρα Λιάκουρα, Αλέκο Αναστασίου, Σπύρο Χατζηαγγελάκη, Μαρία Προϊστάκη που συνθέτουν την ομάδα του «Νυφικού κρεβατιού» και είναι σαν να τους περάσαμε από κάστινγκ καλοσύνης. Και όλοι τους μαζί συνθέτουν την έννοια της αλληλεγγύης στο απόλυτο. Κάτι που είναι υπέροχο όταν συμβαίνει στο χώρο μας.

από Γεωργία Οικονόμου